Taberî'ye göre bu ayet, Yusuf ve kardeşlerinin kıssasında bu durumu soranlar için ibretler bulunduğunu bildirir; kardeşleri kendilerini on bir kişilik güçlü bir topluluk (asabe) olarak nitelendirmiş, babaları Yakub'un Yusuf'u ve anne bir kardeşini sevgide kendilerine tercih etmesini apaçık bir hata olarak görmüşlerdir. 'Mübin' ifadesi bu hatanın düşünüp bakan kimse için kendiliğinden açık olduğunu ifade eder.

يعنون: إن أبانا يعقوب لفي خطأ من فعله في إيثاره يوسف وأخاه من أمه علينا بالمحبة، ويعني بالمبين أنه خطأ، يبين عن نفسه أنه خطأ لمن تأمله ونظر إليه.

Zemahşerî'ye göre kardeşler, kendilerinin on kişilik güçlü ve faydalı bir topluluk (asabe) olduklarını, Yusuf ve Bünyamin'in ise küçük ve yararsız iki çocuk olduklarını söyleyerek babalarının sevgisinde kendilerinin daha hak sahibi olduklarını iddia etmişlerdir. Ayrıca 'إنا لخاسرون' ifadesinin, eğer küçük kardeşlerini koruyamazlarsa güçsüzlük ve acizlikten dolayı helak olmuş veya helake müstahak sayılacakları anlamına geldiğini belirtir. Metin ayrıca babalarının iki mazeretinden (kurdun yeme ihtimali gibi) sadece birine cevap verdiklerine, diğerini duymazdan geldiklerine dikkat çeker.

والعصبة والعصابة : العشرة فصاعدا . وقيل : إلى الأربعين ، سموا بذلك لأنهم جماعة تعصب بهم الأمور ويستكفون النوائب . وروي النزال بن سبرة عن علي رضي الله عنه : ( ونحن عصبة ) ، بالنصب .

Bu müfessire göre Yusuf ve kardeşinin babalarına daha sevgili olması diğer kardeşlerin kıskançlığına yol açmıştır; bunun sebebi kardeşlerin yaşça büyük, güçlü ve babaya faydalı olmalarına rağmen sevgide öncelenmemeleridir. Ayrıca kardeşlerin bu sözleri söylemesi Yusuf'un peygamber oluşuna dair inançlarıyla çelişmediği, çünkü nübüvvetten önceki dönemde ismet şartının aranmadığı belirtilir.

والجواب : أنه عليه السلام ما فضلهما على سائر الأولاد إلا في المحبة ، والمحبة ليست في وسع البشر فكان معذورا فيه ولا يلحقه بسبب ذلك لوم

Kurtubî'ye göre bu ayette geçen 'يوسف' merfû olarak mübteda konumundadır ve başındaki lam, kasem cümlesine has bir te'kid lâmıdır; ifade 'vallahi Yusuf ve kardeşi...' anlamındadır. Kardeşlerin 'dalâl' ifadesiyle babalarını dinden sapmakla itham etmek istemedikleri, aksine on kardeşe eşit muamele yerine iki kardeşi tercih etmesini bir tedbir hatası/yanlış tercih olarak nitelendirdikleri belirtilir.

لم يريدوا ضلال الدين إذ لو أرادوه لكانوا كفارا بل أرادوا لفي ذهاب عن وجه التدبير في إيثار اثنين على عشرة مع استوائهم في الانتساب إليه

İbn Kesîr, kardeşlerin 'ونحن عصبة' derken kendilerini kalabalık bir topluluk olarak ifade ettiklerini, buradaki şikayetin Yakup'un Yusuf ve kardeşini kendilerine (çoğunluğa) tercih etmesine yönelik olduğunu belirtir. Ayrıca Yusuf'un kardeşlerinin peygamber olduğuna dair kesin bir delil bulunmadığını, aksine bu ayetin bağlamının bunun tersine işaret ettiğini söyler. Bazı kişilerin onlara bu olaydan sonra vahiy geldiğini ileri sürdüğünü, ancak bu iddianın delilsiz olduğunu ve bu görüşü öne sürenlerin sadece belirli bir ayete dayandıklarını, bunun da yetersiz olduğunu vurgular.

واعلم أنه لم يقم دليل على نبوة إخوة يوسف وظاهر هذا السياق يدل على خلاف ذلك ومن الناس من يزعم أنهم أوحي إليهم بعد ذلك وفي هذا نظر ويحتاج مدعي ذلك على دليل

Beydâvî bu ayette Yusuf'un kardeşlerinin, babalarının onu ve Bünyamin'i kendilerinden daha çok sevmesini eleştirdiklerini, kendilerinin güçlü bir topluluk (usbe) oluşturduklarını ve bu nedenle sevgiye daha layık olduklarını iddia ettiklerini açıklar. Babalarının bu tercihi yüzünden 'apaçık bir sapkınlık' içinde olduğunu söylemelerini, ya değersiz olanı tercih etmesine ya da sevgide adaleti terk etmesine bağlar. Ayrıca bir rivayete göre Yusuf'un babası tarafından sevilmesinin ondaki bazı işaretlerden (meraklardan) kaynaklandığını, rüyayı görmesiyle bu sevginin katlandığını ve kardeşlerinin kıskançlığının artarak ona kötülük yapmaya sevk ettiğini belirtir.

روي أنه كان أحب إليه لما يرى فيه من المخايل وكان إخوته يحسدونه، فلما رأى الرؤيا ضاعف له المحبة بحيث لم يصبر عنه، فتبالغ حسدهم حتى حملهم على التعرض له.