Zemahşerî'ye göre 'iğvâ' (Allah'ın saptırması), Allah'ın kâfirde inatta direnme durumunu bilip onu kendi haline bırakması ve zorlamamasıdır; bu durum 'iğvâ ve idlal' olarak adlandırılır, tıpkı tövbe edeceğini bildiği kimseye lütfetmesinin 'irşad ve hidayet' diye adlandırılması gibi. Ayrıca bir başka görüşe göre 'يُغْوِيَكُمْ' kelimesi, yavru devenin çok yemekten helak olması anlamındaki 'غوي' kökünden gelir; bu durumda anlam, küfürde kararlılığınız Allah'ın nasihat, öğüt ve lütuflarının fayda vermeyeceği bir noktaya ulaştığında, benim nasihatimin de size fayda vermeyeceğidir.

إذا عرف الله من الكافر الإصرار فخلاه وشأنه ولم يلجئه ، سمى ذلك إغواء وإضلالا ، كما أنه إذا عرف منه أنه يتوب ويرعوي فلطف به : سمى إرشادا وهداية

Bu müfessire göre âyet, Hz. Nûh'un kavmine yaptığı nasihatin, Allah onları saptırmayı (iğvâyı) irade etmişse fayda vermeyeceğini ifade eder; bu durum Ehl-i Sünnet mezhebine açık delil sayılır ve Allah'ın kuldan küfrü irade edebileceği, bunu irade ettiğinde kuldan imanın sadır olmasının imkânsız hale geleceği sonucuna götürür. Mu'tezile'nin bu âyeti farklı yorumlama girişimleri (kavmin cebriyeci olup sözlerini inkâr amacıyla söylemesi veya iğvâyı azap olarak anlama) da aktarılıp müellifin kendi delilleriyle çürütülmeye çalışılır.

واحتج أصحابنا بهذه الآية على أن الله تعالى قد يريد الكفر من العبد ، وأنه إذا أراد منه ذلك فإنه يمتنع صدور الإيمان منه

Kurtubî'ye göre bu ayet, Allah'ın dilemesi dışında insanın sapmasının/helâk olmasının gerçekleşemeyeceğini göstererek Mutezile ve Kaderiyye'nin görüşünü reddeder; onlar Allah'ın kâfirin küfrünü, asinin isyanını dilemediğini iddia etmişlerdi. Ayrıca 'iğvâ' kelimesinin 'helâk etmek' anlamına geldiği, dalâletin nihayetinde helâke götürdüğü belirtilir; bu anlam Taberî'den ve Tayy kabilesinin dil kullanımından nakledilir.

وهذا مما يدل على بطلان مذهب المعتزلة والقدرية ومن وافقهما إذ زعموا أن الله تعالى لا يريد أن يعصي العاصي ولا يكفر الكافر ولا يغوي الغاوي وأنه يفعل ذلك والله لا يريد ذلك

İbn Kesîr, bu bölümde nasihatin fayda vermemesi durumunda Allah'ın işlerin sahibi, adaletle hükmeden ve kimseye zulmetmeyen Hâkim olduğunu vurgular; O, yaratma ve öldürüp diriltme yetkisine sahip, dünya ve ahiretin gerçek sahibidir. Ayrıca 'Onu uydurdu mu diyorlar?' ifadesinin, kıssanın ortasında yer alan ve kıssayı doğrulayıp destekleyen bir ara söz (cümle-i mu'teriza) olduğunu belirtir; bu, Allah'ın Hz. Muhammed'e, inkarcıların bu vahyi kendisinin uydurduğunu iddia ettiklerini bildirdiği bir hitaptır.

هذا كلام معترض في وسط هذه القصة مؤكد لها مقرر لها يقول تعالى لمحمد صلى الله عليه وسلم أم يقول هؤلاء الكافرون الجاحدون افترى هذا وافتعله من عنده

Bu müfessire göre ayet, Nûh'un öğüdünün Allah azap dilerse fayda vermeyeceğini şart-cevap yapısıyla ifade eder; bu, Allah'ın irade ettiği şeyin gerçekleşmemesinin muhal olduğunu gösterir. 'İğvâ' kelimesi bazılarına göre 'helak etmek' anlamındadır. Ayrıca ayet, Nûh'un kavminin 'bunu (Kur'an'ı/vahyi) kendisi uydurdu' iddiasına karşı, uydurmuşsa günahının kendisine ait olacağını, onların günahından beri olduğunu belirtir.

وهو دليل على أن إرادة الله تعالى يصح تعلقها بالإغواء وأن خلاف مراده محال. وقيل أن يغويكم أن يهلككم من غوى الفصيل غوى إذا بشم فهلك.

Taberî'ye göre bu ifade, peygamberin uyarısının fayda vermeyeceğini bildirir; çünkü Allah kavmi helâk etmeyi murad ederse, peygamberin nasihati onlar tarafından kabul edilmediği için bir işe yaramayacaktır. Ayrıca helâk sonrasında dönüşün de Allah'a olacağı belirtilir. Metin ayrıca 'ığvâ' kelimesinin dildeki kullanımına dair Tayy kabilesinden ve başkalarından nakledilen örnekleri de zikreder.

وحكي عن غيرهم سماعا منهم: أغويت فلانا، بمعنى أهلكته