Taberî'ye göre bu ayette Hz. Peygamber'e, müşriklerin Allah'tan başka taptıkları ilah ve putlarına 'kim yaratmayı başlatıp sonra onu iade eder (yeniden yaratır)?' diye sormaları emredilmektedir. Müşrikler bu ilahların böyle bir şey yapabildiğini iddia edemeyecekleri için, bu soru onların ilahlık iddialarının yalan ve iftira olduğuna dair kesin bir delil ve açık bir kanıt teşkil eder. Cevap ise Allah'a aittir: O, hiçbir asıl olmaksızın yaratmayı başlatır, sonra dilediğinde onu yok eder.

من ينشئ خلق شيء من غير أصل، فيحدث خلقه ابتداء ثم يعيده، يقول: ثم يفنيه بعد إنشائه، ثم يعيده كهيئته قبل أن يفنيه؟ فإنهم لا يقدرون على دعوى ذلك لها.

Râzî'ye göre bu ayet, önceki ayetlerde tafsilatla açıklanan yaratma delillerinin (insanın nutfe, alaka, mudga aşamalarından yaratılması, gökler ve yerin yaratılışı) burada özet halinde tekrar zikredildiği ikinci delildir (hüccet). Ayetin soru-cevap üslubuyla gelmesi, hasmın kendi itirafıyla bağlanmasını sağlayarak delili daha güçlü ve etkili kılmaktadır; zira delil zaten açık ve zahir olduğundan hasmın kabul etmesi veya etmemesi sonucu değiştirmez.

أن الكلام إذا كان ظاهرا جليا ثم ذكر على سبيل الاستفهام وتفويض الجواب إلى المسؤول ، كان ذلك أبلغ وأوقع في القلب

Bu müfessire göre Peygamber'e hitaben söylenen bu söz, muhataplara tevbih (azarlama) ve takrir (ikrar ettirme) amacıyla söylenmiştir; eğer cevap verirlerse sorun kalmaz, vermezlerse kendi ilah ve taptıkları şeylerin durumu ortaya çıkar.

أي قل لهم يا محمد ذلك على جهة التوبيخ والتقرير فإن أجابوك وإلا ف أي آلهتكم ومعبوداتكم

İbn Kesîr'e göre bu ifade, Allah'ın yaratmaya başlangıçta gücü yettiği gibi, aynı şekilde yeniden diriltmeye de gücünün yeteceğini belirtir. Ayrıca metinde, Allah'tan başka tapındıkları varlıkların da bu bağlamda kastedildiği ifade edilir.

كما هو قادر على بداءته