Taberî'ye göre 'ihdinâ's-sırâta'l-müstakîm' ifadesinin anlamı, kulun Rabbinden geçmiş amelinde değil, gelecekteki ömründe yükümlü tutulduğu farzları eda etmeye muvaffak kılınmasını istemesidir. Sırât-ı müstakîm ise İslam dini, peygamberlere ve onların izinden gidenlere (Ebû Bekir, Ömer, Osman, Ali ve tüm salih kullar) verilen doğru yol olarak açıklanır. Müfessir ayrıca 'müstakim' vasfının, bu yolun sahibini cennete ulaştırdığı için değil, kendisinde hata bulunmayıp doğru olduğu için verildiğini belirtir ve bunun aksini söyleyenleri 'ehl-i gabâ' (gafil/cahil kimseler) olarak niteler.

قال أبو جعفر: أجمعت الأمة من أهل التأويل جميعا على أن الصراط المستقيم هو الطريق الواضح الذي لا اعوجاج فيه. وكذلك ذلك في لغة جميع العرب

Bu müfessire göre 'sırât-ı müstakîm', İslam ehlinin yoludur ve bu yol, kendilerine nimet verilenlerin yolu olup gazaba uğrayanların ve sapıtanların yolundan ayrılmıştır.

صراط أهل الإسلام ، وهي صراط الذين أنعم الله عليهم غير المغضوب عليهم ولا الضالين

Bu metinde Râzî, Fâtiha suresindeki 'ihdinâ's-sırâta'l-müstakîm' ayetiyle bağlantılı olarak müstakim yolun şirkten uzak olduğunu, çünkü müşriklerin putlara taparak Allah'a aracısız ibadetten uzaklaştığını açıklar. Namazın başının ve sonunun 'Allah' lafzıyla olduğuna dikkat çekerek, namazın tamamının kulun Allah ile beraberlik hali olduğunu, bu beraberliğin de şirk ve ta'tîlin (Allah'ı inkâr/nitelemesizleştirme) nefyedilmesini gerektirdiğini belirtir. Ayrıca namazda Hz. Muhammed'in zikredilmesinin, kulun Allah'a yakınlaşmasının dahi Peygamber'in hidayeti sayesinde olduğunu, ondan müstağni kalınamayacağını hatırlattığını ifade eder.

وههنا لطيفة وهي أن الصلاة أولها لفظة الله وآخرها لفظة الله في قوله : أشهد أن لا إله إلا الله ليعلم المصلي أنه من أول الصلاة إلى آخرها مع الله

Bu müfessire göre metinde geçen ifade, hiçbir eğriliği ve sapması olmayan doğru dini, yani İslam dinini nitelemektedir.

الدين القويم الذي لا اعوجاج فيه وهو دين الإسلام

İbn Kesîr'e göre 'ihdinâ's-sırâta'l-müstakîm' duası, sapmadan ve eğrilikten uzak, kula dünya ve ahirette hayır getiren dosdoğru yolda sebat ve hidayet talebidir. Bu yol; Kur'an'a göre İslam dini, Hakk'ın kendisi, Peygamber ve ondan sonraki iki halifesinin (Ebu Bekir ve Ömer) yolu olarak farklı rivayetlerde tefsir edilmiştir; İbn Kesîr bu görüşlerin birbirini tekzip etmeyip birbirini tamamladığını, çünkü Peygamber'e ve halifelerine tabi olmanın Hakk'a, İslam'a ve Kur'an'a tabi olmakla aynı şey olduğunu belirtir. Ayrıca ayette nimet ve hidayetin Allah'a, dalâletin ise edeben failsiz bırakılarak kullara nispet edildiği vurgulanır.

وكل هذه الأقوال صحيحة وهي متلازمة فإن من اتبع النبي صلى الله عليه وسلم واقتدى باللذين من بعده أبي بكر وعمر فقد اتبع الحق ومن اتبع الحق فقد اتبع الإسلام ومن اتبع الإسلام فقد اتبع القرآن وهو كتاب الله وحبله المتين وصراطه المستقيم

Beydâvî'ye göre 'ihdinâ's-sırâta'l-müstakîm' istenen yardımın açıklamasıdır; sanki 'size nasıl yardım edeyim' denilmiş, onlar da 'bizi doğru yola ilet' demişlerdir. Hidayet lütufla kılavuzluk anlamındadır ve dört mertebeye ayrılır: akıl ve duyular gibi güçlerin verilmesi, hak ile bâtılı ayıran delillerin konulması, resuller ve kitaplarla gelen hidayet, ve peygamber ile velilere has kalplerin keşfedilmesi. Ârif-i billâh bu duayı söylediğinde bununla kendi hallerinin karanlıklarının silinip Allah'ın nuruyla O'nu görmeyi kastetmiştir.

والهداية دلالة بلطف ولذلك تستعمل في الخير