وَإِذَآ أُنزِلَتْ سُورَةٌ أَنْ ءَامِنُوا۟ بِٱللَّهِ وَجَٰهِدُوا۟ مَعَ رَسُولِهِ ٱسْتَـْٔذَنَكَ أُو۟لُوا۟ ٱلطَّوْلِ مِنْهُمْ وَقَالُوا۟ ذَرْنَا نَكُن مَّعَ ٱلْقَٰعِدِينَ
“Und wenn eine Sura (als Offenbarung) hinabgesandt wird: "Glaubt an Allah und müht euch (zusammen) mit Seinem Gesandten ab", (dann) bitten dich die Bemittelten unter ihnen um Erlaubnis und sagen: "Lasse uns mit denen (zusammen) sein, die (daheim) sitzen bleiben!"” — Bubenheim & Elyas
Zemahşerî'ye göre bu ifadedeki 'hiye' zamiri, kendisinden sonra gelen kısmı açıklayan/tefsir eden bir unsur olarak 'en' (أن) anlamındadır. Yani burada kullanılan bu edat, öncesindeki kapalı bir anlamı açıklığa kavuşturan tefsiriyye işlevi görmektedir.
هي أن المفسرةBu müfessire göre ayette bir hazif/îcâz vardır; takdiri 'âmenû' veya 'bi-en âmenû' şeklindedir. Râzî, mü'minlere imana emredilmesinin tahsîl-i hâsıl (zaten var olanı elde etmeye çalışmak) anlamına gelip gelmeyeceği sorusunu tartışır ve bazılarının bunu 'imanda devam ve sebat' olarak yorumladığını nakleder, ancak kendisi bu cevaba ihtiyaç olmadığını, emrin doğrudan onlara yöneldiğini söyler. İman emrinin cihad emrinden önce zikredilmesinin sebebi, imandan önce cihada girişmenin bir fayda sağlamayacağı; önce iman edip sonra cihada girişmenin dinde fayda vermesi gerektiğidir.
لقائل أن يقول : كيف يأمر المؤمنين بالإيمان ، فإن ذلك يقتضي الأمر بتحصيل الحاصل وهو محال . أجابوا عنه : بأن معنى أمر المؤمنين بالإيمان الدوام عليه والتمسك به في المستقبل ، وأقول لا حاجة إلى هذا الجوابBu müfessire göre metinde geçen ifade, savaştan/yolculuktan geri kalıp seferden çıkmaktan aciz olan kimseleri (kadınlar, çocuklar vb. hükmünde kabul edilen kesim) kastetmektedir; onlar geride kalanlarla birlikte olmaya razı olmuşlardır. Bu ifade Tevbe suresi bağlamında, sefere çıkamayanların durumunu açıklamaktadır.
أي العاجزين عن الخروج التوبة : ( 87 ) رضوا بأن يكونواİbn Kesîr'e göre bu münafıklar, ordu sefere çıktıktan sonra geride kalan kadınlarla birlikte şehirde oturup utanç içinde kalmayı kendi nefisleri için razı olmuşlardır. Onların tavrı şöyledir: savaş vuku bulduğunda insanların en korkağı, ortam güvenli olduğunda ise insanların en çok konuşanı olurlardı.
فاذا وقع الحرب كانوا أجبن الناس وإذا كان أمن كانوا أكثر الناس كلاماBeydâvî'ye göre bu ayet, güç ve servet sahibi münafıkların cihattan izin istemek suretiyle geride kalmayı tercih ettiklerini, kendilerini kadınlar (havâlif) ile bir tutmaktan razı olduklarını anlatır. Kalplerinin mühürlenmiş olması, onların cihad ve Resul'e uymadaki saadeti ile geri durmadaki bedbahtlığı idrak edemeyişlerinin sebebidir.
رضوا بأن يكونوا مع الخوالف مع النساء جمع خالفه وقد يقال الخالفة للذي لا خير فيه. وطبع على قلوبهم فهم لا يفقهون ما في الجهاد وموافقة الرسول من السعادة وما في التخلف عنه من الشقاوة.Taberî'ye göre bu ayet, savaşa çıkma emri içeren bir sure indirildiğinde münafıklardan zengin ve varlıklı olanların Peygamber'den geride kalıp evlerinde oturmak için izin istediklerini anlatmaktadır. Bunlar kendilerini savaşa gücü yetmeyen zayıflar ve hastalarla bir tutarak evde kalma ruhsatı talep etmişlerdir. Rivayetlere göre bunların arasında Abdullah b. Übey ve Cedd b. Kays da bulunmaktadır.
استأذنك ذوو الغنى والمال منهم في التخلف عنك والقعودGemeinsamkeiten
Taberî, Kurtubî, İbn Kesîr ve Beydâvî ayetin, sefere çıkmayıp izin isteyen ve kendilerini geride kalanlarla (kadın, güçsüz vb.) bir tutan kimseleri anlattığı konusunda ortaklaşır; bu grup münafıklarla ilişkilendirilir.
Unterschiede
Zemahşerî ve Râzî dil/i'râb odaklı analiz yaparak 'hiye' zamirinin veya hazfedilen unsurun gramer açısından nasıl anlaşılması gerektiğini tartışırlar; Râzî ayrıca iman-cihad emri sıralamasının kelami boyutuna girer. Taberî rivayet temelli yaklaşarak olayın kimlerle ilgili olduğunu (Abdullah b. Übey gibi isimler) nakleder; Kurtubî, İbn Kesîr ve Beydâvî ise bağlamsal/tasvirî okuma yaparak münafıkların psikolojik ve toplumsal tavrını (korkaklık, riyakârlık, kendini güçsüzlerle bir tutma) betimler.
Historischer Kontext
Daha erken dönem müfessiri Taberî rivayet ağırlıklı bir yöntemle olayın tarihsel bağlamını ve kişilerini aktarırken, sonraki dönem müfessirleri (Zemahşerî, Râzî, Beydâvî) dile ve belağata dayalı analitik yöntemlere yönelmiş, Kurtubî ve İbn Kesîr ise bağlamsal ve rivayetler arası bağlantı kurma yöntemini sürdürmüştür; temel anlam çizgisi (geri kalma-izin isteme teması) dönemler boyunca büyük ölçüde sabit kalmıştır.
Bu karşılaştırmalı okuma, sorumluluk ve fedakârlık gerektiren durumlarda bahane üretip geride durma eğiliminin her dönemde var olan bir insani zaaf olduğunu hatırlatır. Toplumsal dayanışma ve hizmet bilinci, kişisel çıkar ya da rahatlık kaygısının önüne geçtiğinde daha sağlıklı bir toplumsal yapı oluşabileceği düşünülebilir. Bu bağlamda ayet, söz ile eylem arasındaki tutarlılığın ve ihlasın önemine dair bir düşünme fırsatı sunar.
KI-Analyse — keine Fatwa oder Urteil, noch nicht durch Fachprüfung freigegeben