Taberî'ye göre münafıkların sizinle birlikte sefere çıkmaları size fesat ve zarardan başka bir şey katmayacaktı, bu yüzden Allah onları çıkmaktan alıkoymuştur (sebbete). Ayrıca aranıza sızıp bozgunculuk peşinde koşacaklar (îdâ'), aranızda gezinip fitne arayacaklardı (yebgûnekümü'l-fitne). 'Sizin içinizde onları dinleyip haberlerinizi kendilerine ulaştıranlar' ifadesinin iki yorumu arasında Taberî, 'aranızda onlara casusluk yapıp sözlerinizi taşıyan gözcüler vardır' anlamını tercih etmiştir, çünkü Arap dilinde 'semmâ' kelimesi genellikle 'söz dinleyen/nakleden' anlamında kullanılır.

قال أبو جعفر: وأولى التأويلين عندي في ذلك بالصواب تأويل من قال: معناه: وفيكم سماعون لحديثكم لهم يبلغونه عنكم عيون لهم؛ لأن الأغلب من كلام العرب في قولهم: سماع، وصف من وصف به أنه سماع للكلام

Zemahşerî, Hz. Peygamber'in münafıklara izin vermesinin bir hata olarak nitelendirilmesini, bu iznin bir maslahatı gözeterek verilmediği, aksine onların özürlerini kabul etmesinden kaynaklandığı şeklinde açıklar. Peygamber'in izin vermeyip Allah'ın onları geri koymasıyla oluşacak başka bir maslahatın, bu izin verilmesiyle kaybolduğunu belirtir; çünkü Allah onları geri koyup da izinsiz oturmuş olsalardı üzerlerine hüccet tam olarak kurulmuş olacaktı. Ayrıca ayetteki istisnanın munkatı' değil, muttasıl bir istisna olduğunu dilbilimsel olarak temellendirir.

لأن إذن رسول الله صلى الله عليه وسلم لهم لم يكن للنظر في هذه المصلحة ولا علمها إلا بعد القفول بإعلام الله تعالى ، ولكن لأنهم استأذنوه في ذلك واعتذروا إليه ، فكان عليه أن يتفحص عن كنه معاذيرهم ولا يتجوز في قبولها ، فمن ثم أتاه العقاب

Bu müfessire göre âyet, münafıkların savaşa çıkmalarından doğacak üç tür kötülüğü sırasıyla anlatır: önce genel olarak 'habal' denen fesat ve görüş ayrılığı, sonra aralarına sızıp koşarak fitne çıkarmaları, son olarak da Müslümanlar arasında casusluk yapıp söz taşıyarak kalpleri zayıflatmaları. Habal kelimesi müfessirler arasında şer, hile, azgınlık veya gadr olarak yorumlanmış, istisna 'munkatı' kabul edilerek takdir 'şey' üzerinden yapılmıştır. Ayrıca Mu'tezile'nin bu âyetten Allah'ın mutlak olarak şer ve fesadı çirkin gördüğü sonucunu çıkardığı aktarılmıştır.

واعلم أن حاصل الكلام هو أنهم لو خرجوا فيهم ما زادوهم إلا خبالا ، والخبال هو الإفساد الذي يوجب اختلاف الرأي وهو من أعظم الأمور التي يجب الاحتراز عنها في الحروب لأن عند حصول الاختلاف في الرأي يحصل الانهزام والانكسار على أسهل الوجوه

Kurtubî'ye göre bu ayet, münafıkların savaşa çıkmamasının aslında müminler için bir teselli olduğunu ifade eder; çünkü onlar sefere katılsalar da 'خبال' (fesat, dedikodu, ihtilaf çıkarma ve kışkırtıcı haberler yayma) dışında bir katkı sağlamazlardı. İstisna edatı burada munkatı' (kesik) istisna olarak yorumlanmış, yani onların size güç katmadığı ama fesat aradığı anlamı çıkarılmıştır; ayrıca bir görüşe göre istisna munkatı' olmayıp, aralarında tartıştıkları görüşlerde size ancak fesat kazandırırlar anlamı da verilmiştir. Ayrıca 'الفتنة' kelimesi fesat ve tahrik olarak açıklanmış, bir kısım müfessirlerce de şirk olarak yorumlanmıştır; 'سماعون لهم' ifadesi ise Katade'den nakille içinizde onların sözünü dinleyip itaat eden kimseler bulunduğu şeklinde açıklanmıştır.

وهذا إستثناء منقطع أي ما زادوكم قوة ولكن طلبوا الخبال وقيل : المعنى لا يزيدونكم فيما يترددون فيه من الرأي إلا خبالا فلا يكون الإستثناء منقطعا

İbn Kesîr'e göre bu ayet, münafıklardan bir grubun eğer müminlerle birlikte savaşa çıkmış olsalardı, aralarında dedikodu, kin ve fitne yayarak hızla koşup fesat çıkaracaklarını; ayrıca münafıkların içlerinden bazılarının sözlerine kanıp onları dinleyen ve haberleri onlara aktaran kimseler bulunduğunu anlatır. Mücahid, Zeyd b. Eslem ve İbn Cerîr bu ifadeyi 'casuslar/haber taşıyıcılar' olarak yorumlamış, ancak müellif bağlam açısından ilk anlamın (fesat çıkarma) daha açık olduğunu belirtmiştir. Muhammed b. İshak'a göre izin isteyenler Abdullah b. Ebî Selûl ve Cedd b. Kays gibi kavimlerinin eşrafındandı ve Allah, ordusunu bozmalarına engel olmak için onları savaştan alıkoymuştur.

وهذا لا يبقى له اختصاص بخروجهم معهم بل هذا عام في جميع الأحوال والمعنى الأول أظهر في المناسبة بالسياق وإليه ذهب قتادة وغيره من المفسرين

Beydâvî'ye göre münafıkların savaşa çıkmaması, aslında sizin için bir fesat, bozgunculuk ve şer eksikliği anlamına gelmez; öyle ki çıksalardı bu kötülüğü daha da artırırlardı. Onların içinizde dolaşıp aranıza fitne, dedikodu ve kışkırtma sokmaları, ya bozgunculuk ya da cesaretinizi kırma amacı taşır ve sizi birbirinize düşürmek veya kalbinize korku salmak isterler. Ayrıca içinizde onları dinleyen ve onlara itaat eden zayıf kimseler veya sözlerinizi onlara nakleden münafıklar bulunduğu belirtilir; Allah ise zalimlerin gizli hallerini ve onlardan ne sadır olacağını bilir.

ولأجل هذا التوهم جعل الاستثناء منقطعا وليس كذلك لأنه لا يكون مفرغا. ولأوضعوا خلالكم ولأسرعوا ركائبهم بينكم بالنميمة والتضريب، أو الهزيمة والتخذيل من وضع البعير وضعا إذا أسرع.