Taberî'ye göre 'eimmetu'l-küfr' (küfrün önderleri) ifadesi, müşrikler antlaşmalarını bozup İslam dinine dil uzattıklarında savaşılması emredilen kişilerdir; müfessirler arasında bunların Ebû Cehil, Ebû Süfyan, Utbe b. Rebîa, Ümeyye b. Halef ve Süheyl b. Amr gibi Kureyş liderleri olduğu görüşü nakledilmiştir. Hz. Peygamber'i Mekke'den çıkarmaya kalkışan ve Allah'ın ahdini bozan bu kişilerin 'yeminleri/ahitleri yoktur' denilmiş, bu da onlarla savaşılmasının ve dine dil uzatmaktan vazgeçmelerinin sağlanmasının gerekçesi olarak sunulmuştur. Ayrıca Huzeyfe'den, bu ayetin muhataplarıyla henüz savaşılmadığına dair farklı bir görüş de nakledilmiştir.

يقول الله لنبيه: وإن نكثوا العهد الذي بينك وبينهم فقاتل أئمة الكفر؛ لأنهم لا أيمان لهم، لعلهم ينتهون

Zemahşerî'ye göre ayet 'eimmete'l-küfr' (küfrün önderleri) ifadesini zamir yerine kullanmıştır; bu, ahdi bozanların sadece basit münafıklar olmayıp şirk halinde Arapların vefa âdetlerini terk ederek isyan edenler, sonra iman edip namaz kılıp zekat verip Müslümanların dinde kardeşleri olanlar, ardından yeniden dinden dönüp yeminlerini bozanlar ve Allah'ın dinine açıkça dil uzatanlar olduğuna işaret eder. Bu kişiler küfürde reislik ve öncülük makamındadırlar, hiçbir kâfir onların tozuna erişemez. Metin ayrıca zımmînin dine açıkça saldırması halinde ahdinin bozulmuş sayılıp öldürülmesinin cevazına dair fıkhi görüşü de nakleder.

فوضع أئمة الكفر موضع ضميرهم : إشعارا بأنهم إذا نكثوا في حال الشرك تمردا وطغيانا وطرحا لعادات الكرام الأوفياء من العرب ، ثم آمنوا وأقاموا الصلاة وآتوا الزكاة وصاروا إخوانا للمسلمين في الدين ، ثم رجعوا فارتدوا عن الإسلام ونكثوا ما بايعوا عليه من الإيمان والوفاء بالعهود

Bu müfessire göre âyetteki 'nekes' (نكث) ifadesi, kâfirlerin Peygamber'e verdikleri ahdi bozmalarını ifade eder; bu bozma iki türlü anlaşılabilir: ya doğrudan ahdin nakzı ya da imandan sonra dine dönme (irtidat). Müfessir çoğunluğun görüşünü tercih ederek bunun ahdin bozulması olduğunu, âyetin ahdi bozanlar hakkında indiğini belirtir. Ayrıca 'eimme' kelimesinin özellikle zikredilmesinin, kâfirlerin ileri gelenlerinin diğerlerini bu batıl işlere kışkırtmalarından kaynaklandığını açıklar.

الأول : هو قول الأكثرين إن المراد نكثهم لعهد رسول الله صلى الله عليه وسلم ، والثاني : أن المراد حمل العهد على الإسلام بعد الإيمان ، فيكون المراد ردتهم بعد الإيمان

Kurtubî'ye göre 'küfrün önderleri' ifadesi, ahdi bozan ve dine dil uzatan kimselerin küfürde asıl ve baş olması bakımından yorumlanabileceği gibi, müşriklerin ileri gelenleri ve reisleri olarak da anlaşılabilir; onlarla savaşmak tabiiyetlerindekilerle savaşmak demektir ve onların (verdikleri sözlerin) bir hürmeti yoktur. Ayrıca metin, Peygamber'e dil uzatan (sebb) kişinin küfre girdiği ve öldürülmesi gerektiği hükmünü bu ayete dayandıran âlimlerin görüşünü de nakleder.

فيحتمل أن يكون المراد فقاتلوا أئمة الكفر أي من أقدم على نكث العهد والطعن في الدين يكون أصلا ورأسا في الكفر فهو من أئمة الكفر على هذا ويحتمل أن يعنى به المتقدمون والرؤساء منهم وأن قتالهم قتال لأتباعهم وأنهم لا حرمة لهم

İbn Kesîr'e göre bu ayet, kâfirlerin dini ayıplayıp eksik gördüklerini ifade eder. Buradan hareketle Resûlullah'a sövenin, İslam dinine dil uzatanın veya dini eksiklikle anan kimsenin öldürülmesi hükmü çıkarılmıştır.

أي عابوه وانتقصوه ومن ههنا أخذ قتل من سب الرسول ضلوات الله وسلامه عليه أو من طعن في دين الإسلام أو ذكر بنقص

Beydâvî'ye göre 'إخوانكم في الدين' ifadesi, tövbe eden ve namazı kılıp zekâtı veren kişilerin dinde kardeş olduklarını, dolayısıyla haklarının ve sorumluluklarının müslümanlarla aynı olduğunu ifade eder. Ayrıca 'أئمة الكفر' ifadesinin zamir yerine kullanılması, ahitlerini bozup dine dil uzatanların bu davranışlarıyla küfrün önderleri konumuna geçtiklerini ve öldürülmeyi hak ettiklerini gösterir. 'لا أيمان لهم' ifadesi ise bu kişilerin yeminlerinin gerçek anlamda güvenilir olmadığına işaret eder.

فهم إخوانكم في الدين لهم ما لكم وعليهم ما عليكم