Taberî, ayetteki tövbeyi kabul etme ve sadakayı alma işinin Hz. Peygamber'e değil bizzat Allah'a ait olduğunu vurgular. Sütunlara kendini bağlayan ve Resûlullah çözmedikçe çözülmeyeceğini söyleyen kişilerin durumu üzerinden, tövbenin kabulünün ve malların sadaka olarak alınmasının Allah'ın tasarrufunda olduğu, Hz. Peygamber'in yaptığı her işin Allah'ın emriyle olduğu açıklanır. Bu nedenle müminlerin tövbe ve sadakalarını Hz. Peygamber'e değil doğrudan Allah'a yöneltmeleri, niyetlerini O'na halisane bağlamaları istenir.

أن قبول توبة من تاب من المنافقين، وأخذ الصدقة من أموالهم إذا أعطوها ليسا إلى نبي الله صلى الله عليه وسلم، وأن نبي الله حين أبى أن يطلق من ربط نفسه بالسواري من المتخلفين عن الغزو معه وحين ترك قبول صدقتهم بعد أن أطلق الله عنهم حين أذن له في ذلك إنما فعل ذلك من أجل أن ذلك لم يكن إليه صلى الله عليه وسلم، وأن ذلك إلى الله تعالى ذكره دون محمد

Zemahşerî, ayetteki tahsis ve tekid vurgusunun, tövbeyi kabul etme işinin Hz. Peygamber'e değil bizzat Allah'a ait olduğuna dikkat çektiğini belirtir; dolayısıyla tövbe ve sadakanın Allah'a yöneltilmesi gerektiğini söyler. Ayrıca sadakanın kabulünün, niyetin halis olması şartına bağlı olduğunu ve İbn Mesud'dan nakledilen rivayete göre sadakanın önce Allah'ın 'eline' ulaştığı şeklindeki ifadenin, onun kabul edilip katlanacağı anlamına mecaz olduğunu açıklar.

وعن ابن مسعود رضي الله عنه : إن الصدقة تقع في يد الله تعالى قبل أن تقع في يد السائل والمعنى : أنه يتقبلها ويضاعف عليها

Bu müfessire göre ayetteki 'ahz' (alma) kelimesi Allah'ın tövbe ve sadakayı kabul ettiğini ifade eder; 'an' edatı 'min'den farklı olarak uzaklığı ifade ettiğinden, tövbe edenin kendini Allah'ın kabulünden bir bakıma uzaklaşmış hissetmesi, kulun kırılganlığını ve mevlasından uzak kalmışlığını hissetmesi gerektiğine işaret eder. Ayrıca ayette Allah'ın 'Tevvab' isminin ardından 'Rahim' isminin gelmesi, tövbenin kabulünün akli bir zorunluluktan değil, sırf rahmet ve kerem yoluyla olduğunu gösterir.

فقوله : يفيد أن التائب يجب أن يعتقد في نفسه أنه صار مبعدا عن قبول الله تعالى له بسبب ذلك الذنب ، ويحصل له انكسار العبد الذي طرده مولاه ، وبعده عن حضرة نفسه

Kurtubî'ye göre bu ifade, sadakaları alan ve onlara mukabelede bulunanın bizzat Allah olduğunu, Hakk'ın O'na ait olduğunu ve Peygamber'in (s.a.v.) sadece bir vasıta olduğunu açıkça göstermektedir; Peygamber vefat ettikten sonra da onun görevlisi bu vasıta işlevini sürdürür. Bu durum 'hüz min emvâlihim sadakah' ayetinin sadece Peygamber'e mahsus olmadığını ortaya koyar. Rivayet edilen hadislerde geçen 'Allah'ın sadakayı eliyle/yeminiyle alması' ifadesi, kabul ve mükafatı ifade eden bir kinaye olarak yorumlanmış, Allah'ın organdan (cârihe) münezzeh olduğu vurgulanmıştır.

قال علماؤنا رحمة الله عليهم في تأويل هذه الأحاديث : إن هذا كناية عن القبول والجزاء عليها كما كني بنفسه الكريمة المقدسة عن المريض تعطفا عليه بقوله : ( يا بن آدم مرضت فلم تعدني ( الحديث

İbn Kesîr'e göre bu ayet tevbe ve sadakaya bir teşviktir; her ikisi de günahları giderip yok eder. Yüce Allah'ın kendisine tevbe eden herkesin tevbesini kabul edeceğini ve helal kazançtan verilen sadakayı kabul ederek sahibi için büyüteceğini bildirdiği belirtilir. Bu husus Hz. Peygamber'den gelen bir hadisle ve bir gulûl (savaş ganimetinden çalma) olayına dair bir kıssayla desteklenir.

وأخبر تعالى أن كل من تاب إليه تاب عليه ومن تصدق بصدقة من كسب حلال فإن الله تعالى يتقبلها بيمينه فيربيها لصاحبها حتى تصير التمرة مثل أحد

Beydâvî'ye göre ayet, Hz. Peygamber'in tövbe eden kimselerin mallarından zekât/sadaka almasını emretmektedir; bu sadaka onları günahlardan veya malı aşırı sevmenin doğuracağı kötü sonuçlardan temizler ve iyiliklerini artırarak onları samimi kulların derecesine yükseltir. Peygamber'in onlar için yaptığı dua ve istiğfar (salât) ise kalplerine sükûnet ve huzur verir. Ayrıca Allah'ın tövbeleri kabul edip sadakaları bir bedel karşılığı alan kimse gibi kabul buyurduğu belirtilmektedir.

روي: أنهم لما أطلقوا قالوا يا رسول الله هذه أموالنا التي خلفتنا فتصدق بها وطهرنا فقال: «ما أمرت أن آخذ من أموالكم شيئا» فنزلت. تطهرهم من الذنوب أو حب المال المؤدي بهم إلى مثله.