Taberî, farklı bağlamlarda geçen 'es-Semîʻ el-Alîm' ifadesini ilgili ayetin siyakına göre açıklar: Şuara'da Hz. Peygamber'in Kur'an okuyuşunu ve namazdaki tilavetini Allah'ın işitip bildiğini, Duhan'da müşriklerin sözlerini ve kalplerindekini bildiğini, Enfal'de anlaşma/sulh durumunda tarafların söz ve niyetlerini işitip bildiğini, Yusuf'ta ise kulların dua ve ihtiyaçlarını bilip işittiğini vurgular. Ayrıca Enfal 61'deki 'sulha davet' ayetinin bazı müfessirlerce Tevbe suresiyle nesholunduğu görüşünü nakledip bu görüşü delilsiz bularak reddeder, çünkü nasih hükmün mensuhu her yönden ortadan kaldırması gerektiğini, oysa Tevbe ayetinin sadece Kurayza gibi ehl-i kitapla ilgili olduğunu belirtir.

فأما ما قاله قتادة ومن قال مثل قوله من أن هذه الآية منسوخة، فقول لا دلالة عليه من كتاب ولا سنة ولا فطرة عقل. وقد دللنا في غير موضع من كتابنا هذا وغيره على أن الناسخ لا يكون إلا ما نفى حكم المنسوخ من كل وجه

Bu müfessire göre ayette Allah'ın 'Semî' ve 'Alîm' vasıflarının birlikte zikredilmesi, O'nun kullarının söylediklerini işitmesinin yanı sıra, ister dile getirilsin ister gizlensin ihtiyaçlarını da bilmesini ifade eder; bu da rahmetinin onlara inmesini gerektirir. Ayrıca bu vasıflar Resulullah'a nispet edildiğinde, onun sözlerinin ve fiillerinin riyadan uzak, sadakat ve safvetle mukarin olduğunun bilinmesi anlamına gelir ki bu sebeple Allah onu bu keramet ile hususileştirmiştir.

فثبت أن كونه سمعيعا عليما يقتضي أن ينزل رحمته عليهم . ثم قال : أي أن الذي أسرى بعبده هو السميع لأقوال محمد ، البصير بأفعاله ، العالم بكونها مهذبة خالصة عن شوائب الرياء ، مقرونة بالصدق والصفاء ، فلهذا السبب خصه الله تعالى بهذه الكرامات

Kurtubî'ye göre bu ayette 'cenaha' ve 'silm/selm' kelimeleri dil açısından açıklanmakta, ardından ayetin nesih tartışması ele alınmaktadır: bazıları ayetin 'kâfirlerle savaşın' emrini veren ayetlerle mensuh olduğunu söylerken, bazıları neshin olmadığını, ayetin cizye kabulü veya Kurayza gibi belirli bir topluluğa özgü olduğunu belirtir. Ayrıca müslümanların güç ve zaaf durumuna göre sulh yapmalarının cevazı, Hz. Peygamber'in Hayber, Necran ve Mekke ehliyle yaptığı anlaşmalar örnek gösterilerek tartışılmaktadır.

وقد اختلف في هذه الآية هل هي منسوخة أم لا فقال قتادة وعكرمة : نسخها فاقتلوا المشركين حيث وجدتموه التوبة وقاتلوا المشركين كافة وقالا : نسخت براءة كل موادعة حتى يقولوا لا إله إلا الله

İbn Kesîr'e göre ayetteki 'silm' ifadesi barış, sulh ve mütareke anlamına gelir; düşman barışa yanaştığında Peygamber'in de bunu kabul etmesi emredilmiştir. Bunun tarihi örneği olarak Hudeybiye'de müşriklerle on yıllık ateşkes yapılması gösterilir. Ayrıca bazı müfessirlerin bu ayeti Tevbe suresindeki 'kılıç ayeti' ile mensuh saydığı görüşü de nakledilir.

أي مالوا ( للسلم ) أي المسالمة والمصالحة والمهادنة أي فمل إليها واقبل منهم ذلك ولهذا لما طلب المشركون عام الحديبية الصلح ووضع الحرب بينهم وبين رسول الله صلى الله عليه وآله وسلم تسع سنين أجابهم إلى ذلك مع مااشترطوا من الشروط الأخر

Beydâvî'ye göre 60. ayette müminlere düşmana karşı güç yetirebildikleri kadar askeri kuvvet ve savaş atları hazırlamaları emredilmiş, bunun kimi zaman görünmeyen düşmanları (Yahudiler, münafıklar veya Farslar olarak yorumlanan 'âharîn min dûnihim') dahi caydıracağı belirtilmiştir. 61. ayette ise düşman barışa yanaşırsa müminin de barışa yönelmesi ve Allah'a tevekkül etmesi istenir; bu ayetin Ehl-i Kitap'la ilgili olayla bağlantılı olarak özel (mahsus) olduğu, bazılarına göre ise umumi olup Seyf ayetiyle nesholunduğu belirtilir.

والآية مخصوصة بأهل الكتاب لاتصالها بقصتهم وقيل عامة نسختها آية السيف

Zemahşerî, 'silm' kelimesinin 'harb' kelimesinin zıddı olarak dişil (müennes) kullanıldığını belirtir; bunu 'harb' kelimesinin de müennes olmasına bağlar. Ayrıca kelimenin sin harfinin hem fetha hem kesre ile okunduğunu (kıraat farklılığı) aktarır. Bunun yanında İbn Abbas'tan bu ayetin neshedildiğine dair bir görüş nakleder.

والسلم تؤنث تأنيث نقيضها وهي الحرب