Zemahşerî'ye göre 'Allah onları senin aralarında bulunduğun halde azaplandıracak değildi' ifadesi, Peygamber onlardan ayrıldığında Allah'ın onları azaplandıracağını ima eder; ayrıca 'Allah'ın onları azaplandırmaması için ne var' ifadesindeki 'onlar' sadece müslüman olmakla azaptan korunmayı gerektirmez, çünkü velayete layık olmak ancak takva ve iyilik sahibi olmakla mümkündür. Bu durumda putperest kâfirlerin durumu daha da açıktır.

وما لهم أن لا يعذبهم من المسلمين ليس كل مسلم أيضا ممن يصلح لأن يلي أمره ، إنما يستأهل ولايته من كان برا تقيا ، فكيف بالكفرة عبدة الأصنام

Bu müfessire göre âyette geçen şeytan, Mekkeli müşrikleri kastetmekte ve onları takva sahibi olmaktan alıkoyup Bedir savaşına çıkmaya teşvik eden Nuaym bin Mesud gibi bir kişi olarak da anlaşılabilir. Ayrıca âyet, müşriklerin şirkleri sebebiyle Mescid'in velileri olma vasfını kaybettiklerini, onların ibadetlerinin sadece ıslık çalma ve el çırpmadan ibaret olduğunu ve bu yüzden Beytullah'a asıl sahip olamayacaklarını bildirmektedir. Metin ayrıca âyetteki azabın dünyevi (Bedir veya Mekke fethi günü) ya da ahiret azabı olabileceğine dair farklı görüşleri de nakletmektedir.

والمراد بالشيطان الركب ، وقيل : نعيم بن مسعود ، وسمي شبطانا لعتوه وتمرده في الكفر

Kurtubî'ye göre bu ayette müşriklerin azabı hak ettikleri, işledikleri çirkin fiiller ve sebepler yüzünden azaba müstahak oldukları, fakat her ecel için bir kitabın (belirlenmiş bir vaktin) bulunduğu belirtiliyor. Allah onları Peygamber'in (s.a.v.) vefatından sonra kılıçla cezalandırmıştır ve bu konuda 'سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ' ayeti inmiştir.

ولكن لكل أجل كتاب فعذبهم الله بالسيف بعد خروج النبي صلى الله عليه وسلم وفي ذلك نزلت : سأل سائل بعذاب واقع

İbn Kesîr, Hz. Peygamber'in Kureyş'i topladığı ve içlerindeki dış kökenli akrabaları da 'bizden' sayarak asıl velayetin takva ile olduğunu bildirdiği rivayete yer verir; ayrıca Urve, Süddî ve İbn İshak'ın bu ayeti Hz. Muhammed ve ashabına, Mücahid'in ise nerede ve kim olurlarsa olsunlar mücahidlere yorduğunu nakleder.

إن أوليائي منكم المتقون

Beydâvî'ye göre 33. ayet, müşriklere azabın geciktirilmesinin ve dualarına icabetin ertelenmesinin sebebini açıklamaktadır; bunun sebebi Peygamber'in (s.a.v.) aralarında bulunması ve içlerinden bazılarının istiğfar etmesidir. 34. ayette ise artık bu iki engelin (Peygamber'in aralarından çıkması ve Hudeybiye'de hacılara mani olmaları) ortadan kalkmasıyla azabı hak ettikleri, çünkü Beytullah'ın gerçek velilerinin ancak şirkten uzak muttakiler olduğu, müşriklerin ise buna müstahak olmadığı belirtilir; bu, müşriklerin 'Beyt ve Harem'in velileri biziz' iddialarına bir reddiyedir.

وما كانوا أولياءه مستحقين ولاية أمره مع شركهم، وهو رد لما كانوا يقولون نحن ولاة البيت والحرم فنصد من نشاء وندخل من نشاء. إن أولياؤه إلا المتقون من الشرك الذين لا يعبدون فيه غيره

Taberî, 'Allah onlara azap edecek değildir sen içlerindeyken' ve 'onlar istiğfar ederlerken de Allah onlara azap edici değildir' ifadelerini, Mekke müşriklerinin acele ile azap istemelerine cevap olarak yorumlar. Ona göre ayetin manası şudur: müşriklerin Allah'a isyanları ve Mescid-i Haram'dan alıkoymaları sebebiyle azaba müstahak olmalarına rağmen, Peygamber onların arasındayken ve istiğfar etme imkanları varken azap gelmemiştir; ancak Peygamber onlardan çıkarılıp Mescid-i Haram'dan alıkoymaları devam edince Bedir günü kılıçla azaba uğramışlardır. Taberî bu görüşü diğer görüşlere tercih ettiğini belirtir.

فقال الله لنبيه: ما كنت لأعذبهم وأنت فيهم وما كنت لأعذبهم لو استغفروا