Bu metin, Enfâl 27. ayette geçen 'emanetleri' kavramının kişinin kendi nefsi üzerine aldığı ahid ve yükümlülükler ile Allah'a yakınlaştıran şeyler olduğunu, ayrıca Allah'ın emrettiği hususları da kapsadığını belirtir. Emanetlerin gözler tarafından değil, ancak manalar/kalpler tarafından yerine getirildiği vurgulanır. Mukatil'in görüşüne göre, Yaratıcı'yı ikrar edip başkasına ibadet etmenin bundan daha büyük bir hıyanet olamayacağı da nakledilir.

قال مقاتل أقروا بالصانع وعبدوا غيره فأي خيانة أعظم من هذه ؟ أما قوله تعالى : ( الأنفال : 27 ) وإنما تؤدي العيون دون المعاني فكان المؤتمن عليه الأمانة في نفسه والعهد

Bu müfessire göre metinde geçen fiil, öncekine bağlı olarak cezm konumundadır ya da cevap konumunda olabilir; buna 'balık yeme ve süt içme' örneği ile açıklık getirilmiştir. Emanetler ise Allah'ın kullarına yüklediği ve onlardan sorumlu tutulduğu amellerdir; bu amellere emanet denilmesinin sebebi, onlarla birlikte hakkın engellenmesinden emin olunmasıdır. Emanetlerin ve vediâların eda edilmesi konusu Nisâ suresinde daha önce açıklanmıştır.

والأمانات : الأعمال التي اؤتمن الله عليها العباد وسميت أمانة لأنها يؤمن معها من منع الحق مأخوذة من الأمن

İbn Kesîr'e göre bu ayette geçen 'emanet', Allah'ın kullarına yüklediği farzları ve görevleri ifade eder; ayet 'emanetlerinizi zayi etmeyin, ihlal etmeyin' anlamına gelir. Bu ihanet, Allah ve Peygamber'e karşı sünneti terk etmek, günah işlemek, gizli işleri düşmanlara sızdırmak veya münafıkların yaptığı gibi Peygamber'in sırlarını ifşa etmek şeklinde tezahür eder.

الأمانة الأعمال التي ائتمن الله عليها العباد يعني الفريضة يقول لا تخونوا لا تنقضوها

Beydâvî'ye göre bu ayette Allah'a ve Peygamber'e ihanet, farz ve sünnetleri terk etmek, gizlide açıktan farklı davranmak veya ganimette hıyanet (gulûl) yoluyla olur. Ebû Lübâbe kıssası bu ayetin inişine sebep gösterilir; o, Benî Kurayza'ya işaret ederek onlara boğazlarının kesileceğini ima etmiş, sonra bunun bir hıyanet olduğunu anlayıp tövbe etmiştir. Ayrıca mal ve evlatların bir fitne/imtihan olduğu, insanın onlara olan sevgisinin kendisini hıyanete sürüklememesi gerektiği belirtilir.

قال أبو لبابة: فما زالت قدماي حتى علمت أني قد خنت الله ورسوله، فنزلت. فشد نفسه على سارية في المسجد وقال: والله لا أذوق طعاما ولا شرابا حتى أموت أو يتوب الله علي

Taberî'ye göre bu ayet, Allah'a ve Rasûlü'ne yapılan hıyanet ile emanetlere yapılan hıyaneti nehyetmektedir. Ayetin kimin hakkında indiği konusunda müfessirler arasında ihtilaf vardır: bir görüşe göre Ebû Süfyân'a mektup yazan bir münafık, başka bir görüşe göre Ebû Lübâbe'nin Kurayza olayındaki tavrı, bir başka görüşe göre de Osman'ın öldürülmesi hakkında inmiştir. Taberî bu rivayetlerden herhangi birinin kesin doğruluğuna hükmedilemeyeceğini, ayetin asıl anlamının Allah, Rasûl ve emanetlere hıyanetten genel bir nehiy olduğunu belirtir.

وجائز أن تكون نزلت في أبي لبابة، وجائز أن تكون نزلت في غيره، ولا خبر عندنا بأي ذلك كان يجب التسليم له بصحته

Zemahşerî'ye göre ayetteki 'hıyanet' Allah'a karşı farzları terk etmek, Peygamber'e karşı onun sünnetine uymamak, insanlar arasında ise Allah'ın emanet ettiği emirleri ve hadleri korumamak anlamına gelir. Ayrıca metinde ihanetin gözlerle değil kalplerdeki niyet ve anlamlarla, emanetin kendisine değil emanet edilen kişiye yönelik gerçekleştiği belirtilir. Râî kelimesinin de bir şeyin başında durup onu koruyup ıslah eden kimse anlamına geldiği, bunun hem Allah'a hem insanlara karşı üstlenilen tüm emanet ve ahitleri kapsayabileceği ya da özel olarak insanların emanet ve ahitleriyle sınırlı olabileceği ifade edilir.

والراعي : القائم على الشيء بحفظ وإصلاح كراعي الغنم وراعي الرعية