Zemahşerî'ye göre 'تُوعِدُونَ' ve ona bağlı fiiller hal olarak mensubdur; anlam, insanları Allah yoluna girmekten korkutup caydırmak ve o yolu eğri göstermektir. Şuayb kavminin yolları kesip oturdukları, geçenlere Şuayb'ı yalancı diye tanıttıkları veya gümrükçülük (öşür alma) yaptıkları rivayet edilir. Ayrıca 'azlıktan sonra çoğaltılma' ifadesi, Medyen soyunun Lut'un kızıyla evlenip bereketlenerek çoğalmasına dayandırılır; bu, şükür vesilesiyle hatırlatılan bir nimettir.

وقيل : كانوا يجلسون على الطرق والمراصد فيقولون لمن مر بهم إن شعيبا كذاب فلا يفتنكم عن دينكم كما كان يفعل قريش بمكة . وقيل : كانوا يقطعون الطرق .

Bu müfessire göre âyette Şuayb kavminin insanları hak dine girmekten alıkoymak için başvurdukları üç yol zikredilmiştir: yollarda oturup tehditle korkutmak (îkad), insanları Allah yolundan çevirmek (sadd) ve dine eğrilik/şüphe sokmaya çalışmak (bitiga'l-iva). Râzî, sıralanan bu üçlünün birbirinden farklı anlamlar taşıması gerektiğini, zira atıf yoluyla birbirine bağlandıklarını belirtir ve sadd'ın hem tehditle hem de menfaat vaadiyle gerçekleşebileceğini açıklar. Ayrıca hiç kimsenin başkasını bir inanç veya görüşü kabul etmekten bu üç yoldan biri dışında alıkoyamayacağını vurgular.

والحاصل : أنه نهاهم عن القعود على صراط الله حال الاشتغال بأحد هذه الأمور الثلاثة . واعلم أنه تعالى لما عطف بعض هذه الثلاثة على البعض . وجب حصول المغايرة بينها

Kurtubî bu ayette Şuayb kavminin yolları kesip Şuayb'a gelmek isteyenleri tehdit ederek engellemesinin yasaklandığını, ancak alimlerin bu 'yollarda oturma'nın anlamı hakkında üç farklı görüş belirttiğini aktarır: (1) Şuayb'a gitmek isteyenleri korkutup engellemek, (2) yol kesip mal gasp etmek (eşkıyalık), (3) haksız yere halktan zorla vergi/harç almak (aşarcılık). Kurtubî ayrıca bunu kendi döneminde şer'an gerekmeyen mali yükümlülükleri halktan zorla alan 'mükkas'lara benzeterek bunun büyük günahlardan olduğunu belirtir.

قال بن عباس وقتادة ومجاهد والسدي : كانوا يقعدون على الطرقات المفضية إلى شعيب فيتوعدون من أراد المجيء إليه ويصدونه ويقولون : إنه كذاب فلا تذهب إليه كما كانت قريش تفعله مع النبي صلى الله عليه وسلم وهذا ظاهر الآية

Bu müfessire göre ayet, Şuayb'a inanıp ona tabi olacak müminleri Allah yoluna girmekten tehdit ve caydırma anlamını taşımaktadır; ayrıca müşriklerin Allah yolunu eğri göstermeyi istemeleriyle ilgilidir. İbn Kesîr burada ayrıca kavmin önce zayıf olup sonra çoğalarak güçlendiğine ve Allah'ın bu nimetini hatırlamaları gerektiğine, geçmiş ümmetlerin başına gelen azaba dikkat çeker. Metnin devamında konuyla ilişkilendirilen uzun bir rivayet (Miraç'a benzer bir yolculuk anlatısı) nakledilmektedir.

أي تتوعدون المؤمنين الآتين إلى شعيب ليتبعوه والأول أظهر لأنه قال وهو الطريق وهذا الثاني وهو قوله أي وتودون أن تكون سبيل الله عوجا مائلة أي كنتم مستضعفين لقلتكم فصرتم أعزة لكثرة عددكم فاذكروا نعمة الله عليكم في ذلك

Beydâvî'ye göre 'her yolun başında oturmayın' ifadesi, dinin bütün yol ve şubelerinde (marifetler, hükümler, hadler) insanları tehdit ederek Şuayb'a inanmaktan alıkoymalarını ifade eder; bazı rivayetlere göre gözetleme yerlerinde oturup iman etmek isteyenleri caydırıyorlar, bazılarına göre ise yol kesiyorlardı. Ayrıca 'sebilallah'a eğrilik aramaları, ya insanlara şüphe sokarak ya da o yolu eğri diye nitelendirerek olmuştur. Metin son olarak azlıktan çoğalmalarını hatırlatmalarını ve öncekilerin akıbetinden ibret almalarını, iman edenlerle etmeyenler arasında Allah'ın hükmüne kadar sabretmeyi emrettiğini belirtir.

وصراط الحق وإن كان واحدا لكنه يتشعب إلى معارف وحدود وأحكام، وكانوا إذا رأوا أحدا يسعى فى شيء منها منعوه. وقيل كانوا يجلسون على المراصد فيقولون لمن يريد شعيبا إنه كذاب فلا يفتنك عن دينك ويوعدون لمن آمن به.