Bu müfessire göre ayette geçen 'kitaptan nasip' ifadesinin ne olduğu konusunda müfessirler ihtilaf etmiştir: kimileri bunu Allah'ın kâfirlere hazırladığı azap, kimileri şekavet ve saadetten önceden takdir edilmiş pay, kimileri dünyada işledikleri amellere karşılık yazılan (lehte veya aleyhte) hüküm, kimileri de kitapta kendilerine vaat edilen hayır veya şer olarak yorumlamıştır. Taberî bu görüşleri sahabe ve tabiinden nakledilen rivayetlerle sıralayarak aktarmıştır.

ثم اختلف أهل التأويل في صفة ذلك النصيب الذي لهم في الكتاب وما هو، فقال بعضهم: هو عذاب الله الذي أعده لأهل الكفر به

Zemahşerî'ye göre ayetteki 'حتى' edatı, kullarına takdir edilmiş rızık ve ömürlerini tam olarak alıp bitirmelerine, yani ölüm vaktine kadar süreyi ifade eder. Bu noktada elçiler (ölüm meleği ve yardımcıları) gelip onların canını alır ve o sırada kendilerine sorulur: taptıkları ilahlar nerededir? Bu ifade, müşriklerin tapındıkları şeylerin kendilerinden kaybolduğunu, kendilerine görünmediğini ve fayda vermediğini itiraf etmelerini, yani tapındıkları şeylerin gerçekte bir değeri olmadığını ve akıbette kendilerine hiçbir yararı dokunmadığını kabul etmelerini anlatır.

أي إلى وقت وفاتهم ، وهي ( حتى ) التي يبتدأ بعدها الكلام ، والكلام ههنا الجملة الشرطية ، وهي إذا جاءتهم رسلنا قالوا . و حال من الرسل ، أي متوفيهم . والرسل ملك الموت وأعوانه

Râzî, ayetteki 'nasîb' kelimesinin ne olduğu konusunda iki görüş nakleder: birincisi bunun azap olduğu ve bazılarına göre bu azabın yüzün kararması ve gözün mavileşmesi şeklinde tezahür ettiği; ikincisi ise muhakkiklerden bazılarının tercih ettiği görüş olup 'nasîb'in ömür ve rızık olduğudur, çünkü kâfirler küfürde ne kadar ileri gitseler de Allah'ın onlara takdir ettiği rızık ve ömür kesilmez. Ayrıca 'nasîb'in elçilerin (ölüm melekleri) gelişinden önce gerçekleşmesi gerektiği, bunun da sadece ömür ve rızık olabileceği belirtilir. Râzî ayrıca 'teveffâ' kelimesinin ruhların alınması mı yoksa kıyamette toplanma mı olduğu konusunda da İbn Abbas, Hasan ve Zeccâc'dan nakledilen farklı görüşleri sıralar.

وقال بعض المحققين : حمله على العمر والرزق أولى ، لأنه تعالى بين أنهم وإن بلغوا في الكفر ذلك المبلغ العظيم ، إلا أن ذلك ليس بمانع من أن ينالهم ما كتب لهم من رزق وعمر تفضلا من الله تعالى ، لكي يصلحوا ويتوبوا

Kurtubî bu ayette 'ما كتب لهم' ifadesinin yorumunda farklı görüşleri nakleder: kimileri bunun rızık, ömür ve amel olduğunu, kimileri şekavet ve saadet olduğunu, kimileri hayır ve şer olduğunu, kimileri de küfürleri miktarınca azap olduğunu söylemiştir. Taberî'nin tercih ettiği görüş ise bunun kişiye takdir edilmiş olan hayır, şer, rızık, amel ve ecel olduğudur. Ayrıca 'الكتاب' kelimesinin Kur'an veya Levh-i Mahfûz olabileceği de belirtilmiştir.

واختيار الطبري أن يكون المعنى : ما كتب لهم أي ما قدر لهم من خير وشر ورزق وعمل وأجل على ما تقدم عن بن زيد وبن عباس وبن جبير

İbn Kesîr, ayetteki 'kitaptan nasipleri kendilerine ulaşır' ifadesinin anlamı hususunda müfessirlerin farklı görüşler ileri sürdüğünü nakleder. Bu görüşler arasında yüzün kararması, amellere göre karşılık görme, vaad edilen hayır ve şer, ya da kişinin ameli-rızkı-ömrü şeklinde yorumlar bulunmaktadır. İbn Kesîr, 'amel, rızık ve ömür' şeklindeki görüşü anlam ve siyak açısından güçlü bulmuş ve bunu tercih etmiştir.

وقال محمد بن كعب القرظي قال عمله ورزقه وعمره وكذا قال الربيع بن أنس وعبد الرحمن بن زيد بن أسلم وهذا القول قوي في المعنى والسياق يدل عليه

Beydâvî bu ayette 'Kitap'tan gelen nasibin, kişilere yazılmış olan rızık ve ecel süreleri olduğunu belirtir; bir görüşe göre ise bu Kitap Levh-i Mahfûz'dur ve orada onlar için sabit kılınmış olan şeyleri ifade eder. Ölüm melekleri geldiğinde müşriklere Allah'tan başka taptıkları ilahların nerede olduğu sorulur, onlar da bu ilahların kendilerinden kaybolup gittiğini söyleyerek kâfir olduklarına dair kendi aleyhlerine şahitlik ederler.

أولئك ينالهم نصيبهم من الكتاب مما كتب لهم من الأرزاق والآجال. وقيل الكتاب اللوح المحفوظ أي مما أثبت لهم فيه.