Taberî, İsrâiloğulları içinde hakla doğru yolu bulan, adaletle davranan ve hak üzere alıp veren bir topluluğun varlığından bahseder; bu konuda nakledilen çeşitli rivayetleri (Katâde, Nevf el-Bikâlî, Saîd b. Cübeyr, Süddî, İbn Cüreyc) sıralar. Ayrıca Musa'nın levhaları yere fırlatmasının sebebiyle ilgili rivayetleri değerlendirip, doğruya en yakın görüşün, bu fırlatmanın kavminin buzağıya tapmasına duyduğu gazapla ilgili olduğunu belirtir.

والذي هو أولى بالصواب من القول في ذلك أن يكون سبب إلقاء موسى الألواح كان من أجل غضبه على قومه لعبادتهم ال

Zemahşerî'ye göre 'Musa kavminden bir topluluk' ifadesi, buzağıya tapma ve Allah'ı görmeyi isteme gibi büyük hatalara düşenlerin zikredilmesinden sonra, İsrailoğulları içinde hakka bağlı kalan, hakla insanları doğru yola ileten ve hüküm verirken adaletle hareket eden mü'minleri anlatmaktadır. Ayrıca bu topluluğun Hz. Peygamber'e ulaşıp iman eden torunları olabileceği de belirtilmiştir. Bir başka rivayete göre bu topluluk, kardeşlerinin işledikleri günahtan uzak durup Allah'tan ayrılmayı isteyen bir sıbt (oymak) olup yer altından geçerek Çin'in ötesine yerleşmiş, hanif ve müslüman kalmış bir kavimdir; onların Hz. Peygamber'e Cebrail aracılığıyla ulaştığı ve iman ettiklerine dair bir anlatı da nakledilmiştir.

لما ذكر الذين تزلزلوا منهم في الذين وارتابوا حتى أقدموا على العظيمتين عبادة العجل واستجازة رؤية الله تعالى ، ذكر أن منهم أمة موقنين ثابتين يهدون الناس بكلمة الحق ، ويدلونهم على الاستقامة ويرشدونهم

Bu müfessire göre ayette geçen 'Musa kavminden bir ümmet' ifadesi, hakka tabi olan ve hakla hidayete eren bir topluluğu tanımlar; müfessirler bu ifadeyi çoğunlukla Hz. Muhammed'in ümmetine hamletmiştir. Râzî, bu ümmetin hangi zamana ait olduğu konusunda farklı görüşleri (Hz. Peygamber döneminde iman eden Yahudiler mi, yoksa daha genel bir topluluk mu) aktarır ve nihayetinde Cübbâî'nin görüşünü nakleder: bu ayet, her devirde hak üzere kaim olan ve hakka davet eden bir topluluğun bulunacağını, bunların hiçbir zamanda toptan batıl üzere birleşmeyeceğini gösterir.

واعلم أنه تعالى لما وصف الرسول ، وذكر أنه يجب على الخلق متابعته ، ذكر أن من قوم موسى عليه السلام من اتبع الحق وهدى إليه ، وبين أنهم جماعة ، لأن لفظ الأمة ينبىء عن الكثرة

İbn Kesîr, İbn Cerîr'in görüşünü es-Süddî'nin görüşüyle çelişmediğini belirtir; çünkü belli bir topluluğa tahsis edilmesi başkalarını dışlamaz ve bağlam Araplarla ilgilidir. Ayrıca bazı rivayetlerde İsrailoğulları'ndan bir sıptın (oymağın) peygamberlerini öldürenlerden ayrılıp yerin altında bir yol bularak Çin'in ötesine geçtiği ve orada hanif-müslüman olarak kaldığı nakledilir. Diğer bir görüşe göre ayette zikredilen 'ümmet'in Muhammed ümmeti olduğu, Hz. Peygamber'in bu ayeti okuduğunda 'bu size aittir, sizden öncekilere de benzeri verilmiştir' dediği rivayet edilir.

قال بلغني أن بني إسرائيل لما قتلوا أنبياءهم وكفروا وكانوا اثني عشر سبطا تبرأ سبط منهم مما صنعوا واعتذروا وسألوا الله عز وجل أن يفرق بينهم وبينهم ففتح الله لهم نفقا في الأرض فساروا فيه حتى خرجوا من وراء الصين

Beydâvî'ye göre âyetteki 'من قوم موسى أمة' ifadesi, İsrailoğulları içinde hakla insanları doğru yola ileten ve aralarında hak ile hükmeden bir topluluğu ifade eder; bunlar zamanlarında imanda sabit kalıp hakkı ayakta tutan kimselerdir. Bu grubun zikrinden sonra karşıtlarının zikredilmesi, Kur'an'ın hayır-şer ve hak-batıl mücadelesinin sürekli bir durum olduğuna dikkat çekme âdetine dayanır. Ayrıca oniki kabileye bölünme, asaya vurma ile suyun fışkırması, bulut ile gölgelenme ve men-selva nimetleri, Musa kavminin çölde yaşadığı somut olaylar olarak açıklanır.

أتبع ذكرهم ذكر أضدادهم على ما هو عادة القرآن تنبيها على أن تعارض الخير والشر وتزاحم أهل الحق والباطل أمر مستمر