Taberî bu ayeti, Allah'ın kuluna hidayet vererek putlara tapmaktan kurtarması ve onu insanlar üzerine seçip risaletle ve kendisiyle konuşmakla (kelam) özel olarak seçmesi şeklinde açıklar. Bu bağlamda kula verilen emir, kendisine verilen bu nimete karşılık olarak Allah'ın buyruklarını alıp bunlara sıkı sıkıya sarılması ve amel etmesidir. Ayrıca 'فاعبد' kelimesinin nahiv (dilbilgisi) açısından nasıl mansûb okunduğuna dair bir açıklama da yer alır.

يقول: اخترتك على الناس إلى خلقي، أرسلتك بها إليهم. {وبكلامي} كلمتك وناجيتك دون غيرك من خلقي. يقول: فخذ ما أعطيتك من أمري ونهيي وتمسك به، واعمل به

Zemahşerî'ye göre Allah'ın Musa'yı risaletle ve kendisiyle konuşmakla insanlar üzerine seçip üstün kılması büyük bir nimettir; Tevrat'ın verilişi bu seçkinliğin bir tezahürüdür. Harun da nebi olarak seçilmiş olsa da, Musa'ya tabi, yardımcı ve vezir konumunda olduğu için asıl risalet yükünü taşıyan ve 'Kelîm' unvanına layık olan Musa'dır.

فإن قلت : كيف قيل ؛ اصطفيتك على الناس وكان هارون مصطفى مثله نبيا ؟ قلت : أجل ، ولكنه كان تابعا له وردءا ووزيرا . والكليم : هو موسى عليه السلام ، والأصيل في حمل الرسالة .

Bu metin, Musa'nın diğer insanlardan seçilip üstün kılınmasının sebebini açıklar; Allah onu sadece 'risalet' ile değil, aracısız kelam işitme özelliğiyle birlikte iki niteliğin toplamıyla seçkin kılmıştır. Râzî'ye göre bu ikisinin birleşimi başka hiç kimseye verilmemiştir, dolayısıyla asıl üstünlük sebebi vasıtasız kelam işitmedir. Ayrıca metinde 'رسالاته' kelimesinin cemi/tekil okunuşlarına dair kıraat farklılıkları ve bunların gerekçeleri de tartışılır.

قلنا : إنه تعالى بين أنه خصه من دون الناس بمجموع الأمرين ، وهو الرسالة مع الكلام بغير واسطة ، وهذا المجوع ، ما حصل لغيره ، فثبت أنه إنما حصل التخصيص ههنا لأنه سمع ذلك الكلام بغير واسطة

Kurtubî, 'ıstıfâ' kelimesinin seçip üstün kılma anlamına geldiğini, ancak Allah'ın Musa'yı 'halk üzerine' değil 'insanlar üzerine' seçtiğini belirttiğini açıklar; çünkü meleklerle de konuşulmuştur, dolayısıyla üstünlük kendisine gönderilen insanlara göredir. Ayrıca 'risâlet' kelimesinin bazı kıraatlerde tekil, bazılarında çoğul okunduğunu, çoğul okunuşunun risaletin türlerinin çeşitliliğine işaret ettiğini izah eder. Son olarak 'bi mâ âteytük' ifadesinin kanaat etmeye işaret ettiğini, şükredenin daha fazlasına layık olacağını belirtir.

الأصطفاء : الإجتباء أي فضلتك ولم يقل على الخلق لأن من هذا الأصطفاء أنه كلمه وقد كلم الملائكة وأرسله وأرسل غيره فالمراد على الناس المرسل إليهم

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Allah'ın Musa için levhalarda her şeyden bir öğüt ve tafsilat yazdığını bildirir. Levhaların cevherden olduğu ve içlerinde helal-haramı açıklayan mufassal hükümler ve öğütler bulunduğu, bunların Tevrat'ı içerdiği aktarılır. Ayrıca Musa'nın kendi zamanındaki insanlar arasında seçilmiş olduğu belirtilir.

أخبر تعالى أنه كتب له في الألواح من كل شيء موعظة وتفصيلا لكل شيء قيل كانت الألواح من جوهر وأن الله تعالى كتب له فيها مواعظ وأحكاما مفصلة مبينة للحلال والحرام

Beydâvî'ye göre 144. ayette Allah, Musa'yı kendi zamanındaki insanlar üzerine, risaletiyle ve kendisiyle konuşması (teklim) ile seçkin kılmıştır; Harun peygamber olsa da kelîm değildir ve sahib-i şeriat değildir. 145. ayette levhalara yazılanlar dinin ihtiyaç duyduğu öğüt ve hükümlerin tafsili olup, kavmine 'en güzeliyle amel etmelerini' emretmesi, sabır-af gibi faziletli davranışları teşvik (nedb) yoluyla anlaşılmaktadır; 'fasıkların yurdu' ise Firavun'un Mısır'daki diyarı, Ad-Semud gibi kavimlerin harabeleri veya cehennem olarak yorumlanabilir.

على الناس أي الموجودين في زمانك، وهارون وإن كان نبيا كان مأمورا باتباعه ولم يكن كليما ولا صاحب شرع.