Taberî, 'sinîn' (yıllar) ve 'nakstan-nemerât' (ürün eksikliği) ile ilgili ayeti, Firavun kavminin kıtlık yıllarıyla ve ürünlerinin azalmasıyla imtihan edildiğini bildiren ayetlerden biri olarak açıklar. Rivayetlere göre 'sinîn' çöl/bâdiye halkına gelen kıtlık yıllarını, 'nakstan es-semerât' ise şehir ve köy halkının ürünlerindeki eksikliği ifade eder. Ayrıca bu ayetlerin dokuz mucizeden (âyetin tis'a) hangilerine tekabül ettiği konusunda İbn Abbas ve Katade'den farklı sayım ve sıralamalar nakledilir.

قال: السنين في أهل البوادي، ونقص من الثمرات لأهل القرى، فهاتان آيتان

Bu kısa metin parçası, ayetin 'köy halkı' ifadesine bir atıf içeriyor ve ardından Allah'ın sözünün devam ettiğini belirtiyor; ancak metin bu haliyle çok kısa olduğundan Râzî'nin bu ibare hakkındaki asıl açıklaması ve gerekçesi metinde yer almıyor.

لأهل القرى . ثم قال تعالى :

Kurtubî'ye göre ayette geçen 'sinîn' (senîn) kelimesi burada kıtlık, kuraklık anlamındadır, sadece 'yıl' anlamında değildir. Bu kullanım Arap dilinde bilinen bir husustır; 'sene' kelimesi kıtlık manasında kullanılır ve 'esnetel-kavm' (halk kıtlığa düştü) tabiri de bundan gelir. Ayrıca kelimenin dilbilimsel/nahiv yönü (i'rab, sarf edilip edilmemesi, kabile lehçeleri arasındaki farklar) ayrıntılı olarak ele alınmıştır.

والسنة هنا بمعنى الجدب لا بمعنى الحول ومنه أسنت القوم أي أجدبوا

İbn Kesîr, ayetteki 'sinîn' (yıllar) ifadesini kıtlık/açlık yılları olarak açıklar; bu durumun ekinlerin azlığı sebebiyle ortaya çıktığını belirtir. Mücahid'den bu kıtlığın 'dûne zâlike' (daha az/hafif derecede) olduğu görüşünü nakleder. Ayrıca Recâ b. Haydve'den, bolluk ve rızık zamanında hurma ağacının çok meyve verdiğine dair bir rivayet aktarır.

وهي سني الجوع بسبب قلة الزروع قال مجاهد وهو دون ذلك وقال أبو إسحاق عن رجاء بن حيوة كانت النخلة لا تحمل إلا ثمرة واحدة

Beydâvî'ye göre Firavun ailesi kıtlık ve mahsul azlığıyla sınanmış, bu belaların amacı onların ibret alması ya da kalplerinin yumuşayıp Allah'a sığınmasıdır. Ancak onlar bolluk gelince bunu kendi haklarıymış gibi görmüş, kötülük gelince ise bunu Musa ve yanındakilere uğursuzluk olarak yormuşlardır; bu tavır onların anlayışsızlık ve katılığının aşırı bir göstergesidir. Metin ayrıca 'hasene'nin belirlilik ve tahkik edatıyla, 'seyyie'nin ise belirsizlik ve şüphe edatıyla anılmasını, birincinin sık gerçekleşmesine, ikincinin ise nadir ve tebeî oluşuna bağlar.

وهذا إغراق في وصفهم بالغباوة والقساوة، فإن الشدائد ترقق القلوب وتذلل العرائك وتزيل التماسك سيما بعد مشاهدة الآيات، وهم لم تؤثر فيهم بل زادوا عندها عتوا وانهماكا في الغي