Taberî bu ayette 'onlar' zamiriyle kastedilenin, ayetten önce zikredilen on sekiz peygamber olduğunu, ayetin anlamının 'Ey Muhammed, kavmin Kureyş ayetlerimizi inkâr ederse, onları senden önceki peygamberlere emanet ettik, onlar bu ayetlerin hakikatini inkâr etmezler' şeklinde olduğunu tercih eder. Bununla birlikte müfessirler arasında bu zamirin Ensar, Mekke halkına karşılık Medine halkı veya melekler olduğu yönünde farklı görüşler de nakledilmiştir. Taberî bu görüşleri sıraladıktan sonra bağlamsal delillerle kendi tercihini gerekçelendirir.

وذلك أن الخبر في الآيات قبلها عنهم مضى، وفي التي بعدها عنهم ذكر، فما بينها بأن يكون خبرا عنهم أولى وأحق من أن يكون خبرا عن غيرهم. فتأويل الكلام إذا كان ذلك كذلك: فإن يكفر قومك من قريش يا محمد بآياتنا، وكذبوا وجحدوا حقيقتها، فقد استحفظناها واسترعينا القيام بها رسلنا وأنبياءنا من قبلك الذين لا يجحدون حقيقتها ولا يكذبون بها، ولكنهم يصدقون بها ويؤمنون بصحتها.

Zemahşerî'ye göre ayette geçen 'kavim' ifadesi, Mekke halkının (kendilerine verilen kitap, hikmet ve nübüvveti) inkâr etmeleri durumunda Allah'ın bu değerleri kendilerine tevkil edeceği bir topluluğu ifade eder. Bu topluluğun kimliği hususunda birden fazla görüş nakledilir: zikredilen peygamberler ve onlara tabi olanlar, Peygamber'in ashabı ve ona iman edenler, Âdem oğullarından her mü'min, melekler (ki Ensar bunun kendilerine ait olduğunu iddia etmiştir) veya Mücahid'e göre Farslar. Tevkil etmenin anlamı, bu topluluğun iman etmeye ve o değerlerin haklarını yerine getirmeye muvaffak kılınmasıdır, tıpkı bir kişinin bir şeye vekil kılınıp onunla ilgilenmesi ve onu koruması gibi.

ومعنى توكيلهم بها : أنهم وفقوا للإيمان بها والقيام بحقوقها كما يوكل الرجل بالشيء ليقوم به ، ويتعهده ويحافظ عليه . والباء في { بها } صلة كافرين . وفي { بكافرين } تأكيد النفي

Bu müfessire göre ayette geçen 'o kavim' ifadesinin kime işaret ettiği tartışmalıdır; Ensar, Muhacir ve Ensar birlikte, ya da Zeccâc'ın tercih ettiği görüşe göre önceden zikredilen on sekiz peygamber olabilir. Ayrıca metin, Ka'bî'nin Mu'tezile'ye dayanan iki cevabını (Allah'ın mü'minlere iman sonrası özel lütuflar vermesi ve babanın evlatlarına eşit davranması meselesi) nakledip zayıf bulmaktadır. Son olarak ayetin, Allah'ın peygamberine yardım edeceğine ve dinini güçlendireceğine dair bir gaybî haber içerdiği ve bu haberin gerçekleşmesinin mucize sayıldığı belirtilmektedir.

اختلفوا في أن ذلك القوم من هم ؟ على وجوه ، فقيل : هم أهل المدينة وهم الأنصار ، وقيل : المهاجرون والأنصار ، وقال الحسن : هم الأنبياء الثمانية عشر الذين تقدم ذكرهم وهو اختيار الزجاج

Kurtubî bu ayette geçen 'هؤلاء' zamirinin Hz. Peygamber döneminin kâfirlerine işaret ettiğini, buna karşılık ayete iman edenlerin kimliği hususunda farklı görüşler bulunduğunu aktarır. Kendisi Ensar ve Muhacirleri kastettiğini söylerken, Katade'nin bunun Allah'ın kıssalarını anlattığı peygamberler olduğunu, Ebu Racâ'nın melekler olduğunu söylediğini, bazılarının da bunu cin, insan ve melekler arasındaki her mümin için genel bir ifade olarak yorumladığını nakleder. Ayrıca 'بكافرين' ifadesindeki 'ب' harfinin tekid amacıyla ziyade olduğunu belirtir.

وقال قتادة : يعني النبيين الذين قص الله عز وجل قال النحاس : وهذا القول أشبه بالمعنى لأنه قال بعد : أولئك الذين هدى الله فبهداهم اقتده وقال أبو رجاء : هم الملائكة وقيل : هو عام في كل مؤمن من الجن والإنس والملائكة والباء في بكافرين زائدة على جهة التأكيد

İbn Kesîr'e göre ayetteki 'nimet' Kitap, hüküm ve nübüvvetin verilmesidir; bu, kula rahmet ve halifeye (peygambere) bir lütuftur. 'Hâülâi' (bunlar) ifadesiyle kastedilenin İbn Abbas, Said b. Müseyyeb, Dahhâk, Katâde ve Süddî'ye göre Mekke halkı olduğu belirtilir; onlardan veya yeryüzündeki diğer Arap, Acem, müşrik ve ehl-i kitaptan bu nimetleri inkâr edenler olursa, Allah bu nimetleri Muhacirler, Ensar ve kıyamete kadar onlara tabi olanlara emanet etmiştir.

وقوله ( هؤلاء ) يعني أهل مكة قاله ابن عباس وسعيد بن المسيب والضحاك وقتادة والسدي وغير واحد أي إن يكفر بهذه النعم من كفر بها من قريش وغيرهم من سائر أهل الأرض من عرب وعجم ومليين وكتابيين فقد وكلنا بها قوما آخرين أي المهاجرين والأنصار واتباعهم إلى يوم القيامة

Beydâvî'ye göre 88. ayetteki 'işte bu' ifadesi peygamberlerin bağlı olduğu dine işaret eder ve Allah'ın dilediği kuluna hidayet vermesi O'nun bir lütfu olarak sunulur. Peygamberler gibi üstün ve şerefli kimseler bile şirke düşseydi amelleri boşa gidecekti; bu, şirkin sonuçlarının kimseye ayrıcalık tanımadan geçerli olduğunu gösterir. 89. ayette kitap, hüküm/hikmet ve nübüvvetin verildiği kimseler cins olarak peygamberlere işaret eder; Kureyş bunları inkâr etse de Allah bunları koruyacak bir topluluk (peygamberler, onlara tabi olanlar veya başka görüşlere göre Ensar, sahabe, iman edenler, Farslar ya da melekler) tayin etmiştir.

ولو أشركوا أي ولو أشرك هؤلاء الأنبياء عليهم الصلاة والسلام مع فضلهم وعلو شأنهم. لحبط عنهم ما كانوا يعملون لكانوا كغيرهم في حبوط أعمالهم بسقوط ثوابها.