Taberî bu ayette müşriklerin kıyamet günü 'vallahi rabbimiz, biz müşrik değildik' diyerek yalan yere yemin edeceklerini, çünkü İslam ehli olmayanların cennete girmeyeceğini ve şirkin bağışlanmayacağını görünce inkâra sarıldıklarını açıklar. Ardından Allah'ın ağızlarını mühürleyeceğini, ellerinin ve ayaklarının aleyhlerine şahitlik edeceğini ve hiçbir şeyi Allah'tan gizleyemeyeceklerini belirtir. Ayrıca 'ثم لم تكن فتنتهم' ifadesindeki 'فتنتهم' kelimesinin 'قولهم' (sözleri/mazeretleri) anlamına geldiğini, bunun onların şirkten yaptıkları boş özür beyanı olduğunu izah eder.

فإنهم لما رأوا أنه لا يدخل الجنة إلا أهل الإسلام قالوا: تعالوا فلنجحد، فقالوا: والله ربنا ما كنا مشركين. فختم الله على أفواههم، وتكلمت أيديهم وأرجلهم، فلا يكتمون الله حديثا

Zemahşerî, Allah'ın sıfatı olarak 'alîm' anlamında 'allâm' kalıbının kullanılıp 'allâme' kalıbının kullanılmamasının, 'allâme'nin daha mübalağalı olmasına rağmen, Rabb'i müennes şüphesinden korumak amacıyla vacip olduğunu belirtir. Ayrıca 'tera' fiilinin kıraat farkıyla 'melekûtu's-semâvâti ve'l-arz' ifadesinin İbrahim'e rububiyet delillerini gösterme anlamına geldiğini açıklar.

وكان اختيار هذه الطريقة واجبا لصيانة الرب عن شبهة التأنيث . ألا تراهم قالوا في صفة الله ( علام ) ولم يقولوا ( علامة ) وإن كان العلامة أبلغ ، احترازا من علامة التأنيث

Kurtubî'ye göre bu ayet, müşriklerin kıyamette önce şirklerini inkâr edip yalan söylemelerini, ancak Allah'ın azalarını (el, ayak vb.) konuşturarak aleyhlerine şahitlik ettirmesini anlatmaktadır. Bu inkâr, İbn Abbas'ın naklettiğine göre Allah'ın günahları bağışlayıp şirki bağışlamadığını gördüklerinde 'biz sadece günahkârdık, müşrik değildik' demeleriyle ortaya çıkmıştır. Zeccâc'ın yorumuna göre ise 'fitneleri' ifadesi, gerçekleri gördükten sonra kendi nefislerinde şirki inkâr etmekten başka bir cevapları olmadığı anlamına gelir; bu durumun Allah'a hiçbir şeyin gizli kalmayacağını bildiren ayetle çelişmediği, çünkü inkârın azaların şahitliğinden önceki bir anda gerçekleştiği belirtilir.

فينطق الله جوارحهم فتشهد عليهم بالكفر فذلك حين تبرءوا من الشرك وانتفوا منه لما رأوا من تجاوزه ومغفرته للمؤمنين

İbn Kesîr'e göre bu ayet, kıyamet günü müşriklerin Allah'ın sadece İslam ehline mağfiret edeceğini ve şirki asla bağışlamayacağını görünce, kurtulmak ümidiyle şirklerini inkâr etmeye kalkışmalarını anlatır. Bunun üzerine Allah onların ağızlarını mühürler, ellerleri ve ayakları yaptıklarına şahitlik eder. Müfessir bu bağlamda 'hüccet', 'mazeret' veya 'söz'lerini gizlemelerinin (كتمان) ne anlama geldiğine dair farklı rivayetleri nakleder.

فإنهم لما رأوا يوم القيامة أن الله لا يغفر إلا لأهل الإسلام ولا يتعاظمه ذنب أن يغفره ولا يغفر شركا جحد المشركون فقالوا رجاء أن يغفر لهم فختم الله على أفواههم وتكلمت أيديهم وأرجلهم بما كانوا يعملون

Beydâvî'ye göre bu ayette müşrikler kıyamet günü toplanıp ortakları hakkında sorgulanınca, korku ve şaşkınlığın etkisiyle bile bile yalan söyleyerek 'biz müşrik değildik' derler; onlara 'fitne' denmesinin sebebi bu sözün yalan olması veya bununla kurtuluş aramalarıdır. Ayrıca müşriklerin ilahlarından o an ayrı tutulup umut bağladıkları anda onları kaybetmiş olabilecekleri, ya da ilahlarını görseler bile fayda vermediği için görmüyor gibi sayılabilecekleri ihtimali üzerinde durulur.

والله ربنا ما كنا مشركين يكذبون ويحلفون عليه مع علمهم بأنه لا ينفعهم من فرط الحيرة والدهشة

Bu müfessire göre kıyamet gününde müşriklerin şirklerini inkâr edip yemin etmeleri, kıyamet ahvalinin çokluğu ve farklılığıyla açıklanır; bazı durumlarda susup yalanlarlar, bazı durumlarda ise kendi aleyhlerine itirafta bulunup dünyaya geri dönmeyi isterler. Ayrıca onların 'müşrik değildik' sözü, kendi inançlarına göre kendilerini muvahhid saymalarına dayanır; bu nedenle Allah onların dünyadaki bu iddialarının yalan olduğunu ortaya koyar.

فموطن لا يتكلمون فيه وهو قوله : فيكذبون في مواطن ، وفي مواطن يعترفون على أنفسهم بالكفر ويسألون الرجعة