Taberî, ayetteki 'fısk' kelimesini, cahiliye dönemi Arapların putlarına kestikleri hayvanların etini ifade eden 'meyte' (leş) hükmüne bağlar. Ayet, müşriklerin haram-helal konusunda Hz. Peygamber ve ashabıyla tartıştıkları hususta, onların haram dediklerinin aslında helal, kendilerinin gerçekte haram olanı (putlara kesilen hayvan) helal saydıklarını ortaya koymaktadır. Ayrıca 'dem' (kan) kelimesinin 'mesfûh' (akıtılmış) ile sınırlandırılmasından, akmayan kanın (ete karışan kan gibi) haram olmadığı sonucu çıkarılmaktadır.

كان أهل الجاهلية يستحلون أشياء ويحرمون أشياء، فقال الله لنبيه: يقول جل ثناؤه لنبيه محمد صلى الله عليه وسلم: قل يا محمد لهؤلاء الذين جعلوا لله مما ذرأ من الحرث والأنعام نصيبا، ولشركائهم من الآلهة والأنداد مثله، والقائلين يقول: أو إلا أن يكون فسقا، يعني بذلك: أو إلا أن يكون مذبوحا ذبحه ذابح من المشركين من عبدة الأوثان لصنمه وآلهته فذكر عليه اسم وثنه، فإن ذلك الذبح فسق نهى الله عنه وحرمه

Zemahşerî'ye göre ayette sayılan haram şeyler (leş, kan vb.) arasına bir ara cümle (i'tirâz) girmiştir; bu ara cümle konudan tamamen kopuk değildir, çünkü Allah'ın hayvanları insanlara helal kılmasına karşı çıkan kimseye karşı yapılan bir istidlaldir ve bu istidlal tahlili (helal kılmayı) tekit eder. Ayrıca 'meyte' (leş) kelimesinin 'akıp giden' kan gibi sıvı olan şeye mahsus olduğunu, ciğer ve dalak gibi katı organları kapsamadığını belirtir. 'Fısk' kelimesinin ise Allah'tan başkası adına kesilen hayvanı ifade ettiğini, bunun fısk kapısına derinlemesine girdiği için bu adı aldığını açıklar.

فاعترض بالاحتجاج على من حرمها ، والاحتجاج على من حرمها تأكيد وتسديد للتحليل ، والاعتراضات في الكلام لا تساق إلا للتوكيد إلا أن يكون الشيء المحرم ميتة أي : مصبوبا سائلا كالدم في العروق ، لا كالكبد والطحال

Bu metinde Râzî, Yahudilere haram kılınan 'her tırnaklı hayvan' ifadesindeki 'zufur' kelimesinin tırnak/pençe (mehâlib ve berâsin) anlamına geldiğini, tırnaklı toynak (hâfır) anlamına gelmediğini savunur. Bu görüşe göre koyun ve sığır gibi toynaklı hayvanlar zaten Yahudilere helal olduğu için, 'zufur' ifadesinin hâfıra hamledilmesi hem dil açısından uzak hem de âyetin bütünlüğüyle çelişir. Dolayısıyla bu yasağa yırtıcı hayvanlar, köpekler, kediler ve avcı kuşlar dahil edilir.

وإذا ثبت هذا فنقول : وجب حمل الظفر على المخالب والبراثن لأن المخالب آلات الجوارح في الاصطياد والبراثن آلات السباع في الاصطياد ، وعلى هذا التقدير : يدخل فيه أنواع السباع والكلاب والسنانير

Kurtubî bu bölümde surenin nüzul zamanı ve meleklerin ona eşlik etmesine dair rivayetleri, ardından ayetteki kıraat farklılıklarını (يطعمه، طاعم طعمه، ميتة gibi) aktarır. Asıl fıkhi mesele olarak 'mesfûh olmayan kan'ın hükmünü ele alır; damarlarda pıhtılaşan kanın (ciğer, dalak gibi) helal olduğunu, etle karışan kanın hükmünde ise iki görüş bulunduğunu belirtir ve bunlardan haram olmadığını söyleyen görüşü tercih eder.

وإن كان غير ذي عروق يجمد عليها وإنما هو مع اللحم ففي تحريمه قولان : أحدهما أنه حرام لأنه من جملة المسفوح أو بعضه وإنما ذكر المسفوح لاستثناء الكبد والطحال منه والثاني أنه لا يحرم لتخصيص التحريم بالمسفوح قلت : وهو الصحيح

İbn Kesîr'e göre ayette geçen kan yasağı 'akıtılan/dökülen kan' (dem-i mesfûh) ile sınırlıdır; etin içinde kalan kan izleri, dalak ve ciğer gibi kan içeren organlar bu yasağın kapsamına girmez. Ayrıca ayetin asıl amacı, müşriklerin kendi kafalarından haram kıldıkları bahîre, sâibe, vasîle, hâm gibi şeylere karşı çıkmak; Allah'ın ancak meyte, akan kan, domuz eti ve Allah'tan başkası adına kesileni haram kıldığını, bunun dışındakilerin ise mübah/susulmuş (mesküt) olduğunu bildirmektir.

وقال قتادة حرم من الدماء ما كان مسفوحا فأما اللحم خالطه الدم فلا بأس به

Beydâvî'ye göre âyet, haram kılmanın ancak vahiy yoluyla bilinebileceğini, heva ve re'y ile belirlenemeyeceğini vurgular. Haram sayılan şeyler; leşin veya damarlardaki gibi akıcı kanın bulunması, domuz eti (ki pisliğe alışkın olduğu için necistir) ve Allah'tan başkası adına kesilendir. Zaruret halinde, başkasının hakkına tecavüz etmeksizin ve zaruret miktarını aşmaksızın bu şeylerden yemenin caiz olduğu, âyetin muhkem olup bu tarihe kadar vahyedilenler içinde bunlardan başka haram bulunmadığını gösterdiği, ancak bunun başka bir şeyin sonradan haram kılınmasına engel olmadığı belirtilir.

والآية محكمة لأنها تدل على أنه لم يجد فيما أوحي إلى تلك الغاية محرما غير هذه، وذلك لا ينافي ورود التحريم في شيء آخر فلا يصح الاستدلال بها على نسخ الكتاب بخبر الواحد ولا على حل الأشياء غيرها إلا مع الاستصحاب.