Zemahşerî'ye göre 'kimindir?' sorusu bir yüzleştirme (tebkît) sorusudur ve 'De ki: Allah'ındır' cevabı, muhatapların da bunu zaten kabul ettiklerini tescil (takrîr) eder; yani gökler ve yer Allah'a aittir ve buna itiraz yoktur, çünkü bunu kendileri de itiraf etmektedir. Ardından Allah, delilleri gördükleri halde düşünmeyi ihmal edip O'na hiçbir şey yaratmaya güç yetiremeyen varlıkları ortak koşanları tehdit etmektedir. Nefislerini zarara uğratmalarının imansızlıklarına sebep kılınması, gerçekte Allah'ın ilminde küfrü seçmiş olmalarından kaynaklanır; onlar hem Allah'a karşı delilsiz yalan söylemişler hem de kesin delille sabit olan gerçeği yalanlamışlardır, bu yüzden ticaretlerinde en büyük zararı görmüşler, hem kendilerini hem de -cehennemlik olsunlar ya da cennetlik olup onlardan ebediyen ayrılsınlar- ailelerini kaybetmişlerdir.

سؤال تبكيت ، و { قل لله } تقرير لهم ، أي هو لله لا خلاف بيني وبينكم ، ولا تقدرون أن تضيفوا شيئا منه إلى غيره

Kurtubî'ye göre ayet, göklerde ve yerde olanların Allah'a ait olduğu ve O'nun her şeyin yaratıcısı olduğu sabit olunca, Allah'ın kullarını hemen cezalandırmaya gücü yettiği halde bunu lütuf ve keremiyle geciktirdiğini anlatır. 'Nefsini' (kendini) zikretmesi, vaadinin kesinliğini ve aracısız/vasıtasız oluşunu tekit eder; bu ifade, O'ndan yüz çevirenleri O'na yönelmeye çağıran bir istimalet (gönül alma) ve kullarına merhametli olup cezada acele etmediğini bildiren bir haberdir.

ومعنى الكلام الاستعطاف منه تعالى للمتولين عنه إلى الإقبال إليه وإخبار منه سبحانه بأنه رحيم بعباده لا يعجل عليهم بالعقوبة ويقبل منهم الإنابة والتوبة

İbn Kesîr'e göre bu ayette anılan kimseler kıyamet gününü tasdik etmemekte ve o günün şerrinden korkmamaktadır. Bu kimseler, peygamberlerin geçmişten beri müjdelediği ve bildirdiği apaçık bir hakikati inkar etmeleri sebebiyle tam bir hüsrana uğramışlardır.

أي خسروا كل الخسارة بهذا الأمر الجلي الظاهر الذي بشرت به الأنبياء ونوهت به في قديم الزمان وحديثه

Beydâvî'ye göre 'kim için' sorusu, muhataplara gerçeği kabul ettirmek amacıyla sorulan bir tebkit (susturma) sorusudur; cevabın sadece Allah olabileceği zaten bellidir. Allah'ın rahmeti kendi üzerine yazması, bir lütuf ve ihsan olarak üstlenmesidir ve bu rahmet dünya-ahiret nimetlerini, hidayeti, delillerin gösterilmesini ve kitapların indirilmesini kapsar. Kıyamet gününde toplanma vaadi, şirk koşanlar için bir tehdit (vaîd) içermekte olup, kendi nefislerini hüsrana uğratanlar akıllarını ve fıtratlarını heder ettikleri için iman etmemektedirler.

وهو سؤال تبكيت. قل لله تقريرا لهم وتنبيها على أنه المتعين للجواب بالإنفاق، بحيث لا يمكنهم أن يذكروا غيره. كتب على نفسه الرحمة التزمها تفضلا وإحسانا

Taberî'ye göre âyetteki 'nefislerini kaybedenler' ifadesi, Allah'a eş ve ortak (and/adîl) koşanları; bu kişiler kendilerini helak edip ziyana uğratmışlardır çünkü Allah'a denk tanıyıp O'nun gazabını ve elem verici azabını hak etmişlerdir. Ayrıca Allah'ın kullarına merhametli olduğuna hükmetmesi, kendisinden yüz çevirenleri tövbeye ve O'na yönelmeye çağıran bir teşvik anlamı taşır; tövbe edip yönelenlerin tövbesi kabul edilecektir.

وأصل الخسار: الغبن، يقال منه: خسر الرجل في البيع: إذا غبن

Bu müfessire göre Allah'ın rahmeti sürekli ve kesintisizdir; Allah kendisine sadece nimet vermeyi ya da vaad etmeyi değil, bunu sürekli olarak yapmayı bir lütuf ve kerem gereği kendi üzerine yazmış ve vacip kılmıştır. Bu rahmetin ne olduğu konusunda ihtilaf edilmiş; kimileri bunun ömürleri boyunca mühlet verilmesi ve dünyada helak azabından korunmaları olduğunu, kimileri de peygamberleri yalanlamayı bırakıp tövbe edenlere ve şeriatlarını kabul edenlere yönelik olduğunu söylemiştir.

واختلفوا في المراد بهذه الرحمة فقال بعضهم : تلك الرحمة هي أنه تعالى يمهلهم مدة عمرهم ويرفع عنهم عذاب الاستئصال ولا يعالجلهم بالعقوبة في الدنيا