Zemahşerî'ye göre âyette kastedilenler, iman zayıflığı ve imanda sebatsızlık içinde olan bir topluluktur. Bir diğer görüşe göre ise bunlar zina edenler ve fücur ehli olan kimselerdir; bu görüş 'ayakları sabit olmayıp bir kenarda duranlar' ifadesine dayandırılmıştır.

قوم كان فيهم ضعف إيمان وقلة ثبات عليه . وقيل : هم الزناة وأهل الفجور من قوله تعالى : هم الذين كانوا على حرف غير ثابتي الأقدام

Bu metne göre münafıklar (Abdullah b. Übey ve arkadaşları) yahudi ve Necran hristiyanlarının servet sahibi olmaları ve kendilerine yardım/ödünç vermeleri sebebiyle onlarla dostluk kurmakta acele etmişler ve bunu 'başımıza bir bela gelmesinden korktuğumuz için' diye gerekçelendirmişlerdir. Râzî, 'devâir' kelimesinin korkulan felaket ve yenilgi anlamında olduğunu, Zeccâc'ın da bunu Hz. Muhammed'in işinin tamamlanmaması ve durumun eski haline dönmesi korkusu olarak açıkladığını nakleder. Ardından 'asâ' (umulur ki) ifadesinin Allah'tan geldiğinde kesin bir vaad hükmünde olduğunu, bunun fetih, düşmanların bozguna uğratılması veya Yahudilerin kökünün kesilmesi/sürülmesi şeklinde gerçekleştiğini belirtir.

قل الواحدي رحمه الله : الدائرة من دوائر الدهر كالدولة ، وهي التي تدور من قوم إلى قوم ، والدائرة هي التي تخشى ، كالهزيمة والحوادث الخوفة ، فالدوائر تدور ، والدوائل تدول . قال الزجاج : أي نخشى أن لا يتم الأمر لمحمد صلى الله عليه وسلم فيدور الأمر كما كان قبل ذلك

Kurtubî bu pasajda öncelikle 'عسى أن يأتي الله بالفتح' ifadesindeki dil yapısını (عسى'nın kullanımı, atıf ve bedel ihtimalleri) gramer açısından tartışır; ardından münafıkların 'إن دارت لنا دائرة' korkusunun ne anlama geldiğini açıklar - bu, kıtlık ya da Yahudilerin Müslümanlara galip gelmesi endişesidir. Son olarak 'الفتح' kelimesinin farklı yorumlarını sıralar: Kureyza savaşı, Mekke'nin fethi, cizye, münafıkların ifşası veya Müslümanlara bolluk verilmesi gibi çeşitli görüşler nakledilir.

واختلف في معنى الفتح فقيل : الفتح الفصل والحكم عن قتادة وغيره قال بن عباس : أتى الله بالفتح فقتلت مقاتلة بني قريظة وسبيت ذراريهم وأجلي بنو النضير

İbn Kesîr, bu ayetin nüzul sebebi olarak İbn Abbas'tan gelen bir rivayeti nakleder; bu rivayete göre Ebu Berze el-Eslemi Yahudiler arasında hakemlik yapan bir kâhindi ve müşriklerden bazıları onun hakemliğine başvurunca ayet inmiştir. Ayrıca ayetten, Müslüman kölenin kâfire satılmasının caiz olmadığı hükmünün çıkarıldığını, çünkü bunun kâfire Müslüman üzerinde tahakküm ve onu küçük düşürme imkânı vereceğini belirtir. Münafıkların Yahudi ve Hıristiyanlarla dostluk kurmasının, kâfirlerin Müslümanlara galip gelmesi ihtimaline karşı bir sigorta arayışı olduğunu, ancak sonunda bu tutumun onları pişmanlığa sürüklediğini açıklar.

كان أبو برزة الأسلمي كاهنا يقضي بين اليهود فيما يتنافرون فيه فتنافر إليه ناس من المشركين فأنزل الله عز وجل إلى قوله ( نادمين ) وقد استدل كثير من العلماء بهذه الآية على أصح قولي العلماء وهو المنع من بيع العبد المسلم للكافر

Taberî, 'kalplerinde hastalık olanların' münafıklardan bir grup olduğunu; bunların yahudi ve hristiyanlarla dostluk kurup mü'minlere karşı ikiyüzlü davrandıklarını belirtir. Onların bu dostluğu sürdürme sebebi olarak, kâfirlerden veya ehl-i kitaptan gelebilecek bir 'devrin' (galibiyetin) kendilerine zarar vermesinden korkmalarını gösterir; Allah'ın bir fetih veya emir getirmesi durumunda ise bu münafıkların içlerinde gizledikleri şeyden dolayı pişman olacaklarını aktarır.

المنافقون في مصانعة يهود ومناجاتهم، واسترضاعهم أولادهم إياهم

Bu müfessire göre âyet, İbn Übeyy ve benzerlerinin münafıkane tutumunu anlatır; bunlar yahudilerle dostluk ve yardımlaşmada acele ederler ve zamanın felaketlerinden (galibiyetin kâfirlere geçmesi) korktukları için böyle davrandıklarını söylerler. Allah'ın ya Peygamber'e düşmanlarına karşı bir fetih vermesi ya da münafıkların sırlarını ortaya çıkarıp onları öldürtmesi umulur; bu durumda içlerinde gizledikleri küfür ve şüphe yüzünden pişman olacaklardır.

فقال ابن أبي: إني رجل أخاف الدوائر ولا أبرأ من ولاية موالي