Bu müfessire göre 'kim bir mümini kasten öldürürse' ayetindeki vaîd, iki durumda tahsis edilmiştir: birincisi kısas gibi haksız olmayan (meşru) taammüden öldürme, ikincisi ise taammüden ve haksız yere öldürüp tövbe eden kimsenin durumu; bu iki halde vaîd gerçekleşmez. Ayrıca Râzî, affın da bu genel hükmü tahsis edeceğini, dolayısıyla büyük günah sahibinin ebedî olarak cehennemde kalacağı görüşünün bu ayetle kesin olarak ispatlanamayacağını savunur.

واعلم أنا نقول : هذه الآية مخصوصة في موضعين : أحدهما : أن يكون القتل العمد غير عدوان كما في القصاص فانه لا يحصل فيه هذا الوعيد ألبتة . والثاني : القتل العمد العدوان إذا تاب عنه فانه لا يحصل فيه الوعيد

Kurtubî bu ayette geçen 'kasden öldürme' kavramının kapsamını tartışır; Atâ ve Nehaî gibi âlimler bunu kesici demir aletlerle veya taş gibi ölüme sebep olacağı bilinen ağır şeylerle öldürmeye tahsis ederken, cumhur bunu demir, taş, sopa vb. her şeyle öldürmeyi kapsayacak şekilde geniş tutar. Ayrıca 'şibh-i amd' (kasda benzer öldürme) kavramının Kur'an'da açıkça geçmediği, Mâlik ve Leys b. Sa'd'ın bunu inkâr ettiği, buna karşılık cumhur fukahanın ve Hz. Ömer, Hz. Ali gibi sahabenin bunu kabul ettiği aktarılır. Kurtubî kendi tercihini şibh-i amdın sabit olduğu yönünde belirtir çünkü kanların korunması asıldır ve şüpheli durumlarda ihtiyatlı davranılmalıdır.

قلت : وهو الصحيح فإن الدماء أحق ما احتيط لها إذ الأصل صيانتها في أهبها فلا تستباح إلا بأمر بين لا إشكال فيه وهذا فيه إشكال لأنه لما كان مترددا بين العمد والخطأ حكم له بشبه العمد فالضرب مقصود والقتل غير مقصود وإنما وقع بغير القصد فيسقط القود وتغلظ الدية

Beydâvî'ye göre ayetteki tehdit çok ağır bir üsluptadır. İbn Abbas'tan nakledilen 'mü'mini kasten öldürenin tövbesi kabul edilmez' görüşü aktarılmakla birlikte, cumhurun görüşüne göre bu hüküm tövbe etmeyenlerle sınırlıdır. Beydâvî kendi mezhebine göre ayetin ya öldürmeyi helal sayan kişiye özgü olduğunu (Mikyes b. Dabâbe olayına dayanarak) ya da 'huld' (ebedi kalma) ifadesinin uzun süreli kalış anlamına geldiğini savunur, çünkü Müslüman günahkarların azabının süreklilik arz etmediğine dair deliller vardır.

والجمهور على أنه مخصوص بمن لم يتب لقوله تعالى: وإني لغفار لمن تاب ونحوه وهو عندنا إما مخصوص بالمستحل له كما ذكره عكرمة وغيره، ويؤيده أنه نزل في مقيس بن ضبابة وجد أخاه هشاما قتيلا في بني النجار ولم يظهر قاتله

Taberî, kasıtlı olarak bir mümini öldürenin cezasının cehennem olduğunu belirten bu ayetin nesih meselesinde ihtilaf nakleder; İbn Abbas'tan gelen rivayete göre Furkan suresindeki benzer ayet Mekke'de inmiş olup, Nisa suresindeki bu ayetle (altı ay veya sekiz yıl sonra inen) nesholunmuştur. Ayrıca ayetin bu cezayı gerektiren 'kasıt' halinin tanımında da müfessirler arasında ihtilaf bulunduğunu, kimine göre bu cezanın kesin olduğunu, kimine göre ise Allah dilerse affedebileceğini aktarır.

هذه مكية، نسختها آية مدنية، التي في سورة النساء

İbn Kesîr'e göre bir mü'mini kasten öldürmenin cezası olarak cehennemin belirtildiği ayet, İbn Abbas ve ona uyanlara göre bu günah için tövbe kapısının kapalı olduğunu, cumhura göre ise ayetin mutlak olup tövbe şartını içeren diğer ayetle kayıtlandığını gösterir. Ayrıca ceza vaadinin gerçekleşmesinin, kişinin sahip olabileceği salih amellerle mukayese edilebileceği (muvazene ve ihbat ehli görüşü) belirtilmiştir.

ومعنى هذه الصيغة أن هذا جزاؤه إن جوزى عليه وكذا كل وعيد على ذنب لكن قد يكون لذلك معارض من أعمال صالحة تمنع وصول ذلك الجزاء إليه على قولي أصحاب الموازنة والإحباط