Taberî'ye göre 'أولئك' ile kastedilen, kendilerinden önce sıfatları anlatılan münafıklardır; Allah bunların kalplerinde, tağuta başvurup Peygamber'e başvurmaktan yüz çevirmelerindeki nifak ve sapmayı bilmektedir. Ayet gereği Peygamber'e onları bedenen cezalandırması değil, kalplerindeki şüphe ve tereddüt üzerine Allah'ın azabıyla korkutup öğüt vermesi, kendilerini sakındırması emredilmektedir.

هؤلاء المنافقون الذين وصفت لك يا محمد صفتهم، يعلم الله ما في قلوبهم، في احتكامهم إلى الطاغوت، وتركهم الاحتكام إليك، وصدودهم عنك، من النفاق والزيغ

Bu müfessire göre ayet, ayetler hakkında alay edip inkâr edenlerle -o hal üzere oldukları sürece- birlikte oturulmamasını, meclislerinden kalkıp uzaklaşılmasını emretmektedir.

فلا تجالسهم وقم عنهم

Bu müfessire göre âyet, Hz. Peygamber'in münafıklara karşı davranışını üç unsurda düzenlemektedir: onların özrünü kabul etmemek fakat sırlarını da ifşa etmemek (i'raz), onları nasihatle korkutmak (va'z) ve dinlerini oyun-eğlence edinenlerle birlikte oturmayı terk etmek. İ'razdan maksat, düşmanının kalbindeki durumu bildiğini ona hissettirmemek, çünkü bunu açığa vurmak kişiyi daha da cüretlendirir; oysa belirsizlik içinde bırakmak şerri azaltır. Dini lehv ve la'ib edinme ifadesi için de birden fazla yorum nakledilmekte, en uygun görülen yorum dini dünyevi maksatlarla (makam, mal, üstünlük) savunanların dini gerçekte dünyaya alet ettikleri şeklindedir.

أن لا يقبل منهم ذلك العذر ولا يغتر به ، فان من لا يقبل عذر غيره ويستمر على سخطه قد يوصف بأنه معرض عنه غير ملتفت إليه . والثاني : أن هذا يجري مجرى أن يقول له : اكتف بالاعراض عنهم ولا تهتك سترهم ، ولا تظهر لهم أنك عالم بكنه ما في بواطنهم

Bu metin, âyetin münafıkların gizli konuşmalarına ve kalplerindeki nifakı gizlemelerine işaret ettiğini belirtir. Ayrıca âyet, Allah'ın kalpteki nifakı bilmesi ve Peygamber'in onlardan yüz çevirmesi gerektiği konusuyla ilişkilendirilir. Metin bu bağlamda âyetlerle alay eden veya onlara dalan kimselerle oturup kalkmanın (mücâlese) hükmüne dair geniş bir tartışmaya girer; bidat ehli ve fasıklarla düşüp kalkmanın câiz olmadığı sonucuna varılır.

وروى شبل عن بن أبي نجيح عن مجاهد في قول : وإذا رأيت الذين يخوضون في آياتنا قال : هم الذين يستهزئون بكتاب الله نهاه الله عن أن يجلس معهم إلا أن ينسى فإذا ذكر قام

İbn Kesîr'e göre bu ayet, münafıkların kalplerinde olan nifak ve gizli kötülüklerinden dolayı onların sert biçimde kınanmamasını, bunun yerine kendilerine caydırıcı, belâgatli sözlerle nasihat edilmesini emretmektedir. Ayrıca onların durumlarının insanlara ifşa edilmemesi, kusurlarının hoş görülmesi, hesaba çekilmemeleri ve kendilerinden korkulmaması gerektiği belirtilmektedir.

أي وانههم عما في قلوبهم من النفاق وسرائر الشر أي وانصحهم فيما بينك وبينهم بكلام بليغ رادع لهم

Beydâvî'ye göre Allah münafıkların kalplerindeki nifakı bildiği için onların gizlemeleri ve yalan yeminleri kendilerini cezadan kurtaramaz. Peygamber'e bunlardan yüz çevirmesi emredilmiş; bu ya onları hayatta bırakmadaki bir maslahat ya da özürlerini kabul etme anlamına gelir. Onlara sözle öğüt vermesi, kendilerini bulundukları halden alıkoyması ve 'nefisleri hakkında' veya 'kendileriyle baş başa kalarak' beliğ bir söz söylemesi istenmiştir; çünkü gizlide yapılan nasihat daha etkilidir.

علم الله ما في قلوبهم من النفاق فلا يغني عنهم الكتمان والحلف الكاذب من العقاب. فأعرض عنهم أي عن عقابهم لمصلحة في استبقائهم أو عن قبول معذرتهم.