Taberî, ayette kendilerini temize çıkaran kişilerin, kendilerinin Allah'ın çocukları ve dostları olduklarını, günahlarının olmadığını iddia eden Yahudi ve Hristiyanlar olduğunu belirtir. Bunun yanında çocuklarını namazda öne geçirip günahsız oldukları iddiasında bulundukları veya çocuklarının kendilerine şefaat edeceğini söyledikleri gibi başka görüşler de nakledilir. Taberî bu görüşler arasında, Allah'ın onları kendilerini temize çıkarıp günahsız ve Allah'ın sevgili çocukları olduklarını iddia ettikleri şeklinde tanımladığı görüşü en doğru bulur, çünkü bu Allah'ın onlar hakkındaki haberine en açık şekilde uyar.

وأولى هذه الأقوال بالصواب قول من قال: معنى تزكية القوم الذين وصفهم الله بأنهم يزكون أنفسهم ووصفهم إياها بأنها لا ذنوب لها ولا خطايا، وأنهم لله أبناء وأحباء، كما أخبر الله عنهم أنهم كانوا يقولونه، لأن ذلك هو أظهر معانيه لإخبار الله عنهم أنها إنما كانوا يزكون أنفسهم دون غيرها.

Bu müfessire göre ayet, cennet ehline verilecek mükafatlardan en küçük bir şeyin bile eksiltilmeyeceğini bildirmektedir. Nakîr ile kastedilen, hurma çekirdeğinin üzerindeki küçük noktacık gibi çok küçük bir miktar olup, buradaki maksat sevaptan hiçbir şeyin azaltılmayacağını vurgulamaktır.

ولا ينقصون من ثوابهم أدنى شيء

İbn Kesîr'e göre ayet, Yahudilerin çocuklarının kendileri için şefaatçi ve temize çıkarıcı olduklarını, günahsız olduklarını iddia etmeleri üzerine inmiştir; bir diğer görüşe göre ise ayet, kişinin kendini veya başkasını övüp temize çıkarmasını kınamak için nazil olmuştur. Metin bu bağlamda başkalarını aşırı övme (medih) ve kendini/başkasını temize çıkarma (tezkiye) konusundaki hadisleri aktararak bu davranışın yasaklandığını gösterir. Amel ve kişilerin hakikati konusunda hüküm verme yetkisinin Allah'a ait olduğu, çünkü işlerin gizli yönlerini en iyi O'nun bildiği vurgulanır.

وذلك أن اليهود قالوا إن أبناءنا توفوا وهم لنا قربة ويشفعون لنا ويزكوننا فأنزل الله على محمد الآية

Bu müfessire göre Allah ancak buna layık olanı tezkiye eder, aksi halde bu yalan olur ve Allah hakkında yalan muhaldir. Ayrıca ayetteki tezkiye ifadesi, imanın Allah'ın yaratmasıyla hasıl olduğuna delalet etmektedir; zira tezkiye ve taharetin en yüce türü imandır. Râzî ayrıca Peygamber'in 'eminlik' sözünü, münafıkların adaletli davranma talebine cevap olarak ve mucize ile önceden tezkiye edilmiş olmasına bağlı özel bir durum olarak açıklar.

لا يزكي إلا من كان أهلا للتزكية ، وإلا كان كذبا ، والكذب على الله محال

Kurtubî'ye göre 'yazlimun' zamiri, kendini temize çıkaranlar ile Allah'ın temize çıkardıklarına dönüktür ve ayetteki 'fetîl' kelimesi, hurma çekirdeğindeki ince çizgi/lif anlamına gelir; bu, Allah'ın kula en küçük şeyle bile zulmetmeyeceğini vurgulayan bir küçümseme ifadesidir. Ayrıca ayetin asıl muhatabının Yahudiler olduğu, ancak kendilerini temize çıkarma ifadeleriyle neyi kastettikleri konusunda müfessirler arasında farklı görüşler bulunduğu belirtilir. Bunlar arasında İbn Mesud'un görüşü olan 'birbirlerini övmeleri' yorumu, ayetin zahirine en uygun görüş olarak tercih edilir.

وقال عبد الله إبن مسعود : ذلك ثناء بعضهم على بعض وهذا أحسن ما قيل فإنه الظاهر من معنى الآية والتزكية

Beydâvî'ye göre ayet, kendini temize çıkaran ehl-i kitabı (kendilerini Allah'ın çocukları ve dostları sayan Yahudi ve Hristiyanları) eleştirmektedir; gerçek ve makbul temize çıkarma ancak Allah'a aittir, çünkü O insanın içindeki iyi ve kötüyü bilendir. Bu müfessire göre 'fetîlâ' ifadesi en küçük zulmü/hakareti ifade eden bir mecazdır ve Allah'ın kimseye bu kadar küçük bir haksızlık bile yapmayacağını bildirir.

بل الله يزكي من يشاء تنبيه على أن تزكيته تعالى هي المعتد بها دون تزكية غيره