Taberî'ye göre bu ayet, insanların çoğunun fısıldaşmasında hayır olmadığını, ancak sadaka, iyilik (marûf) veya insanlar arasını düzeltme amacıyla yapılan fısıldaşmaların istisna olduğunu bildirir. Bu bağlamda münafıkların gereksiz yere fısıldaştıkları, Ta'me adlı kişinin Kur'an tarafından ifşa edilip Medine'den kaçtığı, Mekke'de irtidat edip hırsızlık yaparken yakalandığı ve kâfir olarak öldüğü rivayet edilir; ayetin bir kısmının onun hakkında indiği belirtilir. Ayrıca 'marûf' kelimesinin Allah'ın emrettiği veya teşvik ettiği her türlü iyilik ve hayır ameli olduğu, 'ıslah'ın ise anlaşmazlık içindeki insanların arasını Allah'ın izin verdiği şekilde düzeltmek olduğu açıklanır.

فلما فضح الله طعمة بالمدينة بالقرآن، هرب حتى أتى مكة، فكفر بعد إسلامه. ونزل على الحجاج بن علاط السلمي، فنقب بيت الحجاج فأراد أن يسرقه

Bu müfessire göre âyet, sözlü olarak münâcât/fısıldaşma konusunda üç istisnaî hayır türünü zikreder: sadaka ile emretmek, ma'ruf ile emretmek ve insanlar arasını ıslah etmek. Bu üç kısım, hayrın iki temel şubesine (fayda ulaştırma ve zarar giderme) dayanır; fayda ulaştırma da bedensel (mal vermek/sadaka) ve ruhsal (marufu emretmek) olmak üzere ikiye ayrılır, zarar giderme ise ıslahla ilgilidir. Âyet belirli bir hırsızın kavmi arasındaki fısıldaşma hakkında inmiş olsa da, anlam itibariyle genel kabul edilir ve insanların birbirleriyle fısıldaştığı her konuda hayrın ancak bu tür amellerle sınırlı olduğunu ifade eder.

هذه الآية وإن نزلت في مناجاة بعض قوم ذلك السارق مع بعض إلا أنها في المعنى عامة ، والمراد : لا خير فما ينتاجى فيه الناس ويخوضون فيه من الحديث إلا ما كان من أعمال الخير ، ثم إنه تعالى ذكر من أعمال الخير ثلاثة أنواع : الأمر بالصدقة ، والأمر بالمعروف ، والاصلاح بين الناس

Kurtubî'ye göre gizli konuşmanın (necvâ) yasaklanmadığı istisna, kan, mal ve namus davalarıyla Müslümanlar arasında ihtilaf ve dava konusu olan her şeyi, ayrıca Allah rızası gözetilerek yapılan her sözü kapsar; yani ıslah, sadaka ve iyilik emri gibi maksatlarla yapılan gizli konuşmalar bu genel yasağın dışındadır. Bu bağlamda insanlar arasında arabuluculuk yapmanın, kavga edenleri barıştırmanın büyük sevap ve fazilet olduğu çeşitli rivayetlerle desteklenmektedir.

عام في الدماء والأموال والأعراض وفي كل شيء يقع التداعي والاختلاف فيه بين المسلمين وفي كل كلام يراد به وجه الله تعالى

İbn Kesîr'e göre ayette geçen 'necvâ' insanların (fısıldaşarak yaptığı) sözleridir; ancak sadaka emri, iyiliği emretme veya insanlar arasını düzeltme amacıyla yapılan necvâlar bundan istisnadır. Bunu desteklemek için Hz. Peygamber'in, Âdemoğlunun her sözünün aleyhine olduğunu, ancak Allah'ı zikretmek, iyiliği emretmek veya kötülükten sakındırmak müstesna olduğunu bildiren hadisini aktarır. Süfyân es-Sevrî bu hadisi işitince onun ayetteki mananın tam karşılığı olduğunu söylemiştir.

كلام ابن آدم كله عليه لا له إلا ذكر الله عز وجل أو أمر بمعروف أو نهى عن منكر فقال سفيان أو ما سمعت الله في كتابه يقول فهو هذا بعينه

Beydâvî'ye göre 'إلا من أمر بصدقة' ifadesi, hazfedilmiş bir muzâf ile (yani 'illâ necvâ men emera') ya da istisnâ-i munkatı' (bel/ancak anlamında) olarak açıklanabilir. Ayetteki 'ma'ruf' kavramı şeriatın güzel gördüğü, aklın da reddetmediği her şeyi kapsar; burada borç verme, sıkıntıdakine yardım, gönüllü sadaka gibi örneklerle tefsir edilmiştir. Ayrıca cümlenin emir üzerine kurulup cezanın fiil üzerine bağlanması, emredenin hayır ehli sayılmasına rağmen bunu bizzat yapanın daha da öncelikli olduğuna işaret eder; fiilin 'Allah rızasını isteyerek' yapılması şartı da amellerin niyete bağlı olduğunu gösterir.

فقوله: إلا من أمر بصدقة أو معروف على حذف مضاف أي إلا نجوى من أمر أو على الانقطاع بمعنى ولكن من أمر بصدقة ففي نجواه الخير، والمعروف كل ما يستحسنه الشرع ولا ينكره العقل.