Taberî bu metinde أن يؤتيه الله الكتاب فيه ile ولا يأمركم ifadesi arasındaki kıraat farkını ele almaktadır. Hicaz ve Medine kurrâsı كلمeyi ref ile (يأمرُكم) okuyup bunun Allah'tan yeni bir haber cümlesi olduğunu, peygamberin melekleri ve nebileri rab edinmeyi emretmeyeceğini bildirdiğini söylemiştir. Bazı Kûfe ve Basra kurrâsı ise كلمeyi öncesindeki لفظa atfen nasb ile okumuştur.

فقرأته عامة قراء الحجاز والمدينة: (ولا يأمركم) على وجه الابتداء من الله بالخبر عن النبي صلى الله عليه وسلم أنه لا يأمركم أيها الناس أن تتخذوا الملائكة والنبيين أربابا

Bu müfessire göre ayetin ana vurgusu, bir beşerin Allah tarafından kitap, hikmet ve nübüvvet verildikten sonra insanları kendine ibadete çağırmasının imkansız olduğudur. Râzî, âyetin Kureyş'in meleklere, Yahudi ve Hristiyanların Üzeyir ve Mesih'e ibadetini reddetmek bağlamında indiğini, Peygamber'e rab olarak muamele etmek isteyenlere de bu ilkenin hatırlatıldığını aktarır. Ayrıca Cübbâî'ye atfen, âyetin küfrün sadece cehalet olduğu görüşünü çürüttüğü, çünkü bahsi geçenlerin Allah'ı bildikleri halde küfre girdikleri belirtilir.

والمعنى أن النبي صلى الله عليه وسلم كان ينهى قريشا عن عبادة الملائكة ، واليهود والنصارى عن عبادة عزير والمسيح ، فلما قالوا : أتريد أن نتخذك ربا ؟ قيل لهم : ما كان لبشر أن يجعله الله نبيا ثم يأمر الناس بعبادة نفسه وينهاهم عن عبادة الملائكة والأنبياء

Kurtubî'ye göre ayet, insanların melekleri ve peygamberleri rab edinmesini inkâr ve hayret yoluyla reddetmektedir; bu durum Hristiyanlarda görülen, peygamber ve meleklere aşırı derecede saygı gösterip onları rab konumuna yükseltme tutumuna işaret eder. Allah, peygamberlere insanları kendilerine kul edinmelerini haram kılmış, ancak insanlara onların hukukuna riayet etmeyi gerekli kılmıştır.

وهذا موجود في النصارى يعظمون الأنبياء والملائكة حتى يجعلوهم لهم أربابا على طريق الإنكار والتعجب فحرم الله تعالى على الأنبياء أن يتخذوا الناس عبادا يتألهون لهم ولكن ألزم الخلق حرمتهم

İbn Kesîr'e göre bu ifade, hiçbir peygamberin veya Allah'a yakın bir meleğin insanlara Allah'tan başkasına ibadeti emretmeyeceğini belirtmektedir. Allah'tan başkasına ibadete çağıran kimse aslında küfre çağırmış olur; peygamberler ise sadece Allah'a iman ve yalnızca O'na ibadet etmeye davet ederler.

ولا يأمركم بعبادة أحد غير الله ولا نبي مرسل ولا ملك مقرب أي لا يفعل ذلك إلا من دعا إلى عبادة غير الله ومن دعا إلى عبادة غير الله فقد دعا إلى الكفر والأنبياء إنما يأمرون بالإيمان وهو عبادة الله وحده لا شريك له

Beydâvî, ayetteki 'وتكون' fiilinin okunuşlarını (nasb ve ref' olarak) ele alır; nasb okunduğunda bu fiilin 'يأمر' fiiline atfedildiğini, 'لا'nın nefyi tekid için zait olabileceğini veya zait olmayıp bir beşerin insanları meleklere ve peygamberlere rab edinmeye çağırmaktan nehiy anlamı taşıdığını belirtir. Ref' okunuşunun ise istinaf veya hal olma ihtimalini taşıdığını aktarır. Ayrıca 'بعد إذ أنتم مسلمون' ifadesinin, hitabın müslümanlara yönelik olduğuna ve bunların ona secde etmeleri istenen kimseler olduğuna delil teşkil ettiğini söyler.

وتكون لا مزيدة لتأكيد معنى النفي في قوله ما كان، أي ما كان لبشر أن يستنبئه الله ثم يأمر الناس بعبادة نفسه ويأمر باتخاذ الملائكة والنبيين أربابا

Bu müfessire göre ayetteki zürriyet ifadesi, Nûh ile birlikte gemide taşınanların soyundan gelen İsa ve Uzeyr gibi peygamberleri kapsar. Metin ayrıca 'zürriyeh' kelimesinin farklı kıraatlerine (ref ile bedel olması, zel harfinin kesreli okunması) ve Zeyd b. Sabit'in bunu 'oğulun oğlu' şeklinde tefsir ettiğine değinir; devamında İbrahim'in babasını tevhide davetindeki nazik üslubu ve şeytanın düşmanlığı konusunda babasına söylediklerini uzunca açıklar.

وقرأ زيد بن ثابت : ( ذرية ) ، بكسر الذال . وروي عنه أنه قد فسرها بولد الولد