Bu metinde Taberî, âyetin "اللهم" hitabıyla açıldığını ve bunun "يا الله" (ey Allah) anlamında bir nida olduğunu belirtir; ardından "مالك الملك" ifadesini dünya ve ahiret mülkünün yalnızca Allah'a has olduğu, mülkü dilediğine verip dilediğinden aldığı, dilediğini yücelttiği dilediğini alçalttığı şeklinde açıklar. Mücahid'den nakledilen bir görüşe göre buradaki 'mülk' kelimesi peygamberlik (nübüvvet) anlamına gelmektedir. Ayrıca Hz. Peygamber'in ümmetine Fars ve Rum mülkünü vermesi için dua ettiğine dair bir rivayet de zikredilir.

واختلف أهل العربية في نصب ميم {اللهم} وهو منادى، وحكم المنادى المفرد غير المضاف الرفع، وفي دخول الميم فيه، وهو في الأصل «الله» بغير ميم، فقال بعضهم: إنما زيدت فيه الميمان؛ لأنه لا ينادى ب «يا» كما ينادى الأسماء التي لا ألف فيها

Bu müfessire göre âyet, Allah'a şirk koşanları reddetmek amacıyla inmiştir; bu iki şekilde anlaşılabilir: putperestlere göre kölelerini kendileriyle mülkiyette eşit tutmayan insanların cansız putları Allah'a ortak koşmaları eleştirilmekte, ya da İbn Abbas'a göre Necran hristiyanlarının İsa'yı Allah'ın oğlu sayması reddedilmektedir. Ayrıca âyet, Mutezile'nin Allah'a sevap-ceza vermeyi vacip kılan görüşüne karşı Ehl-i Sünnet'in mülkün tamamen Allah'a ait olduğu ve kimsenin O'na karşı hak talep edemeyeceği görüşünü desteklemektedir.

قال ابن عباس رضي الله عنهما : نزلت هذه الآية في نصارى نجران حين قالوا : إن عيسى ابن مريم ابن الله ، فالمعنى أنكم لا تشركون عبيدكم فيما ملكتم فتكونوا سواء ، فكيف جعلتم عبدي ولدا لي وشريكا في الإلهية

Kurtubî bu ayette önce 'Allahümme' lafzının nahiv açısından terkibini (ya Allah'tan dönüşümü, mim'in ta'zim ve nida harfinden bedel oluşu) tartışır; sonra 'mâlike'l-mülk tü'ti'l-mülke men teşâ' ifadesinin, Hz. Peygamber'in ümmetine Fars ve Rum mülkünü vermesi için dua etmesi üzerine indiğini nakleder. Ayrıca 'mülk' kelimesinin nübüvvet, galebe veya mal-mülk anlamına gelebileceğini, işaret ehlinin ise ayeti Ebu Cehil'in malına karşı Suheyb, Bilal, Habbab gibi fakirlerin iman mülküne sahip olmasıyla yorumladığını aktarır.

قال قتادة : بلغني أن النبي صلى الله عليه وسلم سأل الله عز وجل أن يعطي أمته ملك فارس فأنزل الله هذه الآية وقال مقاتل : سأل النبي صلى الله عليه وسلم أن يجعل الله له ملك فارس والروم في أمته فعلمه الله تعالى بأن يدعو بهذا الدعاء

İbn Kesîr'e göre bu ayet, mülkün tamamen Allah'a ait olduğunu, dilediğini verenin ve dilediğini men edenin O olduğunu ifade eder. Bu bağlamda ayet, Allah'ın nübüvveti İsrailoğullarından alıp Arap, Kureyşli, ümmî Mekke'li son peygambere devretmesi nimetine dikkat çeker ve Hz. Peygamber'e önceki peygamberlerde bulunmayan üstün özellikler verildiğini vurgular. Bu müfessire göre ayet aynı zamanda Allah'ın yarattıklarında dilediği gibi tasarruf ettiğine, hiçbir gücün O'nun hükmüne karşı çıkamayacağına işaret eder.

أي أنت المعطي وأنت المانع وأنت الذي ما شئت كان وما لم تشأ لم يكن وفي هذه الآية تنبيه وإرشاد إلى شكر نعمة الله تعالى على رسوله صلى الله عليه وسلم وهذه الأمة لأن الله تعالى حول النبوة من بني إسرائيل إلى النبي العربي القرشي الأمي المكي خاتم الأنبياء على الإطلاق

Beydâvî'ye göre ayette 'el-Hayr'in tek başına zikredilmesi, hayrın zâtî olarak Allah'tan istenmesinden, şerrin ise ancak arizî/dolaylı olarak O'na isnad edilmesinden kaynaklanır; zira herhangi bir cüz'i şer, küllî bir hayrı içermeksizin var olamaz. Buna ek olarak müfessir, hitapta edebe riayet edilmiş olabileceğini ve ayetin Hendek Gazvesi sırasında Hz. Peygamber'in kayaya vurup İran, Suriye/Rum ve Yemen fetihlerini müjdelemesi üzerine münafıkların alay etmesi bağlamında nazil olduğunu aktarır. Sonunda 'inneke alâ kulli şey'in kadîr' ifadesiyle şerrin de Allah'ın elinde olduğuna dikkat çekildiği belirtilir.

ذكر الخير وحده لأنه المقتضي بالذات، والشر مقضي بالعرض، إذ لا يوجد شر جزئي ما لم يتضمن خيرا كليا، أو لمراعاة الأدب في الخطاب