Taberî, müminlerin 'Rabbimiz, bize vaad ettiğini ver' sözünün anlamı hakkında müfessirler arasındaki ihtilafı nakleder: kimine göre bu ifade soru kalıbında gelmiş ama anlamı haber (Allah'ın vaadini gerçekleştireceğine dair kesin bilgi ifadesi)dir; kimine göre gerçek bir dua ve talep olup kişinin kendini temize çıkarması anlamına gelmez; bir başka görüşe göre ise bu, kâfirlere karşı zaferin ve yardımın acele gelmesi talebidir. Taberî kendisi, bu vasfın Hz. Peygamber'in ashabından yurdunu terk edip hicret eden ve düşmanlarına karşı zaferin çabuklaştırılmasını isteyen müminlere ait olduğu görüşünü tercih eder.

والذي هو أولى الأقوال بالصواب في ذلك عندي أن هذه الصفة، صفة من هاجر من أصحاب رسول الله صلى الله عليه وسلم من وطنه وداره، مفارقا لأهل الشرك بالله إلى الله ورسوله

Zemahşerî'ye göre bu ifade, kavmin Nuh peygamberin nübüvvetine şaşırıp 'atalarımız arasında böyle bir şey işitmedik' demelerine işaret eder; onların kastettiği, bir beşerin peygamber olarak gönderilmesidir. Onlar, Rableri isteseydi melekler göndereceğini düşünerek bu duruma itiraz etmişlerdir.

وذلك أنهم يتعجبون من نبوة نوح عليه السلام ويقولون : ما سمعنا بهذا في آبائنا الأولين ، يعنون إرسال البشر ، ولو شاء ربنا لأنزل ملائكة

Râzî'ye göre Al-i İmrân 195. ayetteki dua, hiçbir hâşiye/kayıt getirmeden Allah'ın kulunu rüsvay etmeyeceğini ifade eder; bu durum yalnızca 194. ayetteki 'bizi hesap gününde rüsvay etme' talebiyle karşılaştırıldığında anlaşılır. Aradaki fark, 195. ayetin heybet/celal makamında, 194. ayetin ise kulun Rabbinden lütuf ve bağış talep ettiği bir makamda bulunmasıdır; bu yüzden birinde Allah'ın en büyük ismiyle zikredilmesi daha uygundur. Ayrıca Râzî, âhiret nimetlerinin sebebinin istihkak değil ilahi vaad olduğunu belirtir.

الفرق والله أعلم أن هذه الآية في مقام الهيبة ، يعني أن الإلاهية تقتضي الحشر والنشر لينتصف المظلومين من الظالمين ، فكان ذكره باسمه الأعظم أولى في هذا المقام

Bu müfessire göre 'رسلك' (resullerin) ifadesi, peygamberler ve meleklerin mü'minler için istiğfar etmesi, meleklerin yeryüzündekiler için bağışlanma dilemesi, Nuh'un ve İbrahim'in mü'minlere duası ile Peygamber'in (sav) ümmeti için istiğfarı gibi örnekleri kapsayan bir vaadi ifade eder. Ayrıca 'رسلك' kelimesinin 'القرية' (köy/şehir) ifadesindeki gibi mecazi bir kullanım olduğu, yani gerçekte kastedilenin resullerin kendisi değil onların dilleri/aracılığıyla olduğu belirtilmiştir.

أي على ألسنة رسلك مثل واسأل القرية وقرأ الأعمش والزهري رسلك بالتخفيف

İbn Kesîr'e göre 'alâ rusulike' ifadesi, Allah'ın peygamberler aracılığıyla bildirdiği vaadin gerçekleşmesi anlamına gelir; yani kıyamet günü Allah'ın huzurunda durma vaadi, peygamberlerin dilleriyle haber verilen şeydir. Bu görüş, 'peygamberlerine iman üzere' şeklindeki alternatif yoruma tercih edilmiştir. Ayrıca metinde bu bağlamda kıyamet gününün dehşetiyle ilgili rivayetler ve Hz. Peygamber'in gece teheccüdünde Âl-i İmrân suresinin son on ayetini okuduğuna dair Buhârî'den nakledilen bir hadis zikredilmektedir.

قيل معناه على الإيمان برسلك وقيل معناه على ألسنة رسلك وهذا أظهر

Beydâvî'ye göre 'Rabbimiz, elçilerin vasıtasıyla bize vadettiğini ver' talebi, korkudan değil, vaadedilenlerden olamama ihtimaline veya kötü akıbete karşı bir sığınma ve boyun eğme ifadesidir. 'Bizi kıyamet günü rezil etme' ifadesi ise Allah'ın bunu gerektirecek şeylerden koruması anlamındadır. Ayrıca 'Rabbimiz' kelimesinin tekrarı, yalvarışta ısrarı ve isteğin büyüklüğünü göstermek içindir.

لا خوفا من إخلاف الوعد بل مخافة أن لا يكون من الموعودين