Bu metin birden fazla ayetin tefsirini bir arada içermektedir. Al-i İmran 19'daki 'الدين' kelimesinin 'İslam' anlamına geldiği, İslam'ın ise Allah'a boyun eğme, itaat ve zillet göstererek teslim olma anlamına geldiği açıklanmaktadır. Ayrıca Al-i İmran 19-20 bağlamında ehl-i kitabın ihtilafının cehalet değil, dünya mülkü ve saltanat talebiyle bilerek yapılan bir haksızlık (bağy) olduğu belirtilmektedir.

وكذلك الإسلام، وهو الانقياد بالتذلل والخشوع، والفعل منه أسلم، بمعنى: دخل في السلم، كما يقال: أقحط القوم: إذا دخلوا في القحط، وأربعوا: إذا دخلوا في الربيع، فكذلك أسلموا: إذا دخلوا في السلم، وهو الانقياد بالخضوع وترك الممانعة

Zemahşerî'ye göre bu ayette geçen ihtilaf, ilim eksikliğinden kaynaklanmamaktadır; zira insanlar tefrikanın bir sapıklık ve fesat olduğunu, peygamberlerin dilinden bu konuda tehdit edildiklerini bilmektedirler. Aksine bu ayrılık, aralarında ortaya çıkan haksız bir taşkınlık (bagy), düşmanlık veya kıskançlık sebebiyle meydana gelmiştir.

وإنما اختلفوا لبغى حدث بينهم ، أو لعداوة وحسد

Bu metinde Râzî, âyetteki 'inne' kelimesinin kırâatlerini ele alır; cumhurun kesra ile okuduğunu, Kisâî'nin ise fetha ile okuduğunu belirtir. Fetha kırâatine göre âyetin anlamı, Allah'ın birliğine şahitliğin, Allah katındaki dinin İslam olduğu hükmüne bağlanmasıdır; bu durumda tevhid ile İslam dini arasında zorunlu bir bağlantı kurulur. Ayrıca 'Din' kelimesinin lügat kökeninin 'ceza' olduğu, itaatin ise cezaya sebep olduğu için din diye adlandırıldığı açıklanır.

اتفق القراء على كسر { ءان } إلا الكسائي فإنه فتح { ءان } وقراءة الجمهور ظاهرة ، لأن الكلام الذي قبله قد تم

Kurtubî, ayetteki 'ehl-i kitabın ihtilafı'nın, onlara ilim geldikten sonra aralarındaki haset ve dünya talebinden (bağy) kaynaklandığını aktarır. Ayette takdim-tehir olduğunu belirterek anlamın 'kendilerine ilim geldikten sonra aralarındaki bağy yüzünden ihtilaf ettiler' şeklinde olduğunu söyler. Bu ihtilafın kimliği konusunda İbn Zübeyr'in Hristiyanlar (Necran hitabı), Rebî' b. Enes'in ise Yahudiler olduğu görüşlerini nakleder; ayrıca 'ellezîne ûtü'l-kitâb' ifadesinin her ikisini de kapsayabileceğini, konunun Hz. Muhammed'in nübüvveti ya da İsa meselesi olabileceğini belirtir.

وفي الكلام تقديم وتأخير والمعنى : وما اختلف الذين أوتوا الكتاب بغيا بينهم إلا من بعد ما جاءهم العلم قاله الأخفش قال محمد بن جعفر بن الزبير : المراد بهذه الآية النصارى وهي توبيخ لنصارى نجران وقال الربيع بن أنس : المراد بها اليهود

İbn Kesîr, Allah katında geçerli tek dinin İslam olduğunu, bunun da Allah'ın her devirde peygamberler aracılığıyla gönderdiği ve sonunda Hz. Muhammed ile mühürlenen tabi olma emrinden ibaret bulunduğunu belirtir. Hz. Muhammed'in gönderilişinden sonra kim başka bir şeriatle Allah'a gelirse bu kabul görmez. Ayrıca ayetteki ihtilafın, insanların birbirine karşı haset, buğz ve düşmanlık besleyerek hakkı inkâr etmelerinden kaynaklandığı; Allah'ın kitabında indirdiğini inkâr edenin bundan dolayı hesaba çekileceği ve cezalandırılacağı aktarılır.

وقوله تعالى إخبارا منه تعالى بأنه لا دين عنده يقبله من أحد سوى الإسلام وهو إتباع الرسل فيما بعثهم الله به في كل حين حتى ختموا بمحمد صلى الله عليه وسلم الذي سد جميع الطرق إليه إلا من جهة محمد صلى الله عليه وسلم فمن لقي الله بعد بعثة محمد صلى الله عليه وسلم بدين على غير شريعته فليس بمتقبل

Beydâvî'ye göre bu ayet Allah katında makbul dinin sadece İslam olduğunu, önceki ayeti tekit ederek pekiştirdiğini belirtir. Kitap ehlinin (Yahudi ve Hıristiyanlar veya önceki kitap sahipleri) İslam dini hakkında ya da tevhid konusunda ihtilafa düştüklerini, bu ihtilafın kendilerine gerçek bilgi geldikten sonra sırf aralarındaki haset ve liderlik talebinden kaynaklandığını, bir şüphe veya bilgisizlikten kaynaklanmadığını ifade eder. Ayetin sonunda Allah'ın hesabı çabuk görücü olmasının, kâfirler için bir tehdit içerdiği belirtilir.

بغيا بينهم حسدا بينهم وطلبا للرئاسة، لا لشبهة وخفاء في الأمر. ومن يكفر بآيات الله فإن الله سريع الحساب وعيد لمن كفر منهم.