Taberî, ayette kastedilenler hakkında birkaç görüş nakleder: kimileri münafıkları, kimileri Yahudi hahamlarını, kimileri de Yahudilerin Muhammed'i yalanlama konusunda birleşmelerinden duydukları sevinci kastettiğini söyler. Taberî kendisi, ehl-i kitaptan Allah'ın kendilerinden söz aldığı, Hz. Muhammed'in durumunu insanlara açıklamaları ve gizlememeleri gerekirken bunu gizleyip övülmeyi sevdikleri kimseleri kastettiğini tercih eder. Bu kişilerin, Allah'ın verdiği sözü bozmalarına rağmen dindar görünmekten ve övülmekten memnun olduklarını, bu yüzden azaptan uzak sanılmamaları gerektiğini belirtir.

وأولى هذه الأقوال بالصواب في تأويل قوله: الآية، قول من قال: عني بذلك أهل الكتاب الذين أخبر الله جل وعز أنه أخذ ميثاقهم، ليبينن للناس أمر محمد صلى الله عليه وسلم، ولا يكتمونه؛ لأن قوله: الآية في سياق الخبر عنهم، وهو شبيه بقصتهم مع اتفاق أهل التأويل على أنهم المعنيون بذلك

Zemahşerî'ye göre 'mefâze' ifadesi 'Allah'tan bir kurtuluş yeri/mahalli' anlamındadır, çünkü kurtuluş (necât) felahın en büyük parçasıdır; kurtuluşun sebebi ise salih ameldir. Bu nedenle İbn Abbas, mefâzeyi güzel ameller olarak tefsir etmiştir. Ayrıca 'mefâze' ifadesi, felahlarının sebebi anlamında veya salih amelin kendisinin -sebep olması itibarıyla- mefâze diye adlandırılması şeklinde de anlaşılabilir; bir kıraatte 'bimefâzâtihim' şeklinde okunmuştur ki bu her muttaki için ayrı bir mefâze olduğuna işaret eder.

أي بمنجاة منه ؛ لأن النجاة من أعظم الفلاح ، وسبب منجاتهم العمل الصالح ولهذا فسر ابن عباس رضي الله عنهما المفازة بالأعمال الحسنة

Bu müfessire göre ayetteki 'yiferihûne bimâ etev ve yuhibbûne en yuhmedû bimâ lem yef'alû' ifadesi tek bir gruba özgü değildir; müfessirler bunu Yahudilerin Tevrat'ı tahrif edip bundan övünmeleri, Hz. Peygamber'e karşı gerçeği gizleyip yine de doğrulukla övülmeyi ummaları, münafıkların sahte imanlarıyla övünüp bundan dolayı takdir beklemeleri, cihaddan geri kalıp yine de mücahitler gibi övülmeyi ummaları gibi çeşitli vecihlerle açıklamışlardır. Râzî bu görüşlerin hepsinin ortak bir noktada birleştiğini, dolayısıyla ayetin bunların tümünü kapsayacak şekilde anlaşılmasının daha uygun olduğunu belirtir; zira ortak nokta insanın yakışıksız bir fiil işleyip bununla sevinmesi, sonra da insanlardan doğruluk, istikamet, zühd ve itaatle nitelendirilmeyi beklemesidir.

واعلم أن الأولى أن يحمل على الكل ، لأن جميع هذه الأمور مشتركة في قدر واحد ، وهو أن الانسان يأتي بالفعل الذي لا ينبغي ويفرح به ، ثم يتوقع من الناس أن يصفوه بسداد السيرة واستقامة الطريقة والزهد والاقبال على طاعة الله

İbn Kesîr'e göre bu ayet, yapmadıkları şeyle övünülmesini isteyen ve kendilerine verilmeyen şeylerle böbürlenen kimseler hakkındadır; bu genel bir uyarıdır. Rivayetler arasında İbn Abbas'ın bunu Ehl-i Kitap'a hasretmesi ile Ebu Said el-Hudrî'nin bunu peygamber seferlerinden geri kalıp sonra övülmek isteyen münafıklara bağlaması yer alır; İbn Kesîr bu rivayetler arasında çatışma olmadığını, ayetin bunların hepsini kapsayacak şekilde umumi olduğunu belirtir.

ولا منافاة بين ما ذكره ابن عباس وما قاله هؤلاء لأن الآية عامة في جميع ما ذكر والله أعلم

Beydâvî bu ayeti, yaptıkları hile ve gerçeği saklama işiyle sevinen, üstelik yapmadıkları vefa, hakkı açığa vurma ve doğru haber verme gibi davranışlarla övülmeyi seven kimselerin azaptan kurtulmuş sayılmaması gerektiği şeklinde açıklar. Bu kişilere elem verici bir azap olduğunu belirtir. Ayetin kimler hakkında indiğine dair üç ayrı rivayet nakleder: Hz. Peygamber'in Tevrat hakkında sorduğu bir şeyde kendisine yalan söyleyip doğru söylediklerini zannettiren Yahudiler, savaştan geri kalıp maslahat bahanesiyle övülmek isteyenler, veya gerçekte iman etmedikleri halde münafıklıklarıyla sevinip Müslümanlara iman ettiklerini söyleyerek övülmek isteyen münafıklar.

لا تحسبن الذين يفرحون بما فعلوا من التدليس وكتمان الحق ويحبون أن يحمدوا بما لم يفعلوا من الوفاء بالميثاق وإظهار الحق والإخبار بالصدق، بمفازة بمنجاة من العذاب أي فائزين بالنجاة منه