Taberî'ye göre bu ayette Allah'ın mükafat vaad ettiği kimseler, Uhud'da yaralanmalarına rağmen ertesi gün Resulullah'ın çağrısına icabet edip düşmanı (Ebu Süfyan ve Kureyş müşriklerini) takip etmek üzere Hamraü'l-Esed'e kadar giden sahabelerdir. Bu, ikinci Bedir (Bedr-i Suğra) seferine katılanlardan farklıdır, çünkü o seferde yaralı kimse bulunmuyordu; ayet özellikle Uhud'un ertesi günü yaralı halleriyle düşmanı takip edenleri anlatmaktadır.

ولم تكن هذه الصفة إلا صفة من تبع رسول الله صلى الله عليه وسلم من جرحى أصحابه بأحد إلى حمراء الأسد. وأما قول الذين خرجوا معه إلى غزوة بدر الصغرى، فإنه لم يكن فيهم جريح، إلا جريح قد تقادم اندمال جرحه، وبرأ كلمه

Zemahşerî'ye göre 'kötülük kazananların cezası, misli kadar kötülüktür' ifadesi, kötülüğe karşılığın fazlasız birebir mislince olacağını belirtir; bu, Allah'ın adaletine işaret eder. Buna karşılık iyilik edenlere verilen mükâfattaki fazlalık (ziyade) ise Allah'ın fazlından/lütfundandır. Ayetteki takdir meselesinde iki gramer ihtimali değerlendirilmiş, ikincisi (cezanın tek bir kötülüğe karşı misli kadar olup fazlasız olması anlamı) daha güçlü bulunmuştur.

وفي هذا دليل على أن المراد بالزيادة الفضل ، لأنه دل بترك الزيادة على السيئة على عدله ، ودل ثمة بإثبات الزيادة على المثوبة على فضله

İbn Kesîr'e göre bu ayet Hamrâü'l-Esed günüyle ilgilidir; Uhud'da müslümanlara zarar veren müşrikler geri dönerken pişman olup Medine üzerine dönmeyi düşünmüşler, bu haber Hz. Peygamber'e ulaşınca yalnızca Uhud'da hazır bulunanları (Câbir b. Abdullah hariç) çağırarak müşriklere karşı güç ve caydırıcılık göstermek üzere sefere çıkmıştır. Yaralı ve bitkin olmalarına rağmen sahabe Allah ve Resulü'ne itaat ederek bu davete icabet etmiştir.

فلما بلغ ذلك رسول الله صلى الله عليه وسلم ندب المسلمين إلى الذهاب وراءهم ليرعبهم ويريهم أن بهم قوة وجلدا ولم يأذن لأحد سوى من حضر الوقعة يوم أحد سوى جابر بن عبد الله رضي الله عنه

Beydâvî'ye göre 'yara aldıktan sonra Allah ve Peygamber'in çağrısına uyanlar' ifadesi müminlerin bir sıfatıdır; bu ifade mübtedâ veya medih için mansub olarak da okunabilir. İyilik edenler ve takva sahibi olanlar için büyük mükafat vaadi, aslında bütün icabet edenleri kapsayan bir medih ve gerekçelendirmedir, sınırlayıcı bir kayıt değildir; çünkü çağrıya uyanların hepsi zaten muhsin ve müttakîdir. Bu bağlamda Ebû Süfyân ve arkadaşlarının Ravhâ'ya ulaştıklarında pişman olup geri dönmeyi düşündükleri, bunun Peygamber'e ulaşması üzerine yaralı olmalarına rağmen sahabenin ecirlerini kaçırmamak için kendilerini zorlayarak Hamrâü'l-Esed'e kadar gittikleri ve Allah'ın müşriklerin kalbine korku salarak onları geri çevirdiği rivayet edilmiştir.

والمقصود من ذكر الوصفين المدح والتعليل لا التقييد، لأن المستجيبين كلهم محسنون متقون

Bu müfessire göre 'أحسنوا' ifadesi hakkında iki görüş nakledilir: İbn Abbas bunu 'lâ ilâhe illallah' kelimesini söyleyenler olarak açıklarken, Assam bunu ibadetlerin tümünde iyi davrananlar, emredileni gerektiği şekilde yerine getirip yasaklardan kaçınanlar olarak açıklamıştır. Râzî, ikinci görüşün doğruya daha yakın olduğunu belirtir çünkü yüksek dereceler ancak itaat ehline verilir.

والقول الثاني : أقرب إلى الصواب لأن الدرجات العالية لا تحصل إلا لأهل الطاعات

Kurtubî'ye göre âyet, Uhud sonrasında müşriklerin geri dönüp Medine'ye baskın yapabileceği korkusuyla Hz. Peygamber'in yaralı sahabeden yola çıkabilecek olanlarla Hamraü'l-Esed gazvesine çıkmasını anlatır; bu gazvede Ebu Bekir ve Zübeyr'in de içinde bulunduğu grup düşmanı takip etmiş, Nuaym b. Mes'ûd ve Mabed el-Huzaî'nin Ebu Süfyan'ı caydırması sonucu müşrikler geri dönmüş ve Müslümanlar Allah'tan bir nimet ve fazlla geri dönmüştür. Müfessir ayrıca Mücahid ve İkrime'nin bu görüşten ayrılıp âyetin Bedru's-Sugra seferi hakkında indiğini söylediklerini, oradaki 'fazl'ın ticaret kârı olduğunu belirttiklerini nakleder.

كان أبوك من الذين استجابوا لله والرسول من بعد ما أصابهم القرح