Bu müfessire göre âyet, müminlere münafıkların/kâfirlerin durumunu anlatır: onlar müminlerle karşılaştıklarında dilleriyle iman ettiklerini söylerler, ama tek başına kaldıklarında müminlerin birlik ve beraberliğini görüp kızgınlıklarından parmak uçlarını ısırırlar. Ayrıca 'الكتاب' kelimesinin burada tekil değil çoğul (bütün kitaplar) anlamında kullanıldığı, müminlerin tüm ilahi kitaplara iman ettiği halde bu kimselerin kendi kitaplarını dahi inkar ettikleri, bu yüzden müminlerin onlara olan düşmanlığının onların müminlere olan düşmanlığından daha haklı olduğu belirtilir.

فأنتم إذ كنتم أيها المؤمنون تؤمنون بالكتب كلها، وتعلمون أن الذين نهيتكم عن أن تتخذوهم بطانة من دونكم كفار بذلك كله، بجحودهم ذلك كله من عهود الله إليهم، وتبديلهم ما فيه من أمر الله ونهيه، أولى بعداوتكم إياهم، وبغضائهم وغشهم منهم بعداوتكم وبغضائكم

Zemahşerî bu metin parçasında birden fazla ayet üzerinde dilbilimsel açıklamalar yapmaktadır. 'Zâte'l-beyn' ifadesinin, aradaki durumları (ahvâl) içerdiğini, bunun 'iskinî ẕâ inâik' (kabındakini bana sun) örneğindeki gibi bir mecaz kullanım olduğunu belirtir. Ayrıca takvâ, aradaki ilişkiyi düzeltme (ıslah-ı zâte'l-beyn) ve Allah'a-Rasûlüne itaatin imanın gerekleri ve lâzımları arasında sayıldığını, bunun imanın kemâlinin bu unsurlara riayetle bağlı olduğunu bildirmek için zikredildiğini açıklar.

لما كانت الأحوال ملابسة للبين قيل لها : ذات البين ، كقولهم : اسقني ذا إنائك ، يريدون ما في الإناء من الشراب . وقد جعل التقوى وإصلاح ذات البين وطاعة الله ورسوله من لوازم الإيمان وموجباته ، ليعلمهم أن كمال الإيمان موقوف على التوفر عليها

Bu müfessire göre 'zâtu's-sudûr' ifadesi, kalpte bulunan hatıralar, düşünceler ve içe doğan çağrışımlar anlamına gelir; bunlar kalpte bulunmaları sebebiyle kalbe isnat edilmiş ve 'göğüslerin zâtı' olarak adlandırılmıştır. Ayetin anlamı, Allah'ın kalplerde hâsıl olan tüm bu hatıra, saik ve düşünceleri bilmesidir.

المسألة الأولى : ( ذات ) كلمة وضعت لنسبة المؤنث كما أن ( ذو ) كلمة وضعت لنسبة المذكر والمراد بذات الصدور الخواطر القائمة بالقلب والدواعي والصوارف الموجودة فيه وهي لكونها حالة في القلب منتسبة إليه فكانت ذات الصدور

İbn Kesîr'e göre bu ayet, münafıkların dışa vurdukları imanları sebebiyle müminlerin onları sevdiğini, halbuki münafıkların müminleri ne içten ne dıştan sevmediğini anlatır. Müminler kendi imanlarından hiçbir şüphe ve tereddüt içinde değildirken, münafıklar şüphe, tereddüt ve hayret içindedirler. İbn Abbas'tan nakledilen bir görüşe göre ise ayet, müminlerin hem kendi kitaplarına hem münafıkların kitabına hem de önceki kitaplara iman ettiğini, münafıkların ise müminlerin kitabını inkâr ettiğini, dolayısıyla müminlerin onlara kızmaya münafıkların müminlere kızmasından daha layık olduğunu belirtir.

أي أنتم أيها المؤمنون تحبون المنافقين بما يظهارون لكم الإيمان فتحبونهم على ذلك وهم لا يحبونكم لا باطنا ولا ظاهرا أي ليس عندكم في شيء منه شك ولا ريب وهم عندهم الشك والريب والحيرة

Beydâvî'ye göre bu ayet, müminlerin kâfirleri sevdiği halde kâfirlerin müminleri sevmediğini, üstelik müminlerin onların kitabına da iman ettiği halde onların müminlerin kitabına iman etmediğini vurgulayarak bu velayet ilişkisindeki tutarsızlığı ve müminlerin hatasını gözler önüne serer. Ayet ayrıca münafıkların müminlerle karşılaştıklarında iman ettiklerini söyleyip yalnız kaldıklarında öfkeden parmaklarını ısırdıklarını, bunun ise kin ve öfkelerinin şiddetinden kaynaklandığını anlatır. 'Öfkenizle ölün' ifadesi onlara İslam'ın gücünün artmasıyla öfkelerinin de artıp bu yüzden helak olmalarını dileyen bir dua/beddua niteliğindedir.

والمعنى: إنهم لا يحبونكم والحال أنكم تؤمنون بكتابهم أيضا فما بالكم تحبونهم وهم لا يؤمنون بكتابكم، وفيه توبيخ بأنهم في باطلهم أصلب منكم في حقكم.

Kurtubî'ye göre ayetteki 'size düşman olanlar' ifadesi münafıkları veya çoğunluğun görüşüne göre Yahudileri kastetmektedir. Yahudiler kastedildiğinde, onların Kitab'ın bir kısmına iman edip geri kalanını (Hz. Muhammed'in peygamberliğini) inkar ettikleri belirtilir. Ayrıca 'parmak uçlarını ısırma' ifadesi, düşmanlara karşı öfkeyi yerine getirmeye güç yetirememekle birlikte şiddetli hınç duymayı ifade eden bir tabir olarak açıklanır.

والعض عبارة عن شدة الغيظ مع عدم القدرة على إنفاذه