Bu müfessire göre ayette anlatılan kimseler, Allah'a ve ölümden sonra dirilişe iman eden, Allah'ın amellerine göre kendilerini karşılıklandıracağını bilen kişilerdir. Bunlar, Allah'ın birliğini inkâr eden, O'na ortak koşan, ba'si yalanlayan ve amellere karşılık verilmesini inkâr eden müşrikler gibi değildirler; bilakis hayırlı işlere, ölüm kendilerine yetişmeden önce koşarcasına yönelirler. Ehl-i kitaptan bu vasıfta olanlar salihler zümresindendir; içlerinden fâsık olanlar ise Allah'a küfürleri, peygamberleri haksız yere öldürmeleri ve Allah'ın hadlerini aşmaları sebebiyle O'nun gazabına uğramışlardır.

يعني بقوله جل وعز: يصدقون بالله، وبالبعث بعد الممات، ويعلمون أن الله مجازيهم بأعمالهم؛ وليسوا كالمشركين الذين يجحدون وحدانية الله، ويعبدون معه غيره، ويكذبون بالبعث بعد الممات، وينكرون المجازاة على الأعمال والثواب والعقاب

Zemahşerî bu ifadenin iki anlama gelebileceğini belirtiyor: birincisi, kişilerin ibadetlere/hayırlı işlere büyük bir istekle koşup öne geçmeleri; ikincisi ise, dünyada menfaatleri ve ikram edilme yönlerini acele isteyip talep etmeleri anlamıdır.

يحتمل معنيين ، أحدهما : أن يراد يرغبون في الطاعات أشد الرغبة فيبادرونها . والثاني : أنهم يتعجلون في الدنيا المنافع ووجوه الإكرام

Bu müfessire göre ayet, mü'minleri teheccüd namazı ve Kur'an okumakla övdükten sonra, Yahudilerin de gece ibadeti ve Tevrat okumaları olduğu halde peygamberleri inkâr edip günahlardan sakınmadıkları için hakiki iman ve ahiret bilincine ulaşamadıklarını ortaya koyar. İnsanın kemali, hakkı bilmek (nazari güç) ile hayrı işlemekten (ameli güç) oluşur; övülen kimselerde bu iki yön birleşmiştir ve bu, insanlığın son mertebesi, meleklik mertebesinin ise ilk basamağıdır. Ayrıca metinde 'müsâraat' (hayırlara koşma) ile 'acele' arasındaki fark açıklanır: acele yapılmaması gerekeni öne almaktır, müsâraat ise dine dair şeylerde aşırı istek sebebiyle yapılması gerekeni geciktirmeden yapmaktır.

واعلم أن كمال الإنسان أن يعرف الحق لذاته ، والخير لأجل العمل به ، وأفضل الأعمال الصلاة وأفضل الأذكار ذكر الله ، وأفضل المعارف معرفة المبدأ ومعرفة المعاد

Kurtubî'ye göre bu ifade, Allah'a inanıp Hz. Muhammed'i tasdik eden kimselerin, yaptıkları amellerde sevaplarının kadrini bilmelerinden dolayı ağırdan almadan, acele ederek hayırlara koşmalarını ifade eder. Bir başka görüşe göre ise bu, fırsat kaçmadan, yani salih kimselerle birlikte olma imkânı elden gitmeden amele koşmak anlamına gelir; buradaki salihler Hz. Muhammed'in cennetteki ashabıdır.

يعني يقرون بالله ويصدقون بمحمد صلى الله عليه وسلم التي يعملونها مبادرين غير متثاقلين لمعرفتهم بقدر ثوابهم وقيل : يبادرون بالعمل قبل الفوت أي مع الصالحين وهم أصحاب محمد صلى الله عليه وسلم في الجنة

Bu müfessire göre metinde işaret edilenler, sûrenin sonunda zikredilen kimselerdir; yani bu ayette bahsedilenlerle sûre sonunda anılanlar aynı kişilerdir.

وهؤلاء هم المذكورون في آخر السورة

Beydâvî'ye göre bu ayetlerde sayılan sıfatlar (Allah'a ve ahirete iman, iyiliği emretmek, kötülükten sakındırmak, hayırlarda acele etmek) bu ümmeti Yahudilerden ayıran özelliklerdir; çünkü Yahudiler haktan sapmış, geceleri ibadet etmeyen, Allah'a ortak koşan, O'nun sıfatlarında inkarcı, ahireti gerçek vasfının aksine tanımlayan, hesap günü konusunda gevşek ve hayırlarda ağır davranan kimselerdir. Yapılan hayrın karşılıksız bırakılmayacağı ifadesi, sevabın zayi olmayacağı ve eksilmeyeceği anlamına gelir; bu inkar edilmeme durumu 'küfran' olarak adlandırılmıştır, nasıl ki sevabın tam verilmesi 'şükür' olarak adlandırılmışsa. Ayetin sonu, takvanın hayrın ve güzel amelin başlangıcı olduğuna, Allah katında kazananın ehl-i takva olduğuna dair bir müjde ve işarettir.

صفات أخر لأمة وصفهم بخصائص ما كانت في اليهود، فإنهم منحرفون عن الحق غير متعبدين في الليل مشركون بالله ملحدون في صفاته، واصفون اليوم الآخر بخلاف صفته، مداهنون في الاحتساب متباطئون عن الخيرات.