Taberî'ye göre bu ayet, müminlere hitaben iman ettikten sonra küfre dönmemelerini, Allah'ın kitabında gönderdiği apaçık delillerden sonra cahiliye işlerine geri dönmelerinin mazeretinin olmayacağını bildirir. Kim Allah'ın dinine ve sebeplerine sarılırsa doğru ve sapmayan bir yola muvaffak kılınmış olur. Ayrıca ayetin, Evs ve Hazrec kabileleri arasında cahiliyede süregelen savaşların hatırlanıp aralarında silaha sarılmalarına dair bir olay üzerine indiği aktarılır.

وكيف تكفرون أيها المؤمنون بعد إيمانكم بالله وبرسوله، فترتدوا على أعقابكم يعني حجج الله عليكم التي أنزلها في كتابه على نبيه محمد صلى الله عليه وسلم حجة أخرى عليكم لله

Râzî'ye göre bu ayet, önceki uyarı ayetinin ardından bir vaad olarak gelmiştir; anlam 'kim Allah'ın dinine sıkı sarılırsa' şeklindedir, ayrıca bu ifade müminleri kâfirlerin şerrinden korunmak için Allah'a sığınmaya teşvik olarak da yorumlanabilir. Râzî 'i'tisam' kelimesinin dildeki kökenini 'ismet/menetme' kavramına bağlar ve bunu bir şeye tutunarak kendini bir tehlikeye düşmekten korumak olarak açıklar. Ayrıca bu ayetin, kulun fiilinin Allah tarafından yaratıldığına dair Ehl-i Sünnet görüşü için delil olarak kullanıldığını, çünkü Allah'ın onların i'tisamını kendi hidayeti kıldığını belirtir; Mu'tezile'nin bu konuda farklı yorumları olduğunu da ekler.

والاعتصام في اللغة الاستمساك بالشيء وأصله من العصمة ، والعصمة المنع في كلام العرب ، والعاصم المانع ، واعتصم فلان بالشيء إذا تمسك بالشيء في منع نفسه من الوقوع في آفة

İbn Kesîr'e göre bu ifade, küfrün müminlerden uzak olduğunu ve Allah'ın onları küfürden koruduğunu bildirir; çünkü Allah'ın ayetleri Resûl'e gece gündüz inmekte, o da bunları müminlere tilavet edip ulaştırmaktadır. Bununla birlikte Allah'a sığınma ve tevekkül, hidayette temel dayanak, sapıklıktan uzaklaşmada azık, doğruluğa ve doğru yola ulaşmada bir vesile olarak zikredilir.

يعني أن الكفر بعيد منكم وحاشاكم منه فإن آيات الله تنزل على رسوله ليلا ونهارا وهو يتلوها عليكم ويبلغها إليكم

Beydâvî'ye göre bu ayet, Evs ve Hazrec kabilelerinden bir grubun oturup sohbet ederken Şas b. Kays adlı bir Yahudi'nin onları kıskanarak aralarına fitne sokması üzerine nazil olmuştur. Şas, gençlerden birini onlara Buas günündeki eski düşmanlıklarını hatırlatmakla görevlendirmiş, bu da iki kabile arasında öfke ve silahlanmaya varan bir gerginliğe yol açmış, ancak Hz. Peygamber'in müdahalesiyle bunun şeytanın bir tuzağı olduğunu anlayıp silahlarını bırakmışlardır. Ayrıca Allah'ın burada Peygamber'e ehl-i kitaba hitap etmesini emrettikten sonra müminlere bizzat kendisinin hitap etmesi, onların kadrinin yüceliğini ve Allah'ın hitabına layık olduklarını göstermektedir.

نزلت في نفر من الأوس والخزرج كانوا جلوسا يتحدثون، فمر بهم شاس بن قيس اليهودي فغاظه تألفهم واجتماعهم فأمر شابا من اليهود أن يجلس إليهم ويذكرهم يوم بعاث وينشدهم بعض ما قيل فيه

Kurtubî'ye göre ayetteki hitap, Peygamber'i görmemiş olanları da kapsar; çünkü aralarında bulunan sünnet ve Kur'an, Peygamber'in bizzat aralarında bulunması gibi hükmündedir. Zeccâc'ın görüşü nakledilerek hitabın hem sahabeye özel olabileceği hem de tüm ümmete şamil olabileceği belirtilir. Ayrıca Katade'den nakille ayette iki apaçık işaret bulunduğu; Allah'ın kitabı ve Peygamber'i olduğu, Peygamber'in vefat ettiği ancak Kitab'ın aralarında kalıcı bir rahmet olarak bırakıldığı anlatılır.

ويدخل في هذه الآية من لم ير النبي صلى الله عليه وسلم لأن ما فيهم من سنته يقوم مقام رؤيته