Taberî, kazif (iffetli kadınlara zina isnadı) suçunu işleyip haddi çekenlerin tevbesinin ne olduğu konusunda iki görüş nakleder: birincisi haddin uygulanması sırasında suçunu itiraf etmesinin tevbe sayılacağı, ikincisi ise yaptığından pişman olup bir daha böyle bir günaha dönmemesi ve Rabbinden bağışlanma dilemesidir. Taberî bu iki görüşten ikincisini tercih eder, çünkü Allah'ın kul ile kendisi arasındaki günahlarda tevbeyi böyle tanımladığını belirtir; kul hakları ve mazlumlukları bundan istisnadır. Kazif suçu işleyenin haddi uygulandıktan veya affedildikten sonra geriye sadece Rabbi ile arasındaki günahtan tevbesi kaldığından, bu tevbe de diğer günahlardaki tevbe yolu gibidir.

وهذا القول أولى القولين في ذلك بالصواب، لأن الله تعالى ذكره جعل توبة كل ذي ذنب من أهل الإيمان تركه العود منه، والندم على ما سلف منه، واستغفار ربه منه

Beydâvî'ye göre iffetli kadınlara zina isnadında bulunup dört şahit getiremeyenler seksen değnekle cezalandırılır, tanıklıkları ebediyen kabul edilmez ve fasık sayılırlar; ancak tövbe edip hallerini düzeltenler bu hükümden istisna edilir. Müfessir 'ihsan' vasfını hürriyet, bulûğ, akıl, İslam ve zinadan uzak durma olarak tanımlar ve bu vasıfta erkek-kadın arasında fark olmadığını belirtir. Ayrıca kazf haddi ile zina haddi arasındaki farkları, tanıkların toplu bulunma şartının olmadığını ve tövbenin şahitliğin geri kazanılmasına etkisini tartışır.

والإحصان ها هنا بالحرية والبلوغ والعقل والإسلام والعفة عن الزنا ولا فرق فيه بين الذكر والأنثى، وتخصيص المحصنات لخصوص الواقعة أو لأن قذف النساء أغلب وأشنع