Taberî, ayetteki 'em' (أم) edatını iki ihtimalle açıklar: Birincisinde soru anlamı esas alınarak, kavimlerine daha önce atalarına gelmemiş bir şeyin (peygamber ve kitap) gelip gelmediği sorgulanır; halbuki elçiler ve kitaplar onlardan önce de gönderilmiştir. İkinci ihtimalde 'em' 'bel' (bilakis) anlamında olup, mana 'sözü düşünmediler mi? Bilakis atalarına gelmemiş bir şey onlara geldi, bu yüzden düşünmeyi terk edip yüz çevirdiler' şeklinde olur.

وقد يحتمل أن تكون «أم» في هذا الموضع بمعنى: «بل» ، فيكون تأويل الكلام: أفلم يدبروا القول؟ بل جاءهم ما لم يأت آباءهم الأولين، فتركوا لذلك التدبر وأعرضوا عنه

Kurtubî bu ayette geçen 'söz'ün Kur'an'a işaret ettiğini belirtir, tıpkı 'Kur'an'ı düşünmüyorlar mı?' ayetindeki gibi. Kur'an'a 'kavl' (söz) denmesi, kendilerine bu sözle hitap edilmiş olmalarına dayanır; onlar bunu inkâr edip yüz çevirmişlerdir. Ayrıca 'em' edatının 'bel' (aksine) anlamında olabileceği, yani atalarına gelmemiş bir şeyin onlara geldiği ve bu yüzden onu inkâr edip düşünmekten kaçındıkları yorumu da nakledilir; İbn Abbas'a göre ise bunun azaptan bir emân (güvence) anlamına geldiği söylenmiştir.

يعني القرآن وهو كقوله تعالى : أفلا يتدبرون القرآن وسمى القرآن قولا لأنهم خوطبوا به فأنكروه وأعرضوا عنه وقيل : أم بمعنى بل أي بل جاءهم ما لا عهد لآبائهم به فلذلك أنكروه وتركوا التدبر له

Bu metne göre insanlar Kur'an'ı düşünüp akletselerdi, onda Allah'a isyandan alıkoyan caydırıcı unsurlar bulurlardı. Ancak bazıları müteşabih ayetlere tutunarak bu yüzden helak olmuşlardır. Ardından müfessir Kureyş'ten olan kâfirleri kınayan bir söz aktarır.

إذا والله يجدون في القرآن زاجرا عن معصية الله لو تدبره القوم وعقلوه ولكنهم أخذوا بما تشابه فهلكوا عند ذلك

Beydâvî bu ayetlerde Kur'an'a karşı çıkanların inkârlarının hiçbir makul dayanağı olmadığını, zira Kur'an'ı düşünüp tefekkür etselerdi hakikatini anlayacaklarını belirtir. Onlara ne atalarına gelmeyen yeni bir şey gelmiştir, ne peygamberlerini tanımamaktadırlar, ne de onun mecnun olduğu iddiası doğrudur; asıl sebep Hakk'ın onların şehvet ve heveslerine ters düşmesidir. Beydâvî, hükmün 'çoğu' ile kayıtlanmasının, bazılarının imanı kavminin kınamasından çekindiği için veya anlayış eksikliğinden terk ettiğini, Hakk'a karşı gerçek bir nefretten değil olduğunu vurgular.

بل جاءهم بالحق وأكثرهم للحق كارهون لأنه يخالف شهواتهم وأهواءهم فلذلك أنكروه، وإنما قيد الحكم بالأكثر لأنه كان منهم من ترك الإيمان استنكافا من توبيخ قومه أو لقلة فطنته وعدم فكرته لا كراهة للحق.