Taberî, ayette geçen ifadenin, batıldan ve Allah'ın kullarından beğenmediği şeylerden yüz çeviren kimseleri anlattığını belirtir. Bu görüşünü desteklemek için önceki müfessirlerin (ehl-i te'vil) de aynı yönde görüş bildirdiğini aktarır ve İbn Abbas'a dayanan bir rivayet zincirini nakletmeye başlar.

يقول تعالى ذكره: والذين هم عن الباطل وما يكرهه الله من خلقه معرضون. وبنحو الذي قلنا في تأويل ذلك قال أهل التأويل

Zemahşerî'ye göre bu ayette geçen 'lağv', kişiye faydası olmayan, mürüvvetin terkini gerektirdiği söz veya fiillerdir; oyun ve şakalaşma gibi şeyler bu kapsamdadır. Bu, müminlerin ciddiyetlerinin onları boş ve anlamsız şeylerden alıkoyduğunu ifade eder. Namazdaki huşû vasfının ardından lağvden yüz çevirme vasfının zikredilmesi, nefse ağır gelen yapma (fiil) ve terk etme (kaçınma) eylemlerini bir araya getirmek içindir; zira bu ikisi teklifin temel dayanaklarıdır.

اللغو : ما لا يعنيك من قول أو فعل ، كاللعب والهزل وما توجب المروءة إلغاءه وإطراحه يعني أن بهم من الجد ما يشغلهم عن الهزل . لما وصفهم بالخشوع في الصلاة ، أتبعه الوصف بالإعراض عن اللغو ، ليجمع لهم الفعل والترك الشاقين على الأنفس اللذين هما قاعدتا بناء التكليف

Râzî bu metinde 'lağv' kelimesinin tefsirinde farklı görüşleri sıralar: haram, mekruh ve zaruret olmadan yapılan mübah şeyleri kapsadığı; sadece haram olan şeyleri ifade ettiği; özellikle söz ve konuşmadaki günahı ifade ettiği; ya da ihtiyaç duyulmayan mübah şeyler olduğu görüşleridir. Bu görüşler arasında kapsam bakımından hususilik derecesi farklıdır, ikincisi birinciden, üçüncüsü ikinciden daha özeldir.

وفي اللغو أقوال : أحدها : أنه يدخل فيه كل ما كان حراما أو مكروها أو كان مباحا ، ولكن لا يكون بالمرء إليه ضرورة وحاجة وثانيها : أنه عبارة عن كل ما كان حراما فقط ، وهذا التفسير أخص من الأول وثالثها : أنه عبارة عن المعصية في القول والكلام خاصة ، وهذا أخص من الثاني ورابعها : أنه المباح الذي لا حاجة إليه

İbn Kesîr'e göre bu ifadedeki 'lağv'den yüz çevirmek, kapsam bakımından geniş bir anlam taşımaktadır. Bazı müfessirler bunu şirk olarak, bazıları günahlar olarak, bazıları ise fayda vermeyen söz ve fiiller olarak açıklamıştır. Metin bu farklı görüşleri bir arada zikretmektedir.

أي عن الباطل وهو يشمل الشرك كما قاله بعضهم والمعاصي كما قاله آخرون ومالا فائدة فيه من الأقوال والأفعال

Bu metne göre müminler sadece lehv ve boş sözden uzak durmakla kalmayıp, bunlardan tam bir kararlılıkla yüz çevirmektedirler; bu, 'terk' etmekten daha güçlü bir anlam taşır çünkü cümlenin isim cümlesi olarak kurulması, hükmün zamir üzerine bina edilmesi ve 'إعراض' lafzının 'ترك' yerine konulması onların bu şeylerden hem doğrudan hem sebep yoluyla hem eğilim hem de hazır bulunma bakımından tam bir uzaklığını ifade eder. Ayrıca zekatı eda etme vasfının namazdaki huşu vasfından sonra zikredilmesi, onların bedeni ve mali ibadetlerde ve haramlardan sakınmada gayet mertebeye ulaştıklarını gösterir.

معرضون لما بهم من الجد ما شغلهم عنه، وهو أبلغ من الذين لا يلهون من وجوه جعل الجملة اسمية وبناء الحكم على الضمير، والتعبير عنه بالاسم وتقديم الصلة عليه وإقامة الإعراض مقام الترك ليدل على بعدهم عنه رأسا مباشرة وتسببا وميلا وحضورا