Taberî'ye göre Nuh kavminin ileri gelenleri, tevhidi inkar edip Nuh'u yalanlayarak kavimlerine onun kendileri gibi bir beşer olduğunu, ona uymakla ona bir üstünlük ve tabi olma konumu kazandırmak istediğini söylediler. Ayrıca Allah kendisinden başka bir şeye ibadet edilmemesini dileseydi, bu daveti tebliğ etmek üzere melekler gönderirdi; bunun yerine Nuh'un çağırdığı bu inancı geçmiş atalarından hiçbirinde işitmediklerini ifade ettiler.

فقالت جماعة أشراف قوم نوح، الذين جحدوا توحيد الله وكذبوه، لقومهم: ما نوح أيها القوم إلا بشر مثلكم، إنما هو إنسان مثلكم وكبعضكم، يقول: يريد أن يصير له الفضل عليكم، فيكون متبوعا وأنتم له تبع.

Bu müfessire göre ifade, kişinin üzerinizde bir üstünlük ve fazlalık elde etmeyi, ayrıca size başkanlık edip reislik yapmayı istemesi anlamına gelir.

أن يطلب الفضل عليكم ويرأسكم ، كقوله تعالى :

Bu müfessire göre kavmin peygambere yönelttiği 'aranızda üstünlük ve reislik istiyor' şüphesi geçersizdir; eğer bununla tebliğ görevine itaati zorunlu kılmak kastediliyorsa bu resule zaten vaciptir, eğer kibir ve tahakküm kastediliyorsa peygamberler bundan münezzehtir. Ayrıca kavmin öne sürdüğü 'bunu işitmedik', 'onda cinnet var' ve 'onu bir süre bekleyin' şeklindeki itirazların her biri ayrı ayrı çürütülmüştür; taklit ve teamülün bulunmayışı bir şeyin yokluğuna delil olmaz, kavim peygamberin akıl kemaline zaten zaruri olarak vakıftı, mucize ortaya çıkınca da beklemeye gerek kalmaz çünkü devletin/iktidarın zuhuru hakikate delil değildir.

وأما قولهم ما سمعنا بهذا فهو استدلال بعدم التقليد على عدم وجود الشيء وهو في غاية السقوط لأن وجود التقليد لا يدل على وجود الشيء فعدمه من أين يدل على عدمه

Kurtubî'ye göre kavmin 'أن يتفضل عليكم' ifadesi, Nuh'un kendilerine üstünlük taslayıp tabi olunan, kendilerinin ise tabi olan konumuna düşürülmek istemesi anlamındadır. 'ما سمعنا بهذا في آبائنا الأولين' ifadesindeki 'ب' harfinin zait olduğu, yani bu tür bir davetin veya risaletin geçmiş atalarında hiç işitilmediğini ifade ettiği belirtilmiştir. Bu görüş İbn Abbas'a nispet edilmiştir.

والباء في بهذا زائدة أي ما سمعنا هذا كائنا في آبائنا الأولين ثم عطف بعضهم على بعض فقالوا ( إن هو ) يعنون نوحا

İbn Kesîr, kavmin peygambere itirazını aktarıyor: Onlara göre Allah bir peygamber göndermek isteseydi, insan değil kendi katından bir melek gönderirdi. Ayrıca 'ma sema'na bihaza' ifadesiyle beşer olarak peygamber gönderilmesinin geçmiş atalarında ve dedelerinde hiç işitilmemiş bir şey olduğunu söylediklerini belirtiyor.

لو أراد أن يبعث نبيا لبعث ملكا من عنده ولم يكن بشرا ما سمعنا بهذا أي ببعثة البشر في آبائنا الأولين يعنون بهذا أسلافهم وأجدادهم في الدهور الماضية

Beydâvî'ye göre bu ayetler, Nûh kıssasının anlatımıyla insanların kendilerine peş peşe verilen nimetleri nasıl inkâr ettiklerini ve bu nimetlerin zevalinin başlarına nasıl geldiğini beyan etmek için sevk edilmiştir. Kavminin ileri gelenleri (mele') Nûh'u kendileri gibi bir beşer olarak görüp ona üstünlük taslamak istediğini iddia etmişler, eğer Allah bir resul göndermek isteseydi melek indireceğini söylemişlerdir. Ayrıca atalarından böyle bir şey duymadıklarını belirterek Nûh'u delilikle itham etmiş ve iyileşmesini bekleyerek ona tahammül etmeyi önermişlerdir.

فقال الملأ الأشراف. الذين كفروا من قومه لعوامهم. ما هذا إلا بشر مثلكم يريد أن يتفضل عليكم أن يطلب الفضل عليكم ويسودكم. ولو شاء الله أن يرسل رسولا. لأنزل ملائكة رسلا.