Zemahşerî'ye göre Eyyüb'ün başına gelen 'nusb' (yorgunluk/meşakkat) bedensel hastalık ve çektiği sıkıntıları, 'azâb' ise aile ve mal kaybını ifade eder. Şeytana isnad edilmesinin sebebi, şeytanın vesvesesine itaatin bu sıkıntının bir sebebi olmasıdır; Eyyüb bu hitapta edeb gösterip fiili gerçekte yapan ve buna güç yetiren Allah olduğu halde bunu Allah'a nispet etmemiştir. Ayrıca şeytanın Eyyüb'e hastalığı büyütüp sabırsızlığa sevk etmeye çalıştığı, Eyyüb'ün de Allah'a sığınarak belayı kaldırmasını veya güzel sabırla defetmeyi istediği belirtilir.

لما كانت وسوسته إليه وطاعته له فيما وسوس سببا فيما مسه الله به من النصب والعذاب ، نسبه إليه ، وقد راعى الأدب في ذلك حيث لم ينسبه إلى الله في دعائه ، مع أنه فاعله ولا يقدر عليه إلا هو

Bu müfessire göre Hz. Eyyûb, kendisini merhameti gerektiren bir halde tasvir edip Rabbini nihai rahmet sıfatıyla anarak nidasında talebini açıkça belirtmeden çok ince bir üslupla dua etmiştir. Râzî ayrıca şikayetin sabrı bozmayacağını, Süfyân b. Uyeyne'den naklederek şikayet edenin Allah'ın kazasına razı olması halinde bunun cez' (sabırsızlık) sayılmayacağını aktarır. Metin ayrıca 'nasb' ve 'durr' kelimelerinin dilsel farklı okunuşlarını ve anlamlarını (beden ve nefis acısı, meşakkat) izah eder, akabinde Eyyûb'un başına gelen belanın sebebine dair çeşitli rivayetleri (şeytanın fiili mi, Allah'ın fiili mi) sıralar.

المسألة الرابعة : أنه عليه السلام ألطف في السؤال حيث ذكر نفسه بما يوجب الرحمة وذكر ربه بغاية الرحمة ولم يصرح بالمطلوب ، فإن قيل : أليس أن الشكوى تقدح في كونه صابرا . والجواب : قال سفيان بن عيينة رحمه الله من شكا إلى الله تعالى فإنه لا يعد ذلك جزعا إذا كان في شكواه راضيا بقضاء الله إذ ليس من شرط الصبر استحلاء البلاء

Kurtubî'ye göre Eyyûb'un (a.s.) sözü sabra aykırı bir şikayet değil, Allah'a yönelik bir duadır; zira Allah onu sabırlı olarak nitelemiştir. Cezea (sızlanma) ancak yaratılmışlara şikayet etmekle gerçekleşir, Allah'a yapılan dua ise rızaya aykırı değildir. Bu metinde ayrıca Eyyûb'un başına gelen belanın mahiyeti ve 'ıztırar' ifadesinin manası hakkında on beşten fazla farklı görüş nakledilmekte, bunların çoğunun senedinin sahih olmadığı İbnü'l-Arabî'den aktarılarak belirtilmektedir.

بل كان ذلك دعاء منه والجزع في الشكوى إلى الخلق لا إلى الله تعالى والدعاء لا ينافي الرضا

Verilen metin parçası son derece kısa ve bağlamsız bir ifadeden ibarettir; İbn Kesîr'in bu ayet hakkındaki görüşünü, gerekçesini veya kullandığı delili ortaya koyacak yeterli içerik metinde bulunmamaktadır.

وفي هذه الآية الكريمة قال

Beydâvî'ye göre Hz. Eyyûb, kendini Allah'ın rahmetini gerektiren bir halde tasvir ettikten sonra doğrudan talepte bulunmadan, Allah'ı 'râhimlerin en merhametlisi' diye vasfederek dolaylı bir üslupla dua etmiştir; bu, duada bir edep ve incelik göstergesidir. Allah bu duayı kabul ederek hastalığını gidermiş, ailesini ve malını kat kat geri vermiştir. Bu olay hem Eyyûb'a bir rahmet hem de sabreden kulların sabrederse mükâfat göreceğine dair diğer ibadet ehline bir hatırlatmadır.

وصف ربه بغاية الرحمة بعد ما ذكر نفسه بما يوجبها واكتفى بذلك عن عرض المطلوب لطفا في السؤال

Bu müfessire göre Hz. Eyyûb'un başına gelen zarar ve bela Allah tarafından bir imtihan ve deneme idi. Vehb b. Münebbih'ten aktarılan rivayete göre Eyyûb sabırlı bir kul olup, şeytanın kendisine verdiği eziyet ve azap esnasında Allah kendisine dua etmeyi unutturmuş, o da buna rağmen Allah'ı çokça anmış ve bela imanını artırmıştır. Ecel sona erip Allah onun sıkıntısını gidermeyi takdir edince ona dua etme izni ve kolaylığı vermiş, dua edince duasını kabul edip kaybettiği her şeyi iki katıyla iade etmiştir.

كان بدء أمر أيوب الصديق صلوات الله عليه، أنه كان صابرا، نعم العبد