Bu metinde Râzî, Hz. Yahya'nın diğer peygamberlerden daha takvalı olduğunu gösteren hadisin, onun Hz. Muhammed'den daha faziletli olmasını gerektirmediğini açıklar. Zira fazla takva, fazla fazilet anlamına gelmez; günah işleyip sonra büyük bir taatle bunu telafi eden kişi, hiç günah işlememiş kişiden daha faziletli olabilir. Ayrıca meleklerin takvasının insanlardan daha güçlü olduğu iddiasını da reddeder, çünkü insanoğlunda günaha sevk eden sebepler (şehvetler) daha fazla olduğundan onların takvası daha üstündür.

فعلمنا أنه لا يلزم من زيادة التقوى زيادة الفضل وتحقيقه ما قدمنا أن من المحتمل أن يكون إنسان لم تصدر عنه المعصية قط وصدر عنه من الطاعات ما استحق به مائة جزء من الثواب وإنسان آخر صدرت عنه المعصية ثم أتى بطاعة استحق بها ألف جزء من الثواب

Kurtubî bu ayetteki 'ilahlık iddia eden' ifadesinin kime işaret ettiği hususunda iki görüş nakleder: Katade ve Dahhak'a göre bu, meleklerden olduğu halde ortaklık iddia edip kendine ibadeti çağıran İblis'tir, çünkü meleklerden hiçbiri kendisinin ondan başka bir ilah olduğunu söylememiştir. Diğer görüşe göre ifade bütün meleklere işaret eder ve bu, meleklerin ismet ile şereflendirilmiş olsalar da kulluk mükellefiyeti altında oldukları, bazı cahillerin zannettiği gibi ibadete mecbur/zorlanmış olmadıklarına delildir. Ayrıca İbn Abbas bu ayetle Hz. Muhammed'in (s.a.v.) semâ ehlinin en faziletlisi olduğuna delil getirmiştir.

عني بهذه الآية إبليس حيث ادعى الشركة ودعا إلى عبادة نفسه وكان من الملائكة ولم يقل أحد من الملائكة إني إله غيره وقيل : الاشارة إلى جميع الملائكة أي فذلك القائل وهذا دليل على أنهم وإن أكرموا بالعصمة فهم متعبدون وليسوا مضطرين إلى العبادة كما ظنه بعض الجهال

İbn Kesîr, ayetteki ifadenin bir şart cümlesi olduğunu ve şartın vukuunun gerekmediğini belirtir; yani meleklerden veya diğer varlıklardan Allah'tan başka ilahlık iddia eden olursa böyle bir cezayla karşılaşacağı bildirilmiştir, ancak bu fiilen gerçekleşmiş olmasını zorunlu kılmaz. Bu ifade, Hz. İsa hakkında Allah'tan başka tapınıldığı konusuyla bağlantılı olarak indirilmiştir ve Velîd ile ona eşlik edenlerin bu delil ve tartışmaya hayret ettikleri nakledilmiştir.

وهذا شرط والشرط لا يلزم وقوعه كقوله ونزل فيما ذكر من أمر عيسى وأنه يعبد من دون الله وعجب الوليد ومن حضره من حجته وخصومته

Beydâvî'ye göre meleklerin Allah'ın bilgisine tam olarak muhat olmaları, onları kendi hallerini kontrol edip gözetmeye sevk eder; bu yüzden ancak Allah'ın razı olduğu kimseye şefaat ederler ve O'nun azamet ve heybetinden dolayı titreyerek korkarlar. Meleklerden veya yaratıklardan biri 'ben O'ndan başka bir ilahım' derse cehennemle cezalandırılır; bu ifade nübüvvetin ve ilahlığın meleklere nispet edilmesinin reddi ile birlikte, rububiyet iddia eden müşrikleri tehdit etme anlamı taşır.

وأصل الخشية خوف مع تعظيم ولذلك خص بها العلماء. والإشفاق خوف مع اعتناء فإن عدي بمن فمعنى الخوف فيه أظهر وإن عدي بعلى فبالعكس

Taberî'ye göre bu ayet, meleklerden birinin 'Allah'tan başka bir ilah benim' demesi durumunda ona ceza olarak cehennemin verileceğini bildirmektedir. Ancak bu ifadeyi meleklerden hiçbiri söylememiş, sadece İblis kendi ibadetine çağırarak bunu söylemiştir; dolayısıyla ayet özel olarak İblis hakkında inmiştir.

من يقل من الملائكة إني إله من دونه فلم يقله إلا إبليس