Taberî, ayetteki 'zikir' kelimesinin yorumunda müfessirler arasındaki ihtilafı nakleder. Bir grup (Mücahid) buna 'sizin haberiniz/sözünüz' anlamını verirken, diğerleri bunu 'şeref' olarak yorumlamıştır. Taberî kendisi ikinci görüşü, yani kitabın kendisine tabi olup içindekiyle amel eden için bir şeref kaynağı olduğu görüşünü, kelimenin anlamına daha uygun bulmuştur.

وقال آخرون: بل عني بالذكر في هذا الموضع: الشرف، وقالوا: معنى الكلام: لقد أنزلنا إليكم كتابا فيه شرفكم قال أبو جعفر: وهذا القول الثاني أشبه بمعنى الكلمة

Bu metne göre Râzî, ayetteki 'zikrinizi' ifadesini Kur'an'ın kendilerine dinî ve dünyevî büyük bir nimet olduğu bağlamında ele alır ve bu kelimeye iki temel vecih verir: birincisi 'zikriniz' sözcüğünün şeref ve şöhret anlamına geldiği (bir kimsenin insanlar arasında 'zikri/adı' olması gibi), ikincisi ise Kur'an'ın öncekilerin ve sonrakilerin kıssalarını, asli ve fer'i ilimlerin beyanını içermesi anlamına geldiğidir.

ذكركم شرفكم وصيتكم ، كما قال : ( الأنبياء : 10 ) ، ( الأنبياء : 10 ) ومجاز هذا من قولهم لفلان ذكر في الناس ، كما يقولون له صيت الثاني : ذي البيانين أي فيه قصص الأولين ، والآخرين ، وفيه بيان العلوم الأصلية والفرعية

Kurtubî'ye göre 'zikr' kelimesi burada şeref anlamındadır; yani Kur'an sizin şerefinizdir, tıpkı 've inne lezikrun leke ve li kavmike' ayetindeki kullanım gibi. Bazıları bunu 'sözünüz', bazıları 'ahlakınızın güzellikleri ve amellerinizin iyilikleri' olarak açıklamış, Sehl b. Abdullah ise 'içindekiyle amel etmek sizin hayatınızdır' demiştir. Kurtubî bu görüşlerin anlamca birleştiğini, ilk görüşün (şeref) hepsini kapsadığını, zira bunların tümünün bir şeref ifadesi olduğunu belirtir; Kitap Peygamber için mucizesi olması sebebiyle şereftir, bizim için de içindekiyle amel edersek şereftir.

والمراد بالذكر هنا الشرف أي فيه شرفكم مثل وإنه لذكر لك ولقومك ثم نبههم بالاستفهام الذي معناه التوقيف

İbn Kesîr, ayetteki 'zikr' kelimesinin anlamı hakkında farklı görüşleri sıralar: İbn Abbas'a göre 'şerefiniz', Mücahid'e göre 'sözünüz/hadisiniz', Hasan'a göre 'dininiz' yani 'öğütünüz/hatırlatmanız'; Katade de aynı görüşte olup İbn Cerir bu görüşü tercih etmiştir.

قال ابن عباس شرفكم وقال مجاهد حديثكم وقال الحسن دينكم أي تذكيركم وكذا قال قتادة واختاره ابن جرير

Beydâvî'ye göre 'وما جعلناهم جسدا لا يأكلون الطعام' ifadesi, müşriklerin peygamberlerin melek gibi yiyip içmeyen bir tabiatta olması gerektiği inancını reddeder ve resullerin de kendileri gibi beşer olduklarını vurgular; 'وما كانوا خالدين' de bunun tekidi olup yemenin ölümlülüğün bir gereği olduğunu bildirir. 'لقد أنزلنا إليكم كتابا فيه ذكركم' ayetinde ise Kureyş'e hitapla, Kur'an'ın onlara şan/şeref, öğüt veya güzel ahlakla anılma vesilesi olduğu belirtilir.

وما جعلناهم جسدا لا يأكلون الطعام وما كانوا خالدين نفي لما اعتقدوا أنها من خواص الملك عن الرسل تحقيقا لأنهم كانوا أبشارا مثلهم

Zemahşerî'ye göre bu ayetteki 'zikr' kelimesi 'şeref' ve 'şan' anlamına gelmektedir; yani Kur'an, muhataplarına şeref ve itibar kazandıran bir kitaptır.

شرفكم وصيتكم