Taberî, farklı ayetlerde geçen 'el-müflihûn' ifadesini, kişinin talep ettiği şeye ulaşan ve umduğunu elde eden kimseler olarak açıklar; bu kişiler Allah katında sevaba kavuşan, cennetlerde ebedî kalan ve kendilerine vaad edilen azaptan kurtulan kimselerdir. Bakara suresi bağlamında ise 'ellezîne' ifadesinin kime raci olduğu konusunda müfessirler arasındaki ihtilafı aktarır ve gaybe iman eden Araplarla, Hz. Muhammed'e ve önceki peygamberlere iman eden Ehl-i Kitap müminlerinin aynı grup olarak iki sıfatla tavsif edildiği görüşünü tercih eder.

وإنما رأينا أن ذلك أولى التأويلات بالآية، لأن الله جل ثناؤه نعت الفريقين بنعتهم المحمود ثم أثنى عليهم؛ فلم يكن عز وجل ليخص أحد الفريقين بالثناء مع تساويهما فيما استحقا به الثناء من الصفات

Bu metinde Râzî, 'ulâike hümü'l-müflihûn' ifadesindeki 'hüm' zamirinin tekit anlamını ve müflih (kurtuluşa eren) kelimesinin dilsel kökenini inceler. 'Hüm' zamiri, muhataba önceden bilinen bir vasfın bizzat o kişilerde tahakkuk ettiğini vurgulamak için kullanılmıştır. Müflih kelimesi ise 'şakk' ve 'fetih' (açılma, yarılma) anlamından türemiştir; kişiye başarı ve zafer kapılarının açılması anlamına gelir. Râzî ayrıca bu ayetin Vaîdiyye ve Mürcie mezhepleri arasındaki tartışmalara nasıl delil gösterildiğine de değinir.

المفلح الظافر بالمطلوب كأنه الذي انفتحت له وجوه الظفر ولم تستغلق عليه ، والمفلح بالجيم مثله ، والتركيب دال على معنى الشق والفتح ، ولهذا سمي الزراع فلاحا

Kurtubî bu metinde 'el-müflihûn' kelimesinin dilbilimsel kökenini ve anlam katmanlarını inceler; 'felah' kelimesinin aslının yarmak/kesmek olduğunu, buradan zorlukları aşıp istenene ulaşma anlamına, sonra da kurtuluş ve kalıcılık (bekâ) anlamına geçtiğini gösterir. Ayetteki 've ülâike hümü'l-müflihûn' ifadesinin anlamının, ahirette sevaba kavuşup cennette ebedî kalacak olanlar olduğunu belirtir. Ayrıca 'hüm' kelimesinin gramer açısından fasıla/imad olarak zait sayılabileceğini de aktarır.

فمعنى وأولئك هم المفلحون : أي الفائزون بالجنة والباقون فيها وقال أبن أبي إسحاق : المفلحون هم الذين أدركوا ما طلبوا ونجوا من شر ما منه هربوا والمعنى واحد

İbn Kesîr'e göre bu ayette işaret edilenler, ayette geçen 'kendilerine gaybe iman edip, önceki ve sonraki kitaplara inanan' müminlerdir; ilgili işaret isminin hem Arap müminlerine hem de Ehl-i Kitap müminlerine, yani zikri geçen bütün müminlere şamil olduğu görüşü tercih edilmiştir. Bu kimseler dünyada ve ahirette Rablerinden bir nur, burhan, istikamet ve doğruluk üzere olan; talep ettiklerine kavuşup korktuklarından kurtulan kimselerdir. Ayrıca Resulullah'tan rivayet edilen hadislerle, Peygamber'i görmeden iman edip sonradan gelecek olan ve sadece yazılı bir kitaba dayanarak iman edecek toplulukların, sahabeden daha üstün ecre sahip olabileceği bildirilmiştir.

وقد تقدم من الترجيح ان ذلك صفة للمؤمنين عامة والإشارة عائدة عليهم والله أعلم

Beydâvî'ye göre 'ülâike alâ hüden min rabbihim' cümlesi, muttakîlerin bu hidayete neden özel olarak layık görüldükleri sorusuna cevap niteliğindedir; işaret isminin tekrar kullanılması, önceki sıfatların bu hükmün gerekçesi olduğunu vurgular. 'Alâ' harfinin isti'la anlamı, muttakilerin hidayete tam olarak yerleşmiş ve onu kuşanmış olmalarını temsil eder; bu da ancak düşünceyi yorma, delilleri sürekli tefekkür etme ve nefis muhasebesi ile elde edilir. 'Hüden' kelimesinin nekre gelmesi tazim ifade eder, yani bu hidayetin mahiyetinin kavranamayacak, derecesinin ölçülemeyecek kadar büyük olduğuna işaret eder. Ayrıca 'ülâike hümü'l-müflihûn' ifadesindeki tekrar, muttakilerin sıfatlarının hem dünya hem ahiret kurtuluşunu ayrı ayrı gerektirdiğini, Va'îdiyye'nin bundan çıkardığı fasıkların ebedi azapta kalacağı iddiasının ise 'müflihûn'dan kastın kemal mertebesindeki felah olduğu, sıfatları taşımayanların ise mutlak felahtan mahrum değil, kemalinden mahrum olduğu şeklinde reddedildiğini belirtir.

ورد بأن المراد بالمفلحين الكاملون في الفلاح، ويلزمه عدم كمال الفلاح لمن ليس على صفتهم، لا عدم الفلاح له رأسا.