Taberî bu ayette geçen 'ölü iken sizi diriltti, sonra öldürecek, sonra tekrar diriltecek' ifadesindeki iki ölüm ve iki diriltme konusunda müfessirlerin farklı görüşlerini nakleder. Bir grup bunun babaların sulblerinde nutfe halinde ölü olma, sonra yaratılma, sonra gerçek ölüm, sonra kıyamette diriltilme olduğunu söylerken; İbn Zeyd bunu 'şey olmama' hali (yokluk) olarak, bazıları ise kabirde diriltilip sonra tekrar öldürülme olarak yorumlamıştır. Taberî bu görüşler arasında en zayıf bulduğu (kabirde diriltilip öldürülme) görüşü, azarlamanın ancak geçmiş günahlar için tevbeye çağrı anlamı taşıması gerektiği, oysa kabirde tevbe imkânı olmadığı gerekçesiyle reddeder; sonuçta babaların sulbünde nutfe iken ruhsuz olma (ölüm), doğumla ruhun üflenmesi (hayat), ecelle ruhun alınması (ölüm) ve kıyamette yeniden diriltilme (hayat) şeklindeki yorumu tercih eder.

وأما وجه تأويل من تأول ذلك أنه الإماتة التي هي خروج الروح من الجسد، فإنه ينبغي أن يكون ذهب بقوله: إلى أنه خطاب لأهل القبور بعد إحيائهم في قبورهم. وذلك معنى بعيد، لأن التوبيخ هنالك إنما هو توبيخ على ما سلف وفرط من إجرامهم لا استعتاب واسترجاع

Zemahşerî, Allah'ın mahlûkatı 'ölü' iken yaratmasının nasıl 'öldürme' (imâte) diye adlandırılabileceği sorusunu tartışır. Buna göre bu ifade, gerçek bir hâl değişikliğini değil, o sıfatlar üzerine yaratmayı (inşâ) ifade eder; nitekim sivrisineğin cismini küçük, filin cismini büyük kılan Allah'a 'sübhân' denilmesi veya kuyu kazıcısının ağzı dar altını geniş yapması gibi ifadelerde de gerçek bir küçükten büyüğe ya da dardan genişe nakil söz konusu değildir. Ayrıca, dünya hayatından sonraki ölüm ile kabir hayatından sonraki ölümü iki ayrı imâte sayanların üç dirilişi kabul etmek zorunda kalacağını, bunun ise Kur'an'a aykırı olduğunu belirtir.

وليس ثم نقل من كبر إلى صغر ولا من صغر إلى كبر ، ولا من ضيق إلى سعة ، ولا من سعة إلى ضيق ، وإنما أردت الإنشاء على تلك الصفات

Razi'ye göre bu ayet, Allah'ın insana verdiği en temel nimet olan hayat (ihya) ile başlayan bir nimetler dizisi zikrederek küfrün büyüklüğünü vurgulamaktadır; soru formunda gelmesine rağmen maksat kınama ve azarlamadır. Nimet ne kadar büyükse ona karşı işlenen isyan da o kadar büyük olur; bu sebeple Allah önce büyük nimetlerini hatırlatarak kulları küfürden caydırmayı ve imana yöneltmeyi amaçlamıştır. Ayrıca 'imate' (öldürme) kelimesinin iki anlama gelebileceği, ya doğrudan ölü yaratmak ya da önce diri olanı sonradan öldürmek anlamında kullanılabileceği tartışılmıştır.

لأن عظم النعمة يقتضي عظم معصية المنعم ، يبين ذلك أن الوالد كلما عظمت نعمته على الولد بأن رباه وعلمه وخرجه وموله وعرضه للأمور الحسان ، كانت معصيته لأبيه أعظم

Kurtubî, ayetteki iki ölüm ve iki dirilişin tefsirinde farklı görüşleri aktarır; İbn Abbas ve İbn Mesud'a göre insan önce yaratılmadan önce ma'dum (yok) idi, sonra Allah onu yaratıp hayat verdi, sonra ecel geldiğinde öldürüyor, sonra kıyamet günü tekrar diriltiyor. İbn Atıyye bu görüşün ayetin muradı olduğunu ve kâfirlerin bundan kaçamayacağını çünkü bu iki hâli (yaratılış ve dünyadaki ölüm) zaten kabul ettiklerini, dolayısıyla âhiretteki dirilişi de kabul etmeleri gerektiğini belirtir. Kurtubî ayrıca kabirdeki hayat, Ademin sulbünde ölü olma, nutfe hali gibi farklı yorumlarla ölüm-diriliş sayısının üçe, dörde hatta altıya kadar çıkarılabileceğini nakleder ve Ebu Said el-Hudrî hadisiyle ehl-i cehennemden bir grubun ateşte öldürülüp sonra diriltilmesi rivayetini de bu bağlamda zikreder.

قال أبن عباس وأبن مسعود : أي كنتم أمواتا معدومين قبل أن تخلقوا فأحياكم أي خلقكم ثم يميتكم عند أنقضاء آجالكم ثم يحييكم يوم القيامة قال أبن عطية : وهذا القول هو المراد بالآية وهو الذي لا محيد للكفار عنه لإقرارهم بهما

İbn Kesîr'e göre bu ayet, insanların önce yokluk halinde (ölü) iken var edilip hayat verilmesini, sonra öldürülmesini ve yeniden diriltilmesini anlatarak Allah'ın varlığını inkâr etmenin veya O'na ortak koşmanın akıl dışılığını vurgular. Ölüm ve dirilişin sayısı konusunda farklı rivayetler nakledilse de (bir kez, iki kez), İbn Mesud ve İbn Abbas'tan gelen ve iki ölüm-iki diriliş şeklindeki görüş sahih kabul edilmiş, Süddî ve İbn Zeyd'in üç ölüm-diriliş gerektiren görüşleri zayıf sayılmıştır. Sonuçta bu durum, kâfirlerin kıyamet gününde dünyaya dönüş talep etmelerinin boşuna olduğunu, çünkü başlangıçta yaratmaya güç yetirenin yeniden yaratmaya da evleviyetle güç yetireceğini gösterir.

وهذان القولان من السدي وابن زيد ضعيفان لأنه يلزمهما على ما قالا ثلاث إحياءات وإماتات والصحيح قول ابن مسعود وابن عباس ومن تابعهما

Beydâvî'ye göre 'keyfe' sorusu, kâfirlerin küfrünün üzerinde bulunduğu hâl ve sıfatın inkârı yoluyla bir tür şaşırtma ve kınamadır; bu ifade 'nasıl kâfir olursunuz' anlamında olup 'a-tekfurûne' (kâfir mi oluyorsunuz) ifadesinden daha beliğ ve güçlüdür. Hitap, önce küfür ve kötü söz ve fiillerle nitelenen kâfirlere iltifat üslubuyla yöneltilmiş, ölü iken diriltilip sonra öldürülüp tekrar diriltilecekleri ve O'na döndürülecekleri hallerini bildikleri halde küfretmelerinden dolayı azarlanmışlardır. Beydâvî ayrıca bu hitabın her iki gruba (müminlere ve kâfirlere) veya özellikle müminlere yönelik olabileceğini, bunun genel ve özel nimetlerin sayılması ve büyük nimetlere rağmen küfrün çirkinliğinin vurgulanması maksadıyla söylenmiş olabileceğini belirtir.

بالله استخبار فيه إنكار، وتعجيب لكفرهم بإنكار الحال التي يقع عليها على الطريق البرهاني، فإن صدوره لا ينفك عن حال وصفة فإذا أنكر أن يكون لكفرهم حال يوجد عليها استلزم ذلك إنكار وجوده، فهو أبلغ وأقوى في إنكار الكفر، من (أتكفرون)