Taberî, 'hikmet' kelimesi hakkında nakledilen farklı görüşleri (Kur'an ve onda fıkıh, isabet, dinde akıl, anlayış, haşyet, nübüvvet) sıraladıktan sonra bunların hepsinin kendi tercih ettiği tanıma dahil olduğunu belirtir. Ona göre hikmetin aslı 'isabet'tir; çünkü işlerde isabet ancak fehim, ilim ve marifetle olur, dolayısıyla isabet eden kişi aynı zamanda haşyet sahibi, fakih ve alimdir. Nübüvvet de bu isabetin bir türü sayılır çünkü peygamberler doğruya muvaffak kılınmış kimselerdir. Ayetin tevili ise Allah'ın dilediğine söz ve fiilde doğruya isabeti verdiği şeklindedir; müteşabih ayetler hakkında bilgisizce konuşmaktan ancak akıl ve temyiz sahiplerinin sakınıp öğüt aldığı belirtilir.

فإذا كان ذلك كذلك معناه، كان جميع الأقوال التي قالها القائلون الذين ذكرنا قولهم في ذلك داخلا فيما قلنا من ذلك؛ لأن الإصابة في الأمور إنما تكون عن فهم بها وعلم ومعرفة، وإذا كان ذلك كذلك كان المصيب عن فهم منه بمواضع الصواب في أموره فهما خاشيا لله فقيها عالما، وكانت النبوة من أقسامه؛ لأن الأنبياء مسددون مفهمون، وموفقون لإصابة الصواب في بعض الأمور، والنبوة بعض معاني الحكمة.

Zemahşerî'ye göre bu ifade, kendilerine az bir ilim verilen kimselere (burada Ehl-i Kitab'a) hitaben inen bir uyarı niteliğindedir; onlara Tevrat ilminin Allah'ın ilmi yanında çok az kaldığı söylenmiştir.

فقيل لهم : إن علم التوراة قليل في جنب علم الله

Bu müfessire göre âyetteki 'hikmet' kavramı ilim ve amel olmak üzere iki temel fazilete dayanır; ilim, nefsin hakiki tasavvur ve tasdiklere ulaşması, amel ise dünya ve ahiret menfaatlerine en uygun işlerin yapılmasıdır. Ayrıca âyetin 'çok hayır' ifadesi, insanlara nispetle çok, Allah'ın ilmine nispetle az olan bir bilgiyi işaret eder ve bu bağlamda ilim sahipleri Allah'ın sıfatlarını bilenler (usûl âlimleri) ve hükümlerini bilenler (fukaha) olarak ikiye ayrılır.

واعلم أن الفضائل على ثلاثة أقسام النفسانية والبدنية والخارجية ، والفضائل النفسانية محصورة في قسمين العلم والعمل / أما العلم فهو أن تصير النفس بالتصورات الحقيقية والتصديقات النفسانية بمقتضي الطاقة البشرية ، وأما العمل فهو أن يكون الإ سان آتيا بالعمل الأصلح الأصوب بمصالح الدنيا والآخرة ، فهذا هو الحكمة

İbn Kesîr, 'hikmet' kelimesinin tefsirinde selef alimlerinden gelen çok sayıda görüşü aktarır: Kur'an'ın nasih-mensuhunu, muhkem-müteşabihini, helal-haramını bilmek; sözde doğruluk; ilim, fıkıh ve Kur'an; Allah korkusu; kitap ve anlayış; akıl; dinde fıkıh gibi tanımlar sıralanır. Sonuçta İbn Kesîr, hikmetin cumhurun görüşüne göre sadece nübüvvete has olmayıp daha genel bir kavram olduğunu, nübüvvetin ise hikmetin en üstün ve özel bir türü olduğunu belirtir.

والصحيح أن الحكمة كما قاله الجمهور لا تختص بالنبوة بل هي أعم وأعلاها النبوة والرسالة أخص ولكن لا تباع الأنبياء حظ من الخير على سبيل التبع

Beydâvî'ye göre 'hikmet' bilgiyi tam kavrama ve ilmi sağlam bir şekilde uygulama anlamına gelir. Hikmet verilen kişiye çok hayır verilmiştir çünkü bu, dünya ve ahiret hayrının kendisinde toplanması demektir. Ayetteki 'tezekkür etme' ise ya ayetlerle verilen kıssalardan ibret alma ya da tefekkür etme anlamındadır; çünkü tefekkür eden kişi, Allah'ın kalbine bilkuvve yerleştirdiği ilimleri hatırlayan kimse gibidir. Bundan da yalnızca vehim kirlerinden ve heva takibinden arınmış saf akıl sahipleri (ulü'l-elbab) yararlanabilir.

يؤتي الحكمة تحقيق العلم وإتقان العلم. من يشاء مفعول أول أخر للإهتمام بالمفعول الثاني ومن يؤت الحكمة بناؤه للمفعول لأنه المقصود.