Bu metinde Taberî, Talut'un neden fazla mala sahip olmadığını (deri tabaklayan/su taşıyan biri olduğunu) ve İsrailoğulları'nın ona krallık verilmesine neden itiraz ettiklerini açıklar. İtirazın sebebi, Talut'un ne peygamberlik sıptından (Levi/Yuşa soyu) ne de saltanat sıptından (Yahuza soyu) olmayan Bünyamin sıptından gelmesidir. Ayrıca 'mülk' kelimesinin bu bağlamda bazılarına göre orduya komutanlık anlamına geldiği de aktarılır.

وكان في بني إسرائيل سبطان: سبط نبوة، وسبط خلافة. فلذلك يقولون: ومن أين يكون له الملك علينا، وليس من سبط النبوة، ولا سبط الخلافة

Zemahşerî'ye göre bu ayette Allah'ın 'Ganî' oluşu, bütün mahlukatı zenginleştirmesinin O'nun zenginliğinden hiçbir şey eksiltmediği bir genişlik ve sonsuzluk anlamı taşır. 'Alîm' vasfı ise bununla bağlantılı olarak, rızkı dilediğine bol verip dilediğine kısan bir bilgi ve hikmetle iş görmesini ifade eder.

أي غني ذو سعة لا يرزؤه إغناء الخلائق ، ولكنه { عليم } يبسط الرزق ولمن يشاء ويقدر

Bu müfessire göre Talût'un krallığa liyakati, İsrailoğulları'nın öne sürdüğü şecere ve mal gibi vasıflara karşı, Allah'ın ona verdiği ilim ve kuvvet vasıflarına dayanır; çünkü ilim ve kudret hakiki kemallerdendir, insanın zatına ait olup ondan soyulamaz, mal ve makam ise ona bitişik olmayan ve elden alınabilen arızi şeylerdir. Ayrıca ayette ilmin cisim/kuvvetten önce zikredilmesi, ilmî mutluluğun bedenî mutluluktan, bedenî mutluluğun da malî mutluluktan üstün olduğuna delalet eder.

أحدها : أن العلم والقدرة من باب الكمالات الحقيقية ، والمال والجاه ليسا كذلك والثاني : أن العلم والقدرة من الكمالات الحاصلة لجوهر نفس الإنسان والمال والجاه أمران منفصلان عن ذات الإنسان الثالث : أن العلم والقدرة لا يمكن سلبهما عن الإنسان ، والمال والجاه يمكن سلبهما عن الإنسان

Kurtubî'ye göre Talût'un Allah tarafından seçilip melik yapılması, onun soyca değil ilim, dindarlık ve bedeni kuvvet (savaşa yeterlilik) yönünden temayüz etmesine dayanır. Bu ayet imamet meselesinin nesep ile değil ilim ve güçle sabit olduğuna asıl teşkil eder; nitekim İsrailoğulları onun nübüvvet ve saltanat kabilesinden olmamasına itiraz etmişlerdir. Metinde ayrıca Talût'un mesleği (sakalık/debbağlık), Şmuil peygamberle karşılaşması ve ona meşihiyetinin ilahi işaretle bildirilmesine dair Vehb b. Münebbih rivayeti nakledilir.

فتضمنت بيان صفة الإمام وأحوال الإمامة وأنها مستحقة بالعلم والدين والقوة لا بالنسب فلا حظ للنسب فيها مع العلم وفضائل النفس

İbn Kesîr'e göre bu ayette peygamber, kavminin itirazına cevaben Talut'u kendi seçmediğini, bunun Allah'ın emri olduğunu, ayrıca Talut'un onlardan ilim, beden yapısı, savaş gücü ve tecrübe açısından daha üstün olduğunu açıklamaktadır. Buradan hareketle bir hükümdarda ilim, güzel görünüş ve bedensel-ruhsal kuvvetin bulunması gerektiği anlaşılır. Allah'ın mülkü dilediğine verdiği, geniş fazlının olduğu ve kimin mülke layık olduğunu en iyi bilenin O olduğu, kavmin bu itirazının ise peygamberlerine karşı bir tür inatçılık ve itiraz olduğu belirtilir.

ومن ههنا ينبغي أن يكون الملك ذا علم وشكل حسن وقوة شديدة في بدنه ونفسه

Beydâvî'ye göre İsrailoğulları, Tâlût'un fakir, soyca mütevazı (Bünyamin oğullarından, ne nübüvvet ne mülk sahibi bir aileden) olmasını öne sürerek onun kral olmasını yadırgamışlardır. Allah bu itirazı dört yönden reddetmiştir: Tâlût'u bizzat Allah'ın seçmiş olması, meliklik için asıl şartın soy değil ilim genişliği ve beden gücü olması, Allah'ın mülkü mutlak olarak dilediğine vermesi, ve Allah'ın fazlının geniş olup fakiri zengin kılabilecek olması.

لما استبعدوا تملكه لفقره وسقوط نسبه رد عليهم ذلك. أولا بأن العمدة فيه اصطفاه الله سبحانه وتعالى وقد اختاره عليكم وهو أعلم بالمصالح منكم، وثانيا بأن الشرط فيه وفور العلم ليتمكن به من معرفة الأمور السياسية، وجسامة البدن ليكون أعظم خطرا في القلوب