Taberî, 'sonra insanların akın ettiği yerden akın edin' emrinin muhatabının Kureyş ve onlarla birlikte Hums olan Araplar olduğunu belirtir. Kureyş, kendilerini Harem ehli sayarak Arafat'a çıkmayıp Müzdelife'den ifada yapıyorlardı; bu ayetle Allah onları da diğer insanlarla birlikte Arafat'tan ifada etmeye emretmiştir. Taberî bu görüşü, müfessirlerin bu konudaki icma'ına dayandırarak tercih ettiğini açıklar.

والذي نراه صوابا من تأويل هذه الآية، أنه عنى بهذه الآية قريشا ومن كان متحمسا معها من سائر العرب لإجماع الحجة من أهل التأويل على أن ذلك تأويله

Bu metinde Râzî önce istiğfarın gerçek anlamının sadece dille söylenen bir söz olmayıp kalple tövbeyi de içermesi gerektiğini açıklar; asıl mesele her kişinin taatte gösterdiği kusurdan pişman olup bir daha tekrarlamamaya azmetmesidir. Ardından 'sümme efîdû' ifadesindeki 'nâs' kelimesinin kimlere işaret ettiği konusunda üç görüş nakleder: Arafat'tan ifaza edenler (Hums dışındaki halk), İbrahim ve İsmail (a.s.) ile onların sünnetine uyanlar, ya da Zührî'nin görüşüne göre Hz. Âdem. Bu görüşlerin her biri için ayrı deliller ve itirazlar sıralanmıştır.

فالمراد منه الاستغفار باللسان مع التوبة بالقلب ، وهو أن يندم على كل تقصير منه في طاعة الله ويعزم على أن لا يقصر فيما بعد

Kurtubî'ye göre ayetteki 'sonra insanların ifaza ettiği yerden ifaza edin' hitabı, Kureyş ve Hums olarak bilinenlere yöneliktir; bunlar Arafat'ta değil Müzdelife'de vakfe yapıp 'biz Allah'ın komşularıyız' diyerek Hill bölgesini büyütmezlerdi. Ayet onlara, İbrahim'in makamı olan Arafat'tan diğer insanlarla birlikte ifaza etmelerini emretmiştir. Kurtubî, bu görüşü Dahhak'ın 'Nas'tan kastın İbrahim olduğu' görüşüne tercih ederek, Hz. Aişe'den gelen sahih rivayetleri esas almıştır.

وفي صحيح مسلم عن عائشة قالت : الحمس هم الذين أنزل الله فيهم : ثم أفيضوا من حيث أفاض الناس قالت : كان الناس يفيضون من عرفات وكان الحمس يفيضون من المزدلفة يقولون : لا نفيض إلا من الحرم فلما نزلت : أفيضوا من حيث أفاض الناس رجعوا إلى عرفات وهذا نص صريح ومثله كثير صحيح فلا معول على غيره من الأقوال

Beydâvî'ye göre ayetteki 'nas'tan kastedilen Arafat'tan sel gibi inen halktır ve 'ifâza' Arafat'tan olup Müzdelife'den değildir; hitap Kureyş'e yöneliktir, zira Kureyş Müzdelife'de (Cem') vakfe yapıp diğer insanlardan kendilerini üstün görürdü, bu ayetle onların da diğer insanlarla aynı şekilde Arafat'tan inmeleri emredilmiştir. Ayrıca 'sümme' edatı iki ifâza arasındaki farkı belirtmek için kullanılmıştır. Bir başka görüşe göre ise ifâza Müzdelife'den Mina'ya olan hareketi ifade eder ve hitap geneldir. Kırâat farkıyla 'en-Nâs' yerine 'en-Nâsî' okunduğunda ise bununla Hz. Âdem kastedilir ve mana, Arafat'tan ifâzanın eski bir şeriat olduğu, değiştirilmemesi gerektiği şeklindedir.

والخطاب مع قريش كانوا يقفون بجمع وسائر الناس بعرفة ويرون ذلك ترفعا عليهم، فأمروا بأن يساووهم

İbn Kesîr, ayette geçen 'ثم أفيضوا من حيث أفاض الناس' ifadesindeki 'en-nâs' kelimesinin İbrahim (a.s.) olduğuna dair rivayeti aktarır; ancak İbn Cerîr'in bu görüşe muhalif olarak cumhurun icmaını naklettiğini, 'en-nâs'tan muradın bütün insanlar (Kureyş dışındaki Araplar/Hums olmayanlar) olduğunu belirtir. Ayrıca 'ifâda'nın Arafat'tan mı yoksa Müzdelife'den Mina'ya mı olduğu hususunda İbn Abbas'tan gelen rivayete de yer verir. Metin, ayetin devamında geçen istiğfar emrine bağlı olarak Hz. Peygamber'den gelen çeşitli istiğfar dualarını ve hadislerini nakleder.

ولولا إجماع الحجة على خلافه لكان هو الأرجح