Taberî'ye göre bu ayette Allah insanlara helal kıldığı yiyecekleri (Resulünün dili üzerinden helal kıldığı, kendilerine haram kıldıkları bahîre, sâibe, vasîle gibi şeyler dışındaki temiz rızıkları) yemelerini ve şeytanın adımlarına/izlerine uymaktan sakınmalarını emretmektedir. Şeytan, Âdem'e secde etmekten kaçınması ve onu gurura düşürüp cennetten çıkarması ile düşmanlığını açıkça göstermiştir; bu yüzden insanlar ona itaat etmemeli, kendi haram kıldıklarını değil Allah'ın haram kıldığını (ölü hayvan, kan, domuz eti, Allah'tan başkası adına kesilen) esas almalıdır. Müfessir ayrıca 'hutuvât' kelimesinin lugavî anlamının 'yürüyenin iki ayağı arasındaki mesafe' olduğunu, ancak bu ifadenin şeytanın bütün iz ve yollarına uymaktan nehiy için kullanıldığını belirtir.

وأما الخطوات فإنه جمع خطوة، والخطوة: بعد ما بين قدمي الماشي وأحل الله الغنيمة لهم

Zemahşerî bu ifadeyi, kişinin din ve dünya işlerinde kendi nefsinin arzusuna (hevâsına) uymasının, tıpkı cahiliye ehlinin haram-helal tayinini kendiliğinden yapması gibi bir sapma sebebi olduğu şeklinde açıklar. Nefsin hevâsına uymanın kişiyi dalalete sürükleyebileceğini, şeytanın da düşmanlığının Âdem ve Havva'yı cennetten çıkarmasıyla apaçık ortaya çıktığını belirtir.

في التحليل والتحريم من عند أنفسكم فعل كما أهل الجاهلية هوى النفس في قضائك وغيره ، مما تتصرف فيه من أسباب الدين والدنيا { فيضلك } الهوى فيكون سببا لضلالك قد بابنت عداوته لكم : إذ أخرج أباكم من الجنة ونزع عنه لباس النور

Bu müfessire göre ayette 'apaçık düşman' ifadesindeki düşmanlığın vurgulanması, itaatten alıkoyan engellerin en güçlüsü olmasından dolayıdır; oysa 'sevgili' denseydi bu, kişinin sevgiye güvenip ibadette gevşemesine yol açabilirdi. Şeytan-insan düşmanlığının kökeni ise Allah'ın Âdem'i şereflendirmesine İblis'in kıskançlıkla karşılık vermesine dayandırılır; bu düşmanlık şeytan tarafından alçaklık, Allah tarafından ise bir lütuf ve tamamlayıcı ikram olarak nitelenir.

لأن العداوة أبلغ الموانع من الاتباع ، وعند الأمر بعبادة الرحمن لم يقل إنه لكم حبيب لأن المحبة لا توجب متابعة المحبوب بل ربما يورث ذلك الاتكال على المحبة

Kurtubî'ye göre bu ayet, Allah'ın şeytanın düşman olduğunu ve haberinin hak ve doğru olduğunu bildirdiğine dair bir uyarıdır. Akıllı kişiye, Adem zamanından beri düşmanlığını açığa vuran ve insanoğlunun hallerini bozmak için ömrünü ve nefsini harcayan bu düşmandan sakınmak gerektiği vurgulanır. Bu bağlamda müfessir, Kur'an'ın çeşitli yerlerinde şeytanın düşmanlığına dair benzer ayetleri de zikreder.

أخبر تعالى بأن الشيطان عدو وخبره حق وصدق فالواجب على العاقل أن يأخذ حذره من هذا العدو الذي قد أبان عداوته من زمن آدم وبذل نفسه وعمره في إفساد أحوال بني آدم وقد أمر الله تعالى بالحذر منه

İbn Kesîr, 'şeytanın adımları/dürtüleri' ifadesini, Allah'a masiyet sayılan her davranışı kapsayan geniş bir kavram olarak açıklar. Bu bağlamda özellikle gazap anında yapılan yeminler, masiyet içeren adaklar (çocuğunu kurban etme adağı gibi) ve haram lokma yemenin de bu kapsama girdiğini, sahabe ve tabiinden nakledilen çeşitli olaylarla örneklendirir. Sonuç olarak böyle yeminlerin bozulup yemin kefareti ödenmesi gerektiği görüşü aktarılır.

وقال الشعبي نذر رجل أن ينحر ابنه فأفتاه مسروق بذبح كبش وقال هذا من خطوات الشيطان

Beydâvî'ye göre bu ayet, kendilerine bazı yiyecek ve giyecekleri haram kılan bir topluluk hakkında inmiştir; 'hasene' hitabı yeryüzündeki helal ve temiz rızıkların yenmesini emretmekte, 'hatevât-ı şeytan'a uymamak ise şehvete veya nefse uyarak helali haram, haramı helal kılma konusunda şeytanı taklit etmemek anlamına gelmektedir. Şeytanın 'apaçık düşman' olması, basiret sahiplerince düşmanlığının aşikâr olduğu anlamındadır; ayrıca saptırdığı kimselere dostluk gösteriyor gibi görünse de gerçekte düşmandır, bu yüzden Kur'an'da ona başka bir yerde 'velî' de denilmiştir.

نزلت في قوم حرموا على أنفسهم رفيع الأطعمة والملابس، وحلالا مفعول كلوا، أو صفة مصدر محذوف، أو حال مما في الأرض