Bu müfessire göre Safâ ve Merve, Allah'ın kullarına ibadet mahalli olarak belirlediği alâmetlerinden (şeâir) olup, kulların dua, zikir veya farz kılınan amelleri (sa'y) burada yerine getirmeleri için işaretlenmiş yerlerdir. Ayette geçen Safâ ve Merve ifadesi, cahiliye döneminde üzerlerinde put bulunan ve bu putlar için tavaf edilen aynı iki tepeyi işaret etmekte olup, Hz. Peygamber'in umretü'l-kaza sırasında bazı kişilerin bu tavaftan tereddüt etmesi üzerine ayetin haber değil emir anlamında indiği belirtilir. Ayrıca hac farz, umre ise tatavvu (nafile) olarak nitelendirilir ve kim farz haccını yerine getirdikten sonra gönüllü olarak umre yaparsa Allah'ın buna şükredici ve bilici olduğu ifade edilir.

وإنما أعلم الله تعالى ذكره بقوله: عباده المؤمنين أن السعي بينهما من مشاعر ا

Bu müfessire göre metinde geçen ifade, Allah'ın koyduğu şeriat nişanelerinden (şeair) birine işaret etmektedir. Bu nişanenin Allah'ın ismine izafe edilmesi, onu yüceltmek ve önemini vurgulamak amacı taşımaktadır.

أي من أعلام الشريعة التي شرعها الله . وإضافتها إلى اسمه : تعظيم لها

Bu metinde Râzî, Safâ ve Merve arasında sa'y yapmanın hükmü ve bunun neden meşru kılındığı meselelerini ele alır. Sa'y ibadetinin hikmeti olarak Hâcer ile İsmail'in susuzluk sırasında Allah'ın onlara zemzem ile yardım etmesi kıssasını aktarır ve bu olayın, sıkıntıya sabredenlerin en yüce mertebelere ulaşacağına delil olduğunu belirtir. Ayrıca ayetteki 'cünah yoktur' ifadesinin sa'yin vücûbuna delalet etmediğini, çünkü bu ifadenin vacip-mendup-mübah arasında ortak bir anlam taşıdığını çeşitli vecihlerle tartışır.

قال ابن عباس : كان على الصفا صنم وعلى المروة صنم وكان أهل الجاهلية يطوفون بهما ويتمسحون بهما فلما جاء الإسلام كره المسلمون الطواف بينهما لأجل الصنمين فأنزل الله تعالى هذه الآية

Kurtubî, ayetteki 'şeâir' kelimesinin Allah'ın kulluk için nişâne kıldığı yerler (Merve, Safa gibi Hac menâsikinin işaretleri) anlamına geldiğini açıklar. Ayrıca 'la cünâh' ifadesinin Hz. Âişe'nin yorumuna dayanarak Safa-Merve arasında tavaf etmenin terkinin cevazına delil olmadığını, bilakis tavafın yapılmasının caiz olduğuna delalet ettiğini belirtir. Şafiî'nin görüşünün bu konuda tercih edildiğini vurgular.

فقالت له عائشة : ليس قوله : فلا جناح عليه أن يطوف بهما دليلا على ترك الطواف إنما كان يكون دليلا على تركه لو كان فلا جناح عليه ألا يطوف بهما فلم يأت هذا اللفظ لإباحة ترك الطواف ولا فيه دليل عليه

Bu müfessire göre âyet, Cahiliye döneminde Ensâr'ın Menât putuna tapması ve Safâ ile Merve arasında bulunan İsâf ve Nâile heykellerine el sürülmesi âdeti nedeniyle, İslam'a girdikten sonra bu iki tepe arasında say yapmaktan çekinmeleri üzerine inmiştir. Hz. Peygamber bu tavâfı (sa'yi) sünnet kılmış, dolayısıyla artık kimsenin bunu terk etme hakkı yoktur. Ayrıca Hz. Âişe, Urve'nin âyeti yanlış yorumlayarak sa'yi terk etmenin cevazına delil getirmesine karşı çıkmış ve âyetin asıl inişi sebebini açıklamıştır.

ولكنها إنما أنزلت أن الأنصار كانوا قبل أن يسلموا كانوا يهلون لمناة الطاغية التي كانو يعبدونها عند المشلل وكان من أهل لها يتحرج أن يطوف بالصفا والمروة فسألوا عن ذلك رسول الله صلى الله عليه وسلم فقالوا يا رسول الله إنا كنا نتحرج أن نطوف بالصفا والمروة في الجاهلية فأنزل الله عز وجل قالت عائشة ثم قد سن رسول الله صلى الله عليه وسلم الطواف بهما فليس لأحد أن يدع الطواف بهما

Beydâvî'ye göre Safa ve Merve, Mekke'deki iki tepe olup Allah'ın nişanelerindendir; hac veya umre yapan kişinin bunlar arasında tavaf etmesinde (sa'y) günah yoktur. Cahiliye döneminde bu tepelerde İsaf ve Naile isimli putlar bulunduğundan, İslam gelip putlar kırılınca müslümanlar bu iki tepe arasında sa'y etmekten çekinmişler, bunun üzerine bu ayet inmiştir. Sa'yin hac ve umrede meşru olduğu icma ile sabittir, ancak vücûbu konusunda ihtilaf vardır: Ahmed'e göre sünnet, Ebû Hanîfe'ye göre vacip (terkedilirse kanla telafi edilir), Mâlik ve Şâfiî'ye göre ise rükündür.

وكان أهل الجاهلية إذا سعوا مسحوهما. فلما جاء الإسلام وكسرت الأصنام تحرج المسلمون أن يطوفوا بينهما لذلك فنزلت. والإجماع على أنه مشروع في الحج والعمرة، وإنما الخلاف في وجوبه.