Taberî'ye göre bu ayet, Yahudi ve Hristiyanlara İbrahim, İsmail, İshak, Yakub ve zürriyetlerini kendi dinlerine mal etmelerini reddetmelerini emreder. Bu ümmet geçmişte yaşamış ve amelleriyle Allah'a dönmüştür; onların kazandığı hiçbir şey soy iddiasıyla başkalarına fayda vermez, tıpkı Yahudi ve Hristiyanların da kendi amellerinden sorumlu olacağı gibi. Dolayısıyla atalara ait faziletlerle övünmek yerine herkes kendi kazandığından sorumludur.

فمعنى الآية إذا: قل يا محمد لهؤلاء الذين يجادلونك في الله من اليهود والنصارى أن كتموا ما عندهم من الشهادة في أمر إبراهيم ومن سمينا معه، وأنهم كانوا مسلمين، وزعموا أنهم كانوا هودا أو نصارى فكذبوا

Bu kısa metin parçası, ayetle ilgili olarak zikirden yüz çevirme ve şehvetlere/arzulara uyma temasına işaret etmektedir. Metin çok kısa ve muhtemelen eksik aktarılmış olduğundan, Zemahşerî'nin bu ifadeyle kastettiği tam bağlamı ve gerekçelendirmeyi net biçimde ortaya koymak güçtür.

من الإعراض عن الذكر واتباع الشهوات

Kurtubî'ye göre âyetteki 'tilke' ve 'ümmetün' ile 'kad halet' ifadelerinin i'râbı açıklanır; âyet, kula amel ve kazanımların (kesb) isnad edildiğine delildir. Hayır işlerse bu Allah'ın fazlındandır, şer işlerse Allah'ın adaletiyledir; bu Ehl-i Sünnet mezhebidir. Cebriyye kulun kesbini reddederek onu rüzgârın sürüklediği bitkiye benzetmiş, Kaderiyye ve Mu'tezile ise kulun fiillerini bizzat yarattığını söylemiştir.

وفي هذا دليل على أن العبد يضاف إليه أعمال وأكساب وإن كان الله تعالى أقدره على ذلك إن كان خيرا فبفضله وإن كان شرا فبعدله وهذا مذهب أهل السنة

İbn Kesîr'e göre ayet, geçmişteki atalar, peygamberler ve salih kimselerin kendi amellerinin karşılığını gördüklerini, muhataplarınsa sadece kendi amellerinden sorumlu olacağını bildirmektedir. Onlara soy bağıyla mensup olmak, kişinin kendisi hayırlı bir amel işlemedikçe fayda sağlamaz. Herkes ancak kendi işlediği amelin karşılığını görecektir.

أي أن السلف الماضين من آبائكم من الأنبياء والصالحين لا ينفعكم انتسابكم إليهم اذا لم تفعلوا خيرا يعود نفعه عليكم فإن لهم أعمالهم التي عملوها ولكم أعمالكم

Beydâvî'ye göre 'tilke ümmetün kad halet' ifadesi İbrahim, Yakub ve aralarındaki peygamberleri kastetmektedir. Ona göre ayetin anlamı, bu büyük şahsiyetlere nesep yoluyla bağlanmanın kişiye onların amellerinden fayda sağlamayacağı, ancak onlara uyup tabi olmakla fayda elde edilebileceğidir. Buna bağlı olarak 've lâ tüs'elûne...' ifadesi, kişinin atalarının kötülüklerinden sorumlu tutulmayacağı gibi iyiliklerinden dolayı da mükâfat görmeyeceği şeklinde açıklanmıştır.

والمعنى أن انتسابكم إليهم لا يوجب انتفاعكم بأعمالهم، وإنما تنتفعون بموافقتهم واتباعهم، كما قال عليه الصلاة والسلام: «لا يأتيني الناس بأعمالهم وتأتوني بأنسابكم»

Bu ayet, her kişinin kazandığının kendine ait olduğunu ve başkasının bundan yararlanamayacağını gösterir; bu nedenle taklit geçerli değildir ve babaların salih amelleri evlatlara fayda vermez, herkes kendi ameliyle sorumludur. Bu müfessire göre âyetin asıl amacı geçmiş peygamberlerin kıssasını taklit konusu yapmak değil, insanları imana ve Hz. Muhammed'e tabi olmaya yöneltip delil getirmeye sevk etmektir; ayrıca bu ilke pek çok fıkhi meselenin de temelini oluşturur.

الآية دالة على أن الأبناء لا يثابون على طاعة الآباء بخلاف قول اليهود من أن صلاح آبائهم ينفعهم