Bu metinde Taberî, ayetin 'Allah büyük fazl sahibidir' ifadesini, Allah'ın gerek hayır işleyene gerek kötülük işleyene, gerek kendilerine peygamber gönderilenlere gerek gönderilmeyenlere karşı fazl sahibi olduğu şeklinde açıklar; O'nun fazlı yanında her fazl sahibinin fazlı küçük kalır. Ayrıca ayrı bir bağlamda Allah'ın nübüvvet ve risaleti dilediği kuluna tahsis ettiğini, bunun kulun bir hak edişi olmaksızın sırf Allah'tan bir rahmet ve lütuf olduğunu belirtir. Bu çerçevede ehl-i kitaptan ve müşriklerden kâfir olanların, Allah'ın Peygamber'e ve müminlere verdiği hidayeti kıskandıklarını, oysa bu nimetlerin temenni ile elde edilemeyeceğini, Allah'ın dilediğine bahşettiği mevhibeler olduğunu ifade eder.

يقول: الله ذو الفضل على عباده، المحسن منهم والمسيء، والذين بعث فيهم الرسول منهم وغيرهم، {العظيم} الذي يقل فضل كل ذي فضل عنده.

Bu müfessire göre ifade, henüz iman etmemiş/teslim olmamış kimseleri kastetmektedir; cümledeki 'lâ' fazladan (te'kid amaçlı) bir edattır ve olumsuzluk anlamı katmamaktadır.

الذين لم يسلموا . ولا مزيدة

Bu müfessire göre ayetteki 'rahmet' kelimesi hakkında farklı görüşler vardır: Hz. Ali'ye göre bu, Allah'ın dilediğine tahsis ettiği nübüvvettir ve özellikle Hz. Muhammed'e (s.a.v.) verilmiştir. Bir grup ise bunun Kur'an olduğunu söylemiş, başka bir görüşe göre ise bu ayette rahmet, Allah'ın kullarına eskiden beri bahşettiği tüm nimet türlerini kapsayan genel bir anlam taşımaktadır.

قال علي بن أبي طالب رضي الله عنه : يختص برحمته أي بنبوته خص بها محمدا صلى الله عليه وسلم وقال قوم : الرحمة القرآن وقيل : الرحمة في هذه الآية عامة لجميع أنواعها التي قد منحها الله عباده قديما وحديثا

İbn Kesîr, ayette geçen ifadenin Beni İsrail'in bazı kollarından olup eskiden Hicaz'a yerleşmiş, ellerindeki Tevrat ve İncil'de yazılı bulunan ümmi peygambere tabi olma umuduyla bekleyen Beni Kureyza yahudilerine işaret ettiğini belirtir. Ayrıca yerin ve göklerin yaratılışına dair sıralamayı aktararak yerin iki günde, göğün ardından iki günde düzenlendiğini, sonra yerin döşenip suyun, otlağın, dağların çıkarıldığını açıklar.

يعني بني قريظة من اليهود من بعض أسباط بني إسرائيل كان قد نزل آباؤهم الحجاز قديما طمعا في اتباع النبي الأمي الذي يجدونه مكتوبا عندهم في التوراة الإنجيل

Bu ayet, Ehl-i Kitap ve müşriklerden bir grubun -ki bunlar müminlere dostluk gösterip iyilik istediklerini iddia eden bazı Yahudilerdir- gerçek niyetlerini yalanlamak için inmiştir. Onlar aslında müminlere Allah'tan bir hayır (vahiy, ilim, yardım) inmesini kıskanmakta ve istememektedirler. Allah rahmetini dilediğine tahsis eder, bu O'na vacip bir şey değildir ve hiç kimsenin O'nun üzerinde hak talebi yoktur; bazı kullarının mahrum bırakılması Allah'ın fazlının darlığından değil, meşiyeti ve o kulda bilinen hikmetten dolayıdır.

نزلت تكذيبا لجمع من اليهود يظهرون مودة المؤمنين، ويزعمون أنهم يودون لهم الخير. والود: محبة الشيء مع تمنيه

Bu müfessire göre âyette 'ehl-i kitab' ifadesiyle anılanların âlim olarak nitelendirilmesi ya onlara yönelik bir tazim ifadesidir, ya da âlim olmalarının küfürlerini daha çirkin kıldığına ve bu yüzden cezalarının artacağına işaret eder. Ayrıca 'min' harfi burada beyaniyye olarak yorumlanmış, kâfirlerin ehl-i kitab ve müşrikler olmak üzere iki türe ayrıldığı belirtilmiştir. Râzî, âyetin nüzul sebebiyle ilgili üç görüş nakletmiş ve kendi kanaatine göre bu hitabın Hristiyanlara (Necran hristiyanlarına) yönelik olmasının daha isabetli olduğunu belirtmiştir.

وعندي أن الأقرب حمله على النصارى